Psychotherapeut Johan Samson

23/05/2026

Vandaag vond de laatste sessie van onze Rots & Watertraining plaats.
Een bijzonder moment waarop ouders via foto’s en filmpjes konden terugblikken op het proces van de afgelopen weken. Niet alleen het eindresultaat zichtbaar zien worden, maar ook de kleine stappen ertussen. Een kind dat steviger leert staan. Een kind dat eindelijk “stop” durft zeggen zonder zich schuldig te voelen. Een kind dat leert dat kracht niet hetzelfde is als hardheid.

En eerlijk… na al die jaren blijft dat me raken.

Omdat je soms in het dagelijkse werk bijna vergeet hoeveel spanning sommige kinderen met zich meedragen. Hoeveel kinderen voortdurend nadenken, zichzelf aanpassen of twijfelen aan hun plaats in een groep. Tot je hen enkele weken later ziet lachen vanuit ontspanning in plaats van vanuit camouflage.

Wat deze reeks opnieuw zo sterk maakte, was ook de bijzondere samenwerking met Marcia Verhulst Auti coach - psychotherapeute te Geraardsbergen .

Werken in kleine groepen van 8 kinderen, gedragen door twee zorgprofessionals, maakt dat we niet alleen begeleiden… maar werkelijk kunnen zien. Sneller kunnen afstemmen. Fijner kunnen bijsturen. En vooral: dieper kunnen werken op wat er onder het gedrag leeft.

Daar zit het verschil. Niet in de oefening op zich, maar in hoe precies je als begeleider aanwezig kan zijn in het moment.

Niet omdat kinderen “perfect sociaal” moeten worden.
Wel omdat een kind dat zichzelf mag voelen, vaak vanzelf rustiger, krachtiger en zachter wordt. Zowel voor zichzelf als voor anderen.

Volgend schooljaar gaan we opnieuw aan de slag met nieuwe groepen. De meeste groepjes zijn ondertussen al volzet, maar er zijn nog enkele vrije plekjes beschikbaar.

Meer info of inschrijven kan via
https://www.johansamson.be/rotsenwatertraining

Johan

21/05/2026

Sommige hoogbegaafde tieners lopen niet vast omdat ze te weinig capaciteiten hebben maar de wereld nog niet kennen.

Omdat niemand hen ooit echt geleerd heeft hoe ze moeten leven met de intensiteit van hun denken.

Ze analyseren alles.
Voelen haarfijn aan wat niet klopt.
Kunnen zalig discussiëren als volwassenen.
En voelen zich tegelijk vaak verdwaald in zichzelf en chronisch eenzaam.

Veel van deze jongeren lijken “lui”, ongemotiveerd of nonchalant.

Tot je langer met hen praat.

Dan hoor je de twijfel.
De eenzaamheid.
De druk.
De existentiële vragen waar leeftijdsgenoten nog niet mee bezig zijn.

“Wat heeft het allemaal voor zin?”
“Waarom voelt alles zo leeg?”
“Waarom moet ik me aanpassen om erbij te horen?”
“Wat wil ik eigenlijk met mijn leven?”

Dat zijn geen domme vragen.
Dat zijn vaak net tekenen van een vrije geest die te vroeg te diep nadenkt.

En toch krijgen veel van deze jongeren vooral méér schooldruk, méér planning en méér prestaties opgelegd.

Terwijl ze eigenlijk nood hebben aan richting.
Aan betekenis.
Aan ontmoeting.
Aan volwassenen die niet bang zijn van complexe gesprekken.

Daarom start ik volgend schooljaar met een kleinschalig mentorschapstraject voor hoogbegaafde tieners.

Geen klassieke bijles.
Geen therapiegroep.
Geen oppervlakkige motivatiepraat.

Wel één zondag per maand waarin we samen nadenken, ervaren, oefenen en spreken over leven, keuzes, identiteit, verantwoordelijkheid, denken, angst, ambitie, falen en toekomst.
En een opvolging doorheen het hele schooljaar tijdens intense momenten.

