Breathing Life

05/04/2026

Hoe gaat het met je? Hoe gaat het echt met je? Wanneer de afleidingen van de wereld wegvallen. Wanneer je jezelf toelaat even tot rust te komen en stil te staan. Bij dit moment. Hoe vaak stel je jezelf die vraag? Wat heb je nu nodig? Wat heeft je ziel nu nodig? Wat kan je jezelf nu bieden?

We verliezen ons steeds opnieuw in wat de wereld van ons vraagt. We geven en geven, meer dan we kunnen, meer dan we hebben. Onze tijd, energie, liefde. Vaak komt er weinig terug. Sta je weer in de kou. Niemand kan de leegte opvullen. De leegte die voortkomt uit geven, te veel geven. In de hoop dat ze terug wordt opgevuld. Door iets of iemand anders.

Durf je dan de confrontatie aan te gaan? Met het verdriet, met de eenzaamheid. Met de onzekerheid en opborrelende frustraties. Zonder ze te verdringen, zonder de leegte op te vullen met werk, met internet, met een volgende relatie of een goede fles wijn. Durf je aan jezelf toe te geven dat je het dat moment wat moeilijk hebt? Zonder in oordelen te vervallen en jezelf naar beneden te halen voor elke foute keuze die je ooit hebt gemaakt. Elke actie, elk woord dat ooit heeft bijgedragen tot de situatie waarin je je nu bevindt.

En jezelf te bieden wat je echt nodig hebt. Troost, een peptalk, bemoedigende woorden, rust, een wandeling in de natuur, … Iets helemaal voor jou. Zonder aan anderen te moeten denken. Zonder aan de toekomst te moeten denken. NU. Niet morgen, niet overmorgen. Maar dit eigenste moment.

We richten ons meestal op wat ontbreekt. Op wat er niet mogelijk is. We verliezen ons in de negatieve gedachten die ermee gepaard gaan. In een doemscenario voor de toekomst. Blijf aanwezig. Observeer de gedachten, zonder erin te verdrinken. En wees ook eerlijk met jezelf. Er is altijd wel iets dat je kan doen om je situatie te veranderen. Wie zou je graag zijn? Hoe zou je graag in het leven willen staan? Waar zou je meer tijd aan willen besteden?

Het is goed om hier regelmatig wat tijd voor te maken. Een moment van reflectie. Het leven dendert voort aan een rotvaart. 2026 is alweer een kwart voorbij. Het is alweer Pasen. Misschien had je wilde plannen voor dit jaar, voor een grote verandering, voor een transformatie. Waar sta je vandaag? Hoe voel je je daarbij? En welke kleine stap kan je vandaag nog nemen om je weer op de rails te zetten? Alles gaat stap voor stap. Je hoeft nu nog niet elke stap te kennen, enkel de volgende. Als je jezelf de druk oplegt van hoe het allemaal zou moeten lopen, terwijl je eigenlijk helemaal nog niet weet hoe er te geraken, komt de twijfel op en geef je op nog voor je er goed en wel aan begint.

Je creëert het zelf: de persoon die je wilt zijn, hoe je in het leven wil staan. Dat wil niet zeggen dat het er allemaal uit zal zien zoals je in gedachten hebt. Dat heb je niet in de hand. Maar wel hoe je ermee omgaat. Wel hoe je zelf je dagen wil invullen. Enkel jij weet wat je vreugde brengt, wat een glimlach op je gelaat tovert en waar je voldoening uit kan halen. Luister niet naar wat de wereld je zegt over wat dat is of zou moeten zijn.

Hoe kan je vandaag, op deze Paasdag, zelf verrijzen als een nieuwe versie van jezelf. Een reïncarnatie in hetzelfde leven als het ware. Er verandert momenteel veel in deze wereld. Zowel als we rondom ons kijken als energetisch. Ik zie het ook aan elk van jullie die door de deur wandelt. Ik voel het ook in mezelf. Er zijn grote transformaties bezig. Onze noden veranderen ook.

Dus hoe gaat het met je? Waar heb jij nood aan of interesse in? En waar kan ik jou mee helpen?

