Baker - Marie Rondou

Baker - Marie Rondou Psycholoog: begeleiding van jonge ouders

Professionele begeleiding in een warm kader.

Liefste vrienden van InstagramHet moet ondertss al een aantal weken geleden zijn dat ik na een (nogal filosofische 😅) av...
12/06/2020

Liefste vrienden van Instagram

Het moet ondertss al een aantal weken geleden zijn dat ik na een (nogal filosofische 😅) avondwandeling met een vriendin besloot om bij wijze van experiment social media even volledig te laten voor wat het was. Eens pauze nemen om vanop een afstand te kijken wat ik er nu eigenlijk rond voel en wat het met me doet. En wat het effect was? Wel, het best kan ik dat samenvatten met de constatatie dat we ondertss bijna 2 maanden verder zijn en het vandaag opnieuw bijna een week geleden was dat ik het Instagram icoontje nog eens aantikte. Ik vertoefde hier steeds wel graag, maar ik moet bekennen dat het ook minder fijne neveneffecten had. Faalangst, fomo en teveel een scherm voor mijn neus... Ik ben op heel geleidelijke manier (raar genoeg haast ongemerkt voor mezelf), zelf ook meer en meer van m’n persoonlijk leven en kindjes beginnen delen. Altijd vanuit een oprecht enthousiasme of met het idee iets te delen dat kon verbinden ofzo, maar toch... Ik zou nog veel verder kunnen uitweiden over het wat en hoe van mijn keuze, maar daar hebben jullie vermoedelijk geen boodschap aan en maakt op zich niet zoveel uit. Feit is dat het nu voor mij verrijkend voelt om gewoon weer even te “zijn” en mijn foto’s hier thuis aan de muur te hangen, ipv op mijn virtueel prikbord ;) Omdat ik veel lieve bezorgde berichtjes kreeg, wil ik gewoon wel even laten weten dat alles hier goed is. Meer dan goed zelfs ❤️ Bedankt vr de warme en steeds respectvolle reacties die vaak van jullie kant kwamen en ik ben sowieso dankbaar voor de leuke mensen en verrijkende uitwisselingen die ik ook mede dankzij dit platform soms had. Ik sluit ook niet uit dat de goesting ooit terug komt, mss een beetje onder een andere vorm, kan allemaal... Maar voor nu weet ik het nog niet, dus voorlopig laat ik m’n account hier gewoon even een soort spookbestaan leiden en leef ik maar gewoon een beetje verder in de offline anonimiteit ;) Ik wens iedereen alvast alle goeds toe, en à la prochaine 😘

*nostalgie*Alsof het eeuwen geleden is en toch voelt het ook een beetje als gisteren. Een beetje hetzelfde hoe deze lock...
19/04/2020

*nostalgie*

Alsof het eeuwen geleden is en toch voelt het ook een beetje als gisteren. Een beetje hetzelfde hoe deze lockdown begint te lijken. Enerzijds alsof er nooit iets anders was, anderzijds nog steeds surreëel. Soms zie ik in een film mensen mekaar vast pakken en handen schudden en verschiet ik mij onnozel “heey, social distance” ...om dan te beseffen dat dat ooit normaal was. En bij deze, wat kijk ik er meer en meer naar uit dat ik mijn lieve vrienden en familie gewoon weer eens “dicht” mag hebben. Dat ik iemand kan troosten met een echte knuffel en geen virtuele. Zelf getroost worden met een aanraking, en niet met een zwaai vanop een scherm. Dat we de kindjes terug de warmte van oma’s en opa’s schoot mogen laten opzoeken. Dat ze hun vriendjes in de armen kunnen vliegen en samen heksensoep op de speelplaats kunnen maken. Tot dan genieten we van wat wel is, maar toch met de nodige nostalgie...

📷 🖤

*liefde in tijden van Corona*Zie hem daar zitten, in zijn leven met drie vrouwen in huis. Afzien is het, maar vooral ook...
18/04/2020

*liefde in tijden van Corona*

Zie hem daar zitten, in zijn leven met drie vrouwen in huis. Afzien is het, maar vooral ook dolle pret ;) Enkele dagen geleden verjaarde hij en dat verliep serener dan anders in deze bijzondere tijd. En alhoewel serener niet persé slechter is, vind ik toch dat hij het verdient om na dit alles eens een verjaardag zoals het hoort te krijgen. Ik moet eerlijk zeggen dat alles wat ik plande ook wat in het honderd liep. Ik oversliep mij, de kindjes werkten niet mee en ik botste op mijn perfectionisme waardoor hij in plaats gewekt te worden om aan te schuiven aan een feestelijk gedekte ontbijttafel, zelf nr beneden kwam in rommel van halve versieringen en een zenuwpees van een lief 🙈 Dus , bij hem bij deze plechtig dat we dat keihard gaan inhalen. En ter onzer verdediging, we kunnen die toename van grijze harende laatste tijd dus ook op de leeftijd steken he ;)