In een kleine vaste groep van max 4 deelnemers stappen we samen de wereld in en bezoeken musea, theater, restaurants en alles wat op ons pad komt doorheen het jaar en onze interesse verdient.

Voor jongeren die voelen dat er méér in hen zit…
en tegelijk niet goed weten hoe ze daarmee moeten leren leven.

Een zachte en gedragen overstap naar een volwassen leven als hoogbegaafde. Want hoogbegaafdheid verdwijnt niet na de middelbare school.

Meer info:
www.johansamson.be/mentorschap

Johan

20/05/2026

Er is een moment waarop ouders beginnen twijfelen.

“Hoe kan het dat mijn kind vroeger zo betrokken was… en nu alles laat liggen?”

Boekentas half open. Taken half gemaakt. Afspraken half nagekomen.
En ergens daartussen een blik die zegt: komt wel goed.

En dat is precies wat wringt.

Want voor jou is het geen “komt wel goed”.
Voor jou is het toekomst. Richting. Verantwoordelijkheid.

En voor hen?

Is het vaak gewoon… vandaag.

Pubers leven niet zo omdat ze dommer of lui worden.
Ze leven zo omdat hun brein nog niet klaar is.

De zone in het brein die plant, vooruitdenkt en consequenties inschat — de prefrontale cortex — is nog volop in ontwikkeling.
Wat nu wél sterk ontwikkeld is: gevoel, impuls, nood aan autonomie.

Dus ja, ze denken korter.
Maar vooral: ze voelen sterker.

En dat maakt hen niet nonchalant.
Het maakt hen… zoekend.

Zoekend naar wie ze zijn zonder jou.
Zoekend naar vrijheid en tegelijk houvast.
Zoekend naar grenzen die ze zelf nog niet kunnen dragen.

En daar gebeurt iets dat veel ouders verkeerd interpreteren.

Ze denken: hij wil niet.
Terwijl het vaak is: hij kan het nog niet alleen.

Zelfstandigheid is geen knop die op 14 plots aan gaat.
Het is een spier die je jaren voordien begint trainen.

Wanneer je kind klein is en jij alles overneemt,
leer je hem afhankelijkheid met goede bedoelingen.

Wanneer je hem kleine verantwoordelijkheden geeft —
zijn jas dragen, zijn spullen beheren, een taak afmaken —
dan bouw je iets op dat later onzichtbaar, maar cruciaal is:

innerlijke structuur.

En zonder die structuur…
wordt vrijheid overweldigend in plaats van bevrijdend.

Dus wat helpt?

Niet harder duwen.
Niet meer controleren.
En ook niet alles loslaten.

Maar iets wat moeilijker is:

naast hen blijven staan terwijl je hen stukje bij beetje loslaat.

Niet vanuit wantrouwen, maar vanuit verwachting.

“Ik zie dat dit nog moeilijk is voor jou… en ik geloof dat je het kan leren.”

Geen strijd.
Geen redding.
Maar begeleiding.

Want motivatie bij pubers ontstaat zelden door druk.
Ze ontstaat wanneer ze voelen dat iets van hen is.

Hun keuze.
Hun verantwoordelijkheid.
Hun fout… en ook hun herstel.

En misschien is dat wel de echte vraag voor ons als ouder:

Durf ik mijn kind fouten laten maken…
zonder mijn vertrouwen terug te trekken?

Want zelfstandigheid groeit niet in perfectie.
Ze groeit in het mogen proberen, falen en opnieuw proberen.

En ja… dat ziet er soms rommelig uit.
Onhandig.
Half afgewerkt.

Maar ergens daaronder ontstaat iets veel waardevoller dan gehoorzaamheid:

een mens die leert zichzelf dragen.

Misschien herken je dit.