Ik wens je een zalig paasfeest. Een dag om samen te komen. Maar misschien ook een dag om even stil te staan en naar binnen te keren…

10/03/2026

Delighted to share my first article for Brainz Magazine! 🙏

As a guide for those navigating life’s challenges or crossroads, Guy Van de Putte sheds light on how our minds often become obstacles, trapping us in cycles of self-doubt, fear, and negativity...

25/02/2026

LETTING GO

Breathe
Deep and long
Give yourself the gift
Of this moment

Read every word
Slowly
Let it sink
Into your subconscious

Let them go
Their own way
It’s the greatest gift
You can give another soul

Honor their peace
Honor their choice
Honor their path
Wish them well

And trust
What’s meant for you
Won’t pass you by
Things can change
Things will change
People change

The future is not
Carved in stone
Let it surprise you
Stay open
To receive
All that Life
Wants to bring you

Let them go
Give yourself the gift
Of peace
Give yourself the closure
You didn’t receive
Surrender
To Life
To the Divine
Use this time
To heal

Invite grace in
You don’t have to do it
Alone
Anymore
Let life
Do it for you

Learn from it
Move on
Focus on you
You’re worth it
You’re not broken
You did nothing wrong

Feel it
Feel it all
The pain
The sadness
The fear
The anger
Feel every last drop
So it won’t ever
Have to show itself again

Stay with it
Don’t run
Don’t hide
Don’t avoid
What is here
Now

Love it
Comfort it
Cherish it
Be fully present with it

Like you would for a friend
Do it for you
For yourself
For Life
Noone will do it better
Than you

www.breathinglife.be

02/02/2026

Nieuwsbrief februari 2026

Beste vrienden,

In het leven heb je zo van die momenten dat je niet meer weet welke richting uit te gaan. Of jouw pad naar links of rechts is. Of je gewoon verder moet gaan of net op je stappen terug moet keren. We voelen een sterk verlangen in ons hart, maar toch lijkt het alsof datgene wat we verlangen maar niet dichter bij lijkt te komen. Of zelfs minder en minder waarschijnlijk lijkt te worden. Twijfels steken de kop op, oude angsten komen bovendrijven. Voor we het weten zitten we weer vast in een vicieuze cirkel in ons hoofd. De nood voor controle komt op. We proberen vast te klampen, de wereld en de mensen rondom ons in een bepaalde richting te doen bewegen. Een richting die ons zal brengen wat we willen, het gevoel van veiligheid waar we naar op zoek zijn. De wetenschap dat we het zelf in de hand hebben. En is dat niet net wat ons verteld wordt elke keer het over manifestatie gaat?

Maar net als een handvol zand, hoe harder je probeert vast te klampen, hoe sneller het uit je handen glipt. Het is moeilijk in vertrouwen te gaan als je zo erg op iets gefocust bent. Om het leven te laten stromen en de zaken zich te laten ontvouwen zoals ze voorbestemd zijn. Om de controle helemaal op te geven en de sleutels in handen te geven van iets hogers. Begrijp me niet verkeerd, er is helemaal niets mis met het hebben van verlangens. Maar er zijn miljarden factoren die er voor zorgen of jouw verlangen tot vorm kan komen. En op een paar factoren na, heb je er zelf bitter weinig over te zeggen.

Je kan je verlangens duidelijk maken. Er actie op ondernemen, maar de uitkomst ligt doorgaans niet enkel aan ons. Het is natuurlijk verleidelijk te denken dat als we toch maar dit of dat zeggen of doen we de situatie om kunnen draaien. Dat je de gedachten en handelingen van een ander zo kan draaien dat wat jij wil uit kan komen. Het is soms een fijne lijn om te bewandelen. Daarom is het zo belangrijk om steeds goed te voelen. Doe ik dit om een angst te voeden of omdat het natuurlijk voelt? En om te genieten van het proces, van elke stap, zonder focus op de uitkomst. Om helemaal in het huidige moment te blijven. En om in dat moment te bepalen hoe jij in het leven wil staan en jouw waarheid uit te dragen. Houd ik mijn hart open of sluit ik het weer af zodra er een obstakel op mijn pad komt, uit angst om weer maar eens gekwetst te worden? Blijf ik met plezier aan mijn droom bouwen of trek ik me terug uit angst om te falen?