*eindelijk*Woehoew, na zolang heen en weer denken en afwegen of het nog de moeite was gezien onze verhuis eind dit jaar,...
14/04/2020

*eindelijk*

Woehoew, na zolang heen en weer denken en afwegen of het nog de moeite was gezien onze verhuis eind dit jaar, besloten we op een dagje congé in deze bijzondere tijd om er toch nog voor te gaan. Eigenlijk sliepen we toch al allemaal afwisselend samen, maar verspreid over twee verdiepen. Omdat vooral Sander en ik de voorbije maanden amper nog in mekaars armen konden liggen, zochten we nr een oplossing die vr iedereen zou werken. Het is bij deze dan al eens een test of het in het nieuwe huis een goed plan zou zijn. Voorlopig lijkt het ons vooral gemakkelijk en keigezellig... En zoals je ziet, zijn Peppi en Kokki ook content 😍 Met extra schattigheidsfactor dankzij de geweldige matchy .be pj’s van bij 🧡🧡🧡

*nostalgie*Ik ga dezer dagen al eens vaker door oude foto’s in een poging ook daar wat ‘op te ruimen’. Tussen “100 foto’...
14/04/2020

*nostalgie*

Ik ga dezer dagen al eens vaker door oude foto’s in een poging ook daar wat ‘op te ruimen’. Tussen “100 foto’s van hetzelfde” en “per ongeluk screenshot” vind ik echter ook toffe herinneringen terug. Zoals deze bijvoorbeeld 🧡

*blijfinuwkot*Al vier weken dat wij megaflink dit enthousiaste verkennertje aan de (spreekwoordelijke ;) ) ketting moete...
11/04/2020

*blijfinuwkot*

Al vier weken dat wij megaflink dit enthousiaste verkennertje aan de (spreekwoordelijke ;) ) ketting moeten leggen om haar te behoeden vriendjes - die we buiten al eens kruisen - in de armen te vliegen. Begrijpelijk verdriet omdat ze zelfs niet bij de buren of de winkel binnenmag. In het park in een boog rond anderen kindjes. Een grote zus die haar vriendinnetjes mist en daar niet mee kan spelen, ook al wonen ze een paar huizen verder... Wij (en zij) doen dat allemaal met de grootste overgave en volharding. Zoals placht te zeggen “burgerzin is het nieuwe sexy”... Als therapeut hoor ik eerlijke verhalen over de voor- en nadelen van deze bijzondere tijd. Vorige keer had ik het over de schone kant, maar daarnaast is er natuurlijk een keerzijde en is de mentale impact van je strikt te houden aan de regels vaak groot. Vooral het isolement en het missen van je netwerk is erg onnatuurlijk. Ik zie oprecht mensen keihard worstelen in omstandigheden die echt niet oké zijn (luide buren waaraan thuis niet te ontsnappen valt, een werk dat nog meer werk en flexibiliteit dan anders verwacht in combinatie met je kindjes,...). Ik gun hen dat er een bepaald compromis mag zijn, zodat ze dit kunnen overleven zonder er zelf aan onderdoor te gaan. Het is moeilijk waar de grens ligt, maar ik denk dat eenieder die voor zichzelf in alle eerlijkheid moet zoeken. Het voelt onrechtvaardig dat op sommige plekken achter gesloten deuren stiekem een andere regeling geldt, terwijl anderen ploeteren. Maar ik besef dat gelukkig het merendeel van de mensen die ik ken, zich keihard smijt en creatief nr oplossingen zoekt. Dus bij deze: DANKU!!! Bedankt, mannekes, om dit samen te doen. We zijn gewoonweg al vier weken bezig, en we zijn er nog niet, maar misschien mag dat dagelijks applausje toch ook eens een beetje tellen voor alle ouders die keihard zoeken om samen dit nieuwe bestaan vorm te geven, voor (over)grootouders die hun (achter)kleinkinderen zwaar missen, voor kindjes die nr beste vermogen meegaan in deze bijzondere tijd, voor alleenstaande ouders die nu zonder hulp vallen of geen afleiding hebben op kinderloze weken,... Merci voor de moeite, echt 🧡