Waar merk jij dat je kind vooral “niet wil”…
en waar voel je dat het eigenlijk nog “niet kan”?

Johan

19/05/2026

Je voelt dat er iets anders speelt bij je kind.
Niet gewoon “slim”. Niet gewoon “gevoelig”.
Iets dat tegelijk verwondert en uitput.

En tegelijk merk je… dat niemand je hier echt op heeft voorbereid.

Niet de school.
Niet de boeken.
En vaak zelfs je omgeving niet.

Dus ga je zelf zoeken. Lezen. Proberen. Twijfelen.
En ergens onderweg begin je te denken: *doe ik het wel juist?*

Wat ik in gesprekken met ouders steeds opnieuw zie, is dit:
hoogbegaafdheid bij een kind raakt niet alleen het kind…
het raakt het hele gezin.

Het stelt vragen waar je niet snel een pasklaar antwoord op vindt.
Over opvoeden, grenzen, emoties, school, motivatie, zingeving.
En ook over jezelf.

Niet omdat je het fout doet.
Maar omdat het dieper gaat dan de meeste opvoedingsadviezen aankunnen.

De oudergroep hoogbegaafdheid is ontstaan vanuit precies die realiteit.
Geen snelle tips. Geen standaard traject.
Wel een plek waar we samen kijken naar wat er écht speelt.

Waar je mag vertragen en tegelijk scherper leren kijken.
Waar herkenning ontstaat… en van daaruit richting.
Waar we niet alleen spreken over het kind, maar ook over jou als ouder in dit verhaal.

Inschrijven voor het jaartraject kan vanaf nu.
Wie voelt dat het tijd is om niet alles alleen te blijven dragen, is welkom.

Meer info vind je hier:
Je voelt dat er iets anders speelt bij je kind.
Niet gewoon “slim”. Niet gewoon “gevoelig”.
Iets dat tegelijk verwondert en uitput.

En tegelijk merk je… dat niemand je hier echt op heeft voorbereid.

Niet de school.
Niet de boeken.
En vaak zelfs je omgeving niet.

Dus ga je zelf zoeken. Lezen. Proberen. Twijfelen.
En ergens onderweg begin je te denken: *doe ik het wel juist?*

Wat ik in gesprekken met ouders steeds opnieuw zie, is dit:
hoogbegaafdheid bij een kind raakt niet alleen het kind…
het raakt het hele gezin.

Het stelt vragen waar je niet snel een pasklaar antwoord op vindt.
Over opvoeden, grenzen, emoties, school, motivatie, zingeving.
En ook over jezelf.

Niet omdat je het fout doet.
Maar omdat het dieper gaat dan de meeste opvoedingsadviezen aankunnen.

De oudergroep hoogbegaafdheid is ontstaan vanuit precies die realiteit.
Geen snelle tips. Geen standaard traject.
Wel een plek waar we samen kijken naar wat er écht speelt.

Waar je mag vertragen en tegelijk scherper leren kijken.
Waar herkenning ontstaat… en van daaruit richting.
Waar we niet alleen spreken over het kind, maar ook over jou als ouder in dit verhaal.

Inschrijven voor het jaartraject kan vanaf nu.
Wie voelt dat het tijd is om niet alles alleen te blijven dragen, is welkom.

Meer info vind je hier:
https://www.johansamson.be/oudergroep-hoogbegaafdheid

Misschien herken je jezelf al in een stukje van dit verhaal.
Misschien ook niet… nog niet.

Maar stel jezelf eens deze vraag:
op welke momenten voel jij dat het méér vraagt dan wat je tot nu toe hebt geprobeerd?


Misschien herken je jezelf al in een stukje van dit verhaal.
Misschien ook niet… nog niet.

Maar stel jezelf eens deze vraag:
op welke momenten voel jij dat het méér vraagt dan wat je tot nu toe hebt geprobeerd?