Laat die uitkomst maar over aan iets hoger dan jou. Aan het leven zelf. Aan die bron van onvoorwaardelijke liefde die zich in jou bevindt. We zijn er allemaal naar op zoek buiten ons, in een ander, in een groep, een job of een voorwerp. De erkenning dat we voldoende zijn, dat er niets mis is met ons, dat we het leven niet verkeerd doen. Alsof er een onbekend stappenplan voor ons is uitgestippeld, omringd door landmijnen en we elke keer worden gestraft als we een verkeerde stap nemen, terwijl niemand ons heeft verteld wat de juiste weg is! Zo kan het leven als een sadistisch spel lijken, geregisseerd door één of meerdere goden die ervan genieten om ons te zien lijden.

Je kan niet falen en je wordt niet gestraft!

Als je het allemaal niet meer weet, keer dan terug naar de essentie. Naar de stilte in jezelf waar de antwoorden zullen komen. Geef je over aan de stroom van het leven, aan het goddelijke waar ook jij deel van uitmaakt. Als een kind, dat is verloren gelopen op het strand, tranen van diepe opluchting huilt als het terug in de armen van de ouders wordt gesloten, zo zal ook jij een diepe zucht slaken, eens je je ten volle kunt overgeven in de armen van Spirit. Hoe ver je ook bent afgedwaald, hoe vaak je het leven ook hebt vervloekt, gewenst dat het anders was, ertegen gevochten hebt, … je zal steeds weer thuis verwelkomd worden. Net zoals de verloren zoon, die na een lange zoektocht en het verspillen van zijn vaders geld weer thuis werd verwelkomd zonder enig verwijt, zonder enige vraag, maar met een groot feestmaal om zijn terugkeer te vieren.

En daar zal je zien dat je er nooit alleen voor hebt gestaan. Hoe een onzichtbare hand je elk moment van elke dag en elke nacht heeft geleid, zelfs de donkerste en meest uitzichtloze. Zelfs diegenen waarvan je dacht dat ze nooit zouden eindigen en waar je je het meest eenzaam hebt gevoeld. Hoe ver je ook bent afgedwaald, steeds opnieuw zal je in de armen worden gesloten van het Hogere. Want het leven is niet tegen jou, alles is er voor jou. Je zal er kunnen zien dat iedereen die jou ooit heeft afgewezen, verlaten of pijn heeft gedaan, een engel was, gezonden om jou terug te leiden naar daar. Die plek van éénheid, die plek van onvoorwaardelijke liefde. Waar je helemaal jezelf mag zijn, met al jouw twijfels en angsten, met alles waar je schuld of schaamte over voelt. Waar jouw gekwetste innerlijk kind eindelijk rust mag vinden. Zonder enig oordeel.

En van daar kan je weer de wereld instappen, als jezelf, in vertrouwen. Gesteund en gedragen door liefde kan je ook voor anderen een baken worden. Iemand bij wie zij zich veilig mogen voelen, net zoals zij zijn. Met compassie en zonder oordeel. Laat dat jouw bijdrage worden aan een mooiere wereld. Laat alles dat je doet, in de wereld wil brengen, doordrongen zijn van die liefde. Doe alles alsof je het doet voor Spirit, voor God, voor het Leven zelf. En voor je het weet, zal je merken dat alle liefde, alle dankbaarheid, alle voldoening die je hierdoor mag ervaren, gespiegeld zal worden. Niet altijd in de vorm die je initieel voor ogen had, maar beter, en in vertrouwen dat alles voor jouw hoogste goed is. Wetende dat het beste hoofdstuk van jouw leven nog moet geschreven worden, eens je de controle, gevoed door jouw angsten en twijfels, terug durft geven aan het hoogste.

Misschien tot gauw, misschien tot de volgende nieuwsbrief. Het ga je goed op jouw pad!

Jouw dienaar,
Guy

Beste vrienden, In het leven heb je zo van die momenten dat je niet meer weet welke richting uit te gaan. Of jouw pad naar links of rechts is. Of je gewoon verder moet gaan of net op je stappen terug moet keren. We voelen een sterk verlangen in ons hart, maar toch lijkt het alsof datgene wat we verl...

14/10/2025

🔥 Vuurloop & Pijlenbreken — Een Ritueel van Kracht en Overgave 🔥

Gisteren kwamen we samen rond het vuur. Niet zomaar voor een activiteit, maar voor een ritueel. Een uitnodiging om te vertragen, te voelen, en te kiezen voor moed in plaats van comfort. De middag begon met stilte, met verbinding, met het neerzetten van intenties. Elk woord, elke ademhaling, elke blik droeg bij aan het weven van een veld van vertrouwen.