*dankbaar*Ik heb altijd al gezegd dat ik stiekem wou ontsnappen van de ratrace van deze tijd en een of andere zelfvoorzi...
08/04/2020

*dankbaar*

Ik heb altijd al gezegd dat ik stiekem wou ontsnappen van de ratrace van deze tijd en een of andere zelfvoorzienende hippiecommune in de Ardennen beginnen. Meer in de natuur, meer bij mekaar en meer in het moment (vergeef me mijn zweverigheid). Een eigen warme bubbel waar met gelijkgestemden voor elkaar gezorgd wordt. Dus als ik op sandalen in een wilgenhut het haar van mijn dochter zit te vlechten (mét bloemen, for real), dan denk ik: “Woehoew, living the life” 😅 Oke, ik weet niet of dat echt is wat ik wil, maar soms heb ik wel de indruk dat wij als maatschappij vervreemden van wat er echt toe doet. We worden harder voor onszelf en harder voor mekaar, met de nadruk op altijd maar meer en beter en “de beste versie van jezelf”. Wij hebben hier de luxe dat de lockdown voor ons haalbaar verloopt. We kunnen op een financieel comfortabele manier toch een beetje minder werken en wat meer mee met de wind leven. We delen dagen op in shiften, zodat we allebei tijd hebben voor wat moet, maar ook voor waar we nood aan hebben. (En dan nog ontploft het hier geregeld eens bij iemand hoor, maar dat mag ook gewoon...) Die ruimte en structuur lijkt me een voorwaarde om dit een beetje aangenaam te kunnen overleven. Maar dankzij dat nieuwe ritme, overviel ons hier, na een pittige start, ook een deugddoende rust. Weken waar minder moet en meer kan, waar de lat later ligt waardoor ik net het gevoel heb méér te doen. Meer knallende confrontaties, maar ook meer tijd om het bij te leggen en te genieten van mekaars gezelschap. Een tijd waarin je bewuster kiest, waardoor je meer zorg voor jezelf en mekaar draagt. Dat is ook wel iets dat ik in het dagelijkse leven weer meer wil vasthouden. Als ik luister rondom me, hoor ik uiteraard terecht gemis van vele dingen, maar daarnaast ook vaak dankbaarheid voor bepaalde inzichten die deze periode brengt. Dat is mooi. Ik denk echt dat dat niet voor iedereen of elke situatie kan gelden. In veel omstandigheden is deze tijd echt bijzonder hard en dan moet je vooral keihard het recht hebben om te b***n, te wenen en te roepen. Er moet niets, maar ik wens alvast iedereen zijn eigen “wilgenhut-gevoel” toe.

*soep met ballekes*“Mama, ik word daar zo rustig van”, sprak ze terwijl aandachtig paneermeel, eieren en gehakt door mek...
06/04/2020

*soep met ballekes*

“Mama, ik word daar zo rustig van”, sprak ze terwijl aandachtig paneermeel, eieren en gehakt door mekaar kneedde. Een halfuur later was haar laatste balleke klaar en besefte ik dat ik vanaf nu elke soep met ballekes ga maken 😅

*stilstaan*Woehoew, 3 weken lockdown achter de rug en we’re still here! Of jouw specifieke omstandigheden nu maken dat h...
03/04/2020

*stilstaan*

Woehoew, 3 weken lockdown achter de rug en we’re still here! Of jouw specifieke omstandigheden nu maken dat het als ploeteren om te overleven voelde, of deze bijzondere tijd net extra waardevolle dingen bracht op de een of andere manier. Sowieso mogen we onszelf een (met gewassen pollekes) schouderklopje (vanop afstand) geven (de “speekmedailles” volgen later wel 😅). Misschien zitten we al halfweg, of toch ergens in de buurt. In ieder geval, tijd om eens bewust terug te blikken. Hoe hebben we dat gedaan de voorbije weken? Wat hielp er? Wat deed deugd, of wat blijkt mss minder te helpen? Wat mis je en ga je hierna mss extra waarderen? Wat zou je jezelf toewensen vr de komende weken? Zijn er dingen die nu mss kunnen die in andere periodes minder evident zijn? Hoe geef je baaldagen (nij jezelf, partner of kindjes) bestaansrecht zonder er meteen teveel schuldgevoel aan over te houden? Moet er meer structuur zijn, of net minder? En hoe bewaak je dat je de lat vooral niet te hoog legt? ... Ge ziet dat eens stilstaan hier heel serieus wordt genomen ;) Nee, grapje, niets moet, maar soms doet het wel eens deugd op een afgebakend moment een aantal zaken uit te zoeken voor jezelf en jullie gezin zodat je daar in het heetst van de strijd wat kan op terugvallen. Toi toi! 👊🏻