Opvoeden in een hoogbegaafd gezin is geen doorsnee avontuur. Het is intens, rijk, uitdagend en vaak ook verwarrend. Deze oudergroep is een veilige en verrijkende plek waar ouders samenkomen om te leren, te delen en elkaar te versterken. We verdiepen ons in de wereld van hoogbegaafdheid, staan stil b...

19/05/2026

Elk jaar opnieuw… zonder aankondiging, zonder twijfel… zijn ze er weer.

De zwaluwen.

Ze keren terug naar exact dezelfde plek. Alsof er ergens een onzichtbaar kompas bestaat dat hen herinnert aan waar het ooit goed was. Waar leven mogelijk was. Waar iets kon groeien.

En dan begint het opnieuw.

Takje per takje.
Vlucht na vlucht.
Uren, dagen, weken lang.

Een nest bouwen dat stevig genoeg is om leven te dragen.

Wat mij elk jaar raakt, is niet alleen dát ze terugkomen.
Maar hoe ze blijven gaan.

Altijd in beweging. Altijd alert.
Voedsel zoeken, beschermen, herstellen, voeden, opnieuw vertrekken.
Geen pauzeknop. Geen afstand. Geen “even niet”.

En toch…
lijkt het nooit zwaar.

Omdat het klopt.

Omdat alles wat ze doen, in lijn ligt met hun natuur.

Ik vraag me soms af hoe dat voor ons is.

Hoe vaak we zorgen dragen die niet echt van ons zijn.
Hoe vaak we bouwen aan structuren die geen leven voeden, maar vooral energie vragen.
Hoe vaak we zo druk bezig zijn met “goed doen”, dat we vergeten te voelen of het ook juist voelt.

En tegelijk…

Hoe diep diezelfde toewijding in ons zit.

Want als het écht over onze kinderen gaat,
dan herkennen we iets van die zwaluw.

Dat stille weten:
ik blijf gaan.
ook als het moeilijk is.
ook als niemand kijkt.
ook als het nooit “af” lijkt.

Misschien zit de vraag daar.

Niet of we toegewijd zijn.
Maar wááraan.

Bouwen we aan iets dat leven draagt?
Of houden we iets in stand dat ons stilaan leegmaakt?

Als jij kijkt naar jouw “nest” vandaag…
voelt het als een plek waar leven groeit?
Of eerder als iets dat vooral energie vraagt om overeind te blijven?

Johan

18/05/2026

De zomervakantie nadert… en ergens tussen het verlangen naar rust en de realiteit van werk, begint voor veel ouders dezelfde zoektocht.

Een kampje.

Voor sommige kinderen is dat een hoogtepunt. Nieuwe vrienden, nieuwe ervaringen, thuiskomen met verhalen die nog weken blijven nazinderen.
Voor andere kinderen… is het iets waar ze zich stilletjes op voorbereiden. Of zelfs tegenop kijken, zonder dat ze het meteen onder woorden kunnen brengen.

En daar zit vaak de nuance.

We kiezen een kamp soms op basis van praktische zaken: locatie, prijs, beschikbare weken. Of op basis van wat “goed klinkt”. Sportief. Creatief. Avontuurlijk.
Maar zelden staan we echt stil bij de vraag: past dit bij hoe mijn kind in de wereld staat?

Niet elk kind beleeft “plezier” op dezelfde manier.

Er zijn kinderen die openbloeien in grotere groepen, die energie halen uit competitie, uit samen spelen, uit beweging en prikkels.
En er zijn kinderen die net tot rust komen in kleinere settings, waar er ruimte is om even op zichzelf te zijn, waar niet alles luid en snel moet, waar verbinding dieper gaat dan “samen bezig zijn”.

Sommige kinderen hebben nood aan uitdaging.
Andere aan veiligheid.
De meesten… aan een combinatie van beide, maar in een heel eigen verhouding.

En daar gaat het soms mis.

Niet omdat ouders verkeerde keuzes maken, maar omdat we in een wereld leven waar aanbod vaak beperkt is.