In die bedding betraden we het pad van transformatie. Eén voor één namen de deelnemers plaats voor de pijl — een symbool van weerstand, van dat wat ons tegenhoudt. Met de punt gericht naar het kwetsbaarste deel van het lichaam, de keel, stonden ze oog in oog met hun eigen grenzen. En toen… de doorbraak. Niet door kracht, maar door toewijding. De pijl brak. De overtuiging dat het niet kon, brak mee.

En dan het vuur. Een pad van gloeiende kolen, een uitnodiging om te stappen in het onbekende. Niet als daad van stoerheid, maar als een belichaming van innerlijke kracht. Met elke stap over het vuur lieten deelnemers oude verhalen achter zich. Schaamte, angst, twijfel — ze smolten weg in de hitte van het moment. Wat overbleef was helderheid. Stilte. Een diepe, stralende ja tegen het leven.

De lucht bleef bewolkt, het vuur helder. Geen zonsondergang, maar een zachte grijstint die ons omhulde terwijl de gloed van de kolen bleef nazinderen. We sloten af in dankbaarheid — voor het vuur, voor elkaar, voor de moed om te verschijnen zoals we zijn.

Het was geen workshop. Het was een rite. En het werkte.

Voor mij persoonlijk was het een bijzonder mooie ervaring. Ik voel me dankbaar dat ik dit mocht helpen begeleiden — om getuige te zijn van zoveel moed, kwetsbaarheid en transformatie. Het was een eer om dit veld mee te mogen dragen.

Dank aan iedereen.

Hartegroet,

Simon

04/08/2025

Nieuwsbrief augustus ❤️

Beste vrienden, Ik wil jullie van harte danken voor alle mooie en hartverwarmende reacties die ik heb mogen ontvangen op de vorige nieuwsbrief. Het verheugt me dat velen onder jullie de weg hebben gevonden naar de teachings van Ian Graham en White Bull, alsook dat deze resoneren en hopelijk een bijd...

07/07/2025

Bij deze deel ik graag de meest recente nieuwsbrief met jullie:

Beste vrienden, Heel af en toe ontmoet je mensen, die een blijvende indruk op je achter laten en die je leven onverwachts helemaal veranderen. Ian Graham was zo iemand voor mij. Ik heb Ian leren kennen toen ik op het diepste punt van mijn leven tot nog toe zat en ik durf eerlijk toe te geven dat ik....

02/06/2025

Graag deel ik hier met jullie de laatste nieuwsbrief "Word je eigen ouder" 🙏

Beste vrienden, Gisteren kreeg ik een mail van de school van mijn dochter om hun waardering te uiten aan alle ouders in het kader van de Internationale Dag van de Ouder. Ik moet eerlijk toegeven dat ik er nog nooit van gehoord had en het al helemaal niet zag aankomen een week voor Vaderdag en slecht...

01/05/2025

De laatste nieuwsbrief is verzonden. Geniet van de vrije dag en het mooie weer! ☀️

Beste vrienden, Ik hoor het zo vaak van jullie, en zelf heb ik er ook al zo veel mee geworsteld. Het gevoel van hier niet thuis te horen, je een vreemde te voelen in een koude wereld, een wereld zonder begrip, zonder mededogen. Het niet weten wat je hier loopt te doen, een buitenbeentje, dat precies...

10/03/2025

Het is tijd...

Beste vrienden, Het is tijd. Lees dat nog maar eens. Het is tijd. Voor sommigen komt dit nu al binnen als een klok, voor de anderen herhaal ik het graag nog eens. Het. Is. Tijd. Waarvoor hoor ik je vragen? Wel, misschien heb je die woorden als kind ook al gehoord. Toen je de eerste keer zonder bandj...

