21/02/2026
Onder de social radar.
Het begon simpel. Met dit beeld: mijn zoon kroop half december in zijn hol. En ik dacht: ik doe mee. Laat de wereld maar z’n ding doen. Ik heb genoeg aan dit. Hier. Nu.
Na twee weken zou ik “eens checken”. Al die spectaculaire jaaroverzichten van 2025. De wauw-die-kan-dat-doelen van 2026. Ik zou. Maar ik deed het niet.
Had ik in m’n wintermodus niet genoeg aan mijn eigen wereld? Aan de mensen in real?
Dus ik bleef offline. Nog wat langer.
Maar daar kwam dat stemmetje. Over zichtbaar blijven op de socials. Over gevonden worden. Over niet uit de boot vallen.
Ik bleef nog even weg van die apps. Beslissingen uit angst zijn niet de beste, toch?
~
Het werd een interessant projectje, zo keek ik ernaar.
Onderbreken is ergens activeren. Het past in mijn way of intermittent living: af en toe stoppen met wat vanzelfsprekend is, om ruimte en zicht te krijgen. Helderheid. ✨
—
Dus na een kleine twee maanden zeg ik opnieuw: 👋🏻 Instagram. I’m back.
Ik heb nog wel dingen te delen. Werk. Leven. Of ergens daartussen.
En ik heb nog wel dingen te volgen. Maar niét meer aan de kassa — daar sta ik liever te mijmeren. Een brein heeft dat nodig. 🧠 En ook niet tijdens een tergend lang durend monopolie-spel waarbij mijn dochter me geld onder tafel toesteekt terwijl m’n zoon z’n imperium aanschouwt.
~
Misschien kunnen we allemaal wat vaker genoeg hebben aan wat er speelt. Hier. Nu.
En kunnen we een wereld volgen — niet snel scrollend erdoorheen, maar bewust. Als je niet in je hol vertoeft.