We leven in een maatschappij waar “leuk” en “goed bezig zijn” snel gelijkgesteld worden aan drukte, activiteit en sociale intensiteit.

Terwijl sommige kinderen pas echt tot leven komen… wanneer het even stiller mag zijn.

Misschien zit de vraag dus niet alleen in: welk kamp kies ik?
Maar eerder in: wie is mijn kind, en in welke omgeving kan dat stuk van hem of haar ademen deze zomer?

En dat vraagt geen perfect antwoord.
Wel een moment van vertraging.

Even kijken. Even voelen. Even loskomen van wat “hoort”.

Voor mij wordt het deze zomer ook anders.

Voor het eerst in iets meer dan twintig jaar organiseer ik zelf geen kampjes.
Geen volle weken, geen voorbereidingen, geen groep die ’s morgens toekomt en ’s avonds moe maar voldaan naar huis gaat, geen tenten sleuren.

Een bewuste keuze.

Om even op te laden.
Om ruimte te maken.
En om met nieuwe helderheid te bouwen aan het komende jaar van de verrijkingsgroepen.

Soms is niets organiseren… ook een vorm van zorg dragen.
Want wat zou een zorgverlener zijn zonder ook voor zichzelf te zorgen?

Johan

16/05/2026

Je ligt in bed.
Lichaam moe.
Hoofd… klaarwakker.

Je probeert te slapen.
Je draait je nog eens om.
Je zucht. Je kijkt op de klok.
En plots ben je bezig met alles waar je overdag geen tijd voor had.

Dat ene gesprek.
Die mail.
Dat idee dat bleef hangen.
Dat gevoel waar je snel overheen bent gegaan.

En hoe harder je probeert te slapen,
hoe luider je hoofd wordt.

Wat hier speelt, wordt in de psychologie het Zeigarnik-effect genoemd.

Je brein houdt onafgemaakte zaken actief.
Niet om je te saboteren,
maar omdat het nog geen “einde” heeft gevonden.

Overdag kan je daar nog langs leven.
Afleiding genoeg.
Structuur. Mensen. Taken.

Maar ’s avonds…
valt alles stil.

En dan komt je hoofd doen wat het eigenlijk al de hele dag wilde doen:
afronden.

Niet per se oplossen.
Maar begrijpen. Ordenen. Afsluiten.

En daar zit iets ongemakkelijks in.

Veel mensen zoeken de oplossing in rusttechnieken.
Ademhaling. Meditatie. Geen schermen.

En dat helpt… tot op zekere hoogte.

Maar als je hoofd vol open lussen zit,
is stilte geen rust.
Stilte is versterking.

Misschien ligt de sleutel dus niet alleen in hoe je gaat slapen,
maar in hoe je je dag afsluit.

Een paar zinnen opschrijven.
Een besluit nemen, al is het voorlopig.
Iets bewust parkeren met de woorden: hier kom ik morgen op terug.

Geen perfect systeem.
Geen lange avondroutine.

Gewoon… je brein een signaal geven dat het niet alles moet blijven vasthouden.

Want slapen lukt zelden
als je hoofd denkt dat het nog iets moet onthouden.

Misschien herken je dit.

Dat moment waarop je eindelijk in bed ligt
en plots pas begint te voelen wat er allemaal nog speelt.

Wat blijft er bij jou ’s avonds terugkomen
dat overdag geen plaats krijgt?

Johan

15/05/2026

Er hangt iets in de lucht de laatste tijd.

Niet alleen de lente.
Maar ook onrust.

Economisch.
Geopolitiek.
Onvoorspelbaar.

Ik hoor de laatste tijds steeds meer mensen hun bezorgdheid uiten.
En toch… kijkt bijna niemand naar de grond.