09/03/2025

Weinig onderwerpen die zo veel voer voor discussie geven onder mensen op een spiritueel pad als dat van de vrije wil. In welke mate kiezen we zelf ons lot? Of ligt het allemaal al vast in een groot draaiboek geschreven door een hogere macht, welke naam je aan die hogere macht ook toe wil kennen? Is elke beslissing die we maken niet al bepaald en nemen we zelfs bij lange twijfel uiteindelijk niet toch die beslissing die al vastligt? Ram Dass noemde vrije wil ooit “de glimlach op het gezicht van de Boeddha”. Hiermee refereerde hij naar de paradox die hierin ligt vervat. Enerzijds is er vrije wil en anderzijds weer niet. Beiden zijn tegelijkertijd van kracht en het begrijpen hiervan brengt de vrede in jezelf die uitmondt in een gelukzalige niet-aflatende glimlach op je gezicht.

Wat als vrije wil de ultieme “mind”-f**k is van de mind, van het ego? De nood van het zich afgescheiden deel van onszelf om controle te hebben en behouden over wat we doen en wat ons overkomt? Voor het ego voelt het ontbreken van vrije wil als een gebrek aan betekenis, als een gebrek aan belang vooral. Want als ik zelf toch niet kan kiezen, wat doe ik hier dan? Wie ben ik dan? Slechts een klein schakeltje van een langere ketting, niet beter dan een ander, niet specialer dan een ander. Welke betekenis heeft mijn leven dan eigenlijk nog?

Misschien kunnen we het leven eens bekijken als een teamsport. De meesten van ons leven alsof we mekaar individueel bekampen en er maar één winnaar kan zijn in het spel dat “het leven” noemt. We moeten als eerste over de meet komen in de marathon. Of de 100 meter sprint, afhankelijk van hoe jouw gevoel van tijd dit leven ziet. Alhoewel velen toch ergens wel al beseffen dat we allemaal in dezelfde boot (of hetzelfde team) zitten, willen we dan toch maar de topscorer zijn, of diegene die het winnende doelpunt maakt.
Elk lid van het team kan echter maar winnen als het team wint. Als ik zelf 3 doelpunten scoor en mijn teamgenoten er geen enkel gun, maar de tegenstander maakt er 4, verlies ik, verliezen we, de wedstrijd. Winnen en verliezen gebeurt samen. Misschien is mijn ego gestreeld en voel ik me de beste speler op het veld. De waarheid is dat ik er uiteindelijk niets mee heb gewonnen. Bovendien leg ik mezelf heel wat persoonlijke druk op dat ik elk moment als beste moet presteren, ook al ben ik ziek of ga ik door een zware emotionele periode.

Ieder heeft zijn rol te spelen, of dat nu doelpunten maken is of doelpunten verhinderen. Of misschien is het zelfs het veld onderhouden, kaartjes voor toeschouwers verkopen of water brengen naar de spelers. Het ego wil de ster zijn, de ziel wil dienen. Dr. Wayne Dyer leerde ons steeds de volgende vraag te stellen: “how can I serve?”. Hoe kan ik dienen…? En om er meteen nog maar een andere quote ook tegenaan te gooien: “the secret to living is giving.” Het geheim van het leven is geven. Dit komt van Tony Robbins. Personen met een heel andere stijl, maar met dezelfde missie. Namelijk mensen helpen hun volle potentieel te leven.

En wat is dat volle potentieel? Niet iets dat ons ego kan voeden en sterker maken. Neen, datgene waarvoor we hier zijn. De flow van het leven volgen. Overgave aan wat het leven van ons verlangt op dat moment. Misschien moeten we vandaag een voorzet geven, misschien een doelpunt van de doellijn keren, misschien op de bank plaats nemen omdat het ons dagje niet is. En wie zegt er dat we de volgende wedstrijd niet eens de held van de dag mogen zijn?

We willen ons belangrijk voelen, gezien worden, geliefd worden. Daar halen we doorgaans immers ons gevoel van eigenwaarde uit. Als ik een rol in de coulissen vervul, zal niemand zien wat ik te bieden heb. Hoe gaan er dan ooit andere opportuniteiten komen? Het is die wil voor controle die ons gevangen houdt in de gevangenis van ons hoofd. Het is het gebrek aan vertrouwen dat het leven weet wat best is voor ons. Dat het leven ons steeds de mensen en gebeurtenissen op ons pad zal brengen die het beste zijn voor ons. Denk maar eens terug aan de mooiste kansen en mensen die je ooit zijn overkomen. Hoeveel had je daar zelf over te zeggen? Hoeveel kon je je daar op voorhand zelf van voorstellen? Het leven leeft zichzelf. We pompen ons bloed zelf niet door ons lichaam, we bepalen zelf niet dat we ademen, we groeien niet actief ons haar of onze nagels. Daar kunnen we ons wel bij neerleggen, omdat we er niet bij stilstaan. Het meeste en meest ingrijpende van alles dat rondom ons gebeurt hebben we eenvoudig gezegd niets mee te maken gehad. Het ego wil echter heel graag dat valse gevoel van controle behouden door iets te willen bepalen. Daarom houdt het zo halsstarrig vast aan het concept van vrije wil.