*knutselen en schransen*Een portret van hoe het leven er hier vaak aan toegaat momenteel. Met kinders die knutselen, en ...
25/03/2020

*knutselen en schransen*

Een portret van hoe het leven er hier vaak aan toegaat momenteel. Met kinders die knutselen, en eten. En eten. En nog wat eten. En dan misschien nog iets kleins eten. ...en nog eens knutselen. Op topmomenten zoals hier zelfs tegelijkertijd 😱 Nee, grapje, we doen ook nog andere dingen natuurlijk, maar toch, miljaar, ik heb in mijn leven nog zoveel niet geknutseld. 😅

*Lockdown*Stiekem was vandaag gezellig. Zelfs ondanks de mislukte zelfgemaakte havermelk, de occasionele crazy meltdowns...
16/03/2020

*Lockdown*

Stiekem was vandaag gezellig. Zelfs ondanks de mislukte zelfgemaakte havermelk, de occasionele crazy meltdowns (van kinderen én ouders) en de mislukte pogingen om deze grote chaos te structureren. Ik geniet van de momenten om ons veilig te voelen in ons coconnetje. Alles doen wat we kunnen, maar ergens ook beseffen dat wij vrij veilig zitten (🤞🏻🙏🏻🙏🏻), zelfs als dat niet genoeg zou zijn. Behalve enkele kleine overwegingen behoren we niet tot een risicogroep, en kunnen we ons terug trekken in de luxe van onze eigen vier muren (hoe eenzaam en beklemmend die momenteel ook kunnen voelen). Wat als dit toeslaat in vluchtelingenkampen, wat als je worstelt met gezondheidsproblemen die dit virus een bedreiging voor je leven maken, of dat van je kinderen, of ouders, of...?Mijn hart gaat uit naar iedereen die in beroepen werkt die de komende tijd zotte krachtsinspanningen zullen leveren... Ik ben niet gelovig, maar als ik het was, dan zou ik bidden dat dit hele avontuur tenminste kan zorgen dat we als maatschappij zachter worden, dankbaar voor wat we hebben en bereid te delen met degene die minder hebben. Mss is dat naïef, maar een cliente vertelde me ooit dat haar “naïviteit” naast een valkuil ook haar mooiste eigenschap is. Eentje die ze koestert en zeker wil doorgeven aan haar dochter. Dat vond ik zo mooi, dat me dat nog vaak te binnen schiet. Ik voelde daarnet een vlaag van woede en zinsverbijstering toen ik op mijn behoedzame queeste nr de supermarkt een vrouw elke avocado uit de bak vol overgave zag betasten om hem daarna terug te leggen, terwijl ze naast het bord stond dat vroeg enkel aan te raken wat je koopt. Ik wil niet bitter worden. Mijn job leerde me zien dat iedereen zijn verhaal en zijn inzet heeft. Dat gevoel ga ik dichtbij houden de komende tijd. En ik begin bij deze te lezen in “De meeste mensen deugen” van Rutger Bregman, een boek dat al even op mijn lijstje staat en waar ik nu hoop een beetje extra rust te vinden. Wat doen jullie? Ik wens jullie alvast ook keihard toe enkele rustpunten te vinden in deze woelige tijden. ❤️
@ Ledeberg

Adres

Drongenstesteenweg 41
Ghent
9000

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Baker - Marie Rondou nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar Baker - Marie Rondou:

Snelkoppelingen

Delen

Share on Facebook Share on Twitter Share on LinkedIn
Share on Pinterest Share on Reddit Share via Email
Share on WhatsApp Share on Instagram Share on Telegram

Type

Een rustpunt voor ouders.

Over mij

Toen ik als psychologe zelf veel te vroeg beviel en later een moeilijke zwangerschap meemaakte miste ik een hulpverlener aan m’n zijde. Iemand die me kon informeren en ondersteunen met aandacht voor wat ikzelf belangrijk vond. Zo werd Baker geboren.

Wat biedt Baker?

Een baby krijgen is ingrijpend. Toegang tot betrouwbare informatie en een professionele schouder om op te leunen zijn geen overbodige luxe.