En ja, de persoon die je hier bent, kiest om in te gaan op een aanbieding die komt. Angst voor het onbekende of bepaalde vooroordelen kunnen ertoe leiden dat we besluiten hier niet op in te gaan. Het leven zal ons echter andere kansen geven om die weg op te gaan die we op te gaan hebben. Om die rol op te nemen die we op te nemen hebben. Het is niet zo dat je gestraft wordt, misschien wel dat het allemaal wat moeilijker wordt. Het is als zwemmen tegen de stroming in. Het kost je meer energie en brengt je niet zo ver. De rivier straft jou op dat moment niet, het is gewoon hoe het leven werkt.

“Ja, maar mijn voorkeur is om in die richting te gaan”, hoor ik je dan denken. Dat kan. Maar wiens voorkeur is het eigenlijk? Die van de persoon, het personage dat je speelt, of van je ziel, wie je echt bent? Hoe zou het zijn om je persoonlijke voorkeuren helemaal achterwege te laten? Dat doelpunt dat je graag zelf zou scoren aan een ander over te laten als dat is waar het leven je op dat moment heen leidt. Je niet meer te identificeren met de stem in je hoofd die alles zelf wil bepalen en controleren. Te luisteren naar je intuïtie, naar je ziel, naar wie je echt bent. Je bent zelf onderdeel van dat oneindige eeuwigdurende leven, die bron die sommigen Spirit noemen, anderen God, anderen weer iets anders. Eens je beseft dat je leven bent, is het dan geen daad van vrije wil om de stroom van het leven gewoon te volgen? Wat het ego, het afgescheiden, steeds competitieve deel van jou ook beweert?

Wat is vrije wil? Bestaat er wel zoiets als vrije wil?

26/02/2025

We hebben allemaal een gekwetst kind in ons, een niet gezien kind, een jongere versie van onszelf, dat op vele aspecten ons leven beheerst. De tijd voor heling is gekomen, om er jouw volle aandacht aan te geven. Een goed startpunt is om eens een brief te schrijven naar hem of haar. Dat dit wat inspiratie mag zijn voor jou:

Lief kind,

Ik weet niet meer hoe het voelde voor het gewicht van de wereld op jouw schouders terecht kwam. Misschien weet je het zelf ook niet meer, misschien heb je het gevoel zelfs nooit gekend. Ik weet dat je je hier nooit echt thuis hebt gevoeld, je altijd hebt afgevraagd wat je hier kwam doen. Deze plek voelde altijd vreemd aan, vreemd en koud. Meestal voelde je je een alien, die hier per ongeluk was aanbeland. Alsof je ergens anders hoorde te zijn, maar dat het ruimteschip waar je opzat een verkeerde afslag heeft genomen of in panne is gevallen halverwege. En toen zat je hier, vast. Hoe vaak heb je niet gehoopt, gesmeekt, om jou te komen halen? Hoe vaak voelde je je niet te gevoelig voor deze kille onpersoonlijke samenleving? Alleen en onbegrepen. Je hebt er steeds het beste van proberen maken. Steeds geprobeerd om te voldoen aan de verwachtingen van deze samenleving en de mensen om je heen. Maar nooit was het genoeg, nooit kreeg je het gevoel er bij te horen. Je hebt je altijd als een buitenstaander blijven voelen. Je zoektocht naar erkenning, naar aanvaarding, om gezien te worden, heeft je al een lange weg doen afleggen. En je bent moe, zo moe, ik weet het. Ik zie het, ik voel het, … Steeds had je het gevoel er alleen voor te staan. Dat je moest vechten voor elk klein geluk in je leven. Dat je hier iets te bewijzen had...

Lees verder op de website (alsook andere artikels)

brief aan mijn jongere zelf