De ijsheiligen zijn vandaag voorbij.
Een oud kantelpunt dat generaties voor ons begrepen zonder het te moeten uitleggen.
Niet vanuit romantiek, maar vanuit noodzaak.
Vandaag start het moestuinseizoen.

Want voedsel kwam niet uit een winkelketen of van de andere kant van de planeet.
Zekerheid kwam niet uit een systeem.

Zorg voor je gezin… was geen abstract idee.
In de jaren '40 riep de Britse regering plots de bevolking op om de gazon om de werken tot moestuin.
Dit om de bevolking te voorzien van voldoende voedsel omdat de systemen rammelden door de oorlog.

Zorg dragen voor je gezin werd concreet. Tastbaar. Onvermijdelijk.

Je wachtte.
Je keek.
Je voelde wanneer het moment daar was.

En dan zaaide je.

Niet omdat het moestuinseizoen “leuk” begon.
Maar omdat het letterlijk het verschil kon maken tussen hebben en niet hebben.

Misschien is dat wat vandaag schuurt.

We leven in een tijd waarin alles georganiseerd lijkt…
en tegelijk fragiel aanvoelt.

We vertrouwen op structuren die we zelf niet dragen.
Op systemen die we niet begrijpen.
Op ketens die we nooit zien.

Tot ze even haperen. Iets wat we zagen in de periode van de lockdowns.

En dan merk je hoe weinig er nog tussen jou en afhankelijkheid zit.

De moestuin lijkt dan plots iets kleins.
Bijna symbolisch.

Maar dat is ze niet.

Ze is een herinnering aan onze onafhankelijkheid en vrijheid als mens.

Dat zorgen voor je gezin niet begint bij wat je koopt…
maar bij wat je kan dragen.

Dat gezondheid niet alleen zit in advies…
maar in wat je zelf leert opbouwen.

Dat kinderen niet alleen kennis nodig hebben…
maar ook vaardigheden die blijven wanneer systemen wegvallen.

Geduld.
Aandacht.
Doorzetting.
Het vermogen om iets te laten groeien zonder onmiddellijke beloning.

Dat leer je niet uit een boek.
Dat leer je met je handen.

In de aarde.

Misschien is de vraag vandaag dan ook geen praktische.
Maar een existentiële.

Als het erop aankomt…
wie zorgt er dan voor jouw gezin?

En wat leren jouw kinderen vandaag
dat hen morgen werkelijk zal dragen?

Johan

14/05/2026

Nog nooit hadden mensen zoveel.
En nog nooit voelden zoveel mensen… zo leeg.

Je dagen zitten vol.
Werk, gezin, berichten, afspraken, nieuws, nog snel iets checken.
Alles beweegt. Alles loopt. Alles lijkt te kloppen.

En toch zijn er van die momenten…
dat je even stilvalt.
Niet omdat het stil is, maar omdat er vanbinnen iets leeg voelt.

Alsof je leven doorgaat,
maar jij zelf een beetje bent achtergebleven.

Je merkt het ’s avonds.
Wanneer het eindelijk rustiger wordt en je automatisch naar je telefoon grijpt.
Niet omdat je echt iets wil zien.
Maar omdat je niet goed weet wat je anders zou moeten voelen.

We vullen veel.
Maar we raken weinig.

En ergens weet je dat het niet altijd zo was.
Dat er momenten waren waarop je ergens zo in opging
dat tijd geen rol meer speelde.
Dat je niet bezig was met wat nog moest,
maar gewoon… was.

Dat vermogen is niet weg.
Het ligt alleen begraven onder alles wat belangrijk lijkt.

Misschien is het probleem niet dat je leven te druk is.
Misschien is het dat er te weinig in zit
dat je nog echt raakt.

En misschien begint het hier:

Wanneer heb ik voor het laatst iets gedaan zonder doel, zonder nut… en toch met volle aandacht?

Wat in mijn leven geeft energie
en wat vult vooral mijn tijd?

Waar ben ik mij onderweg beginnen aanpassen
tot het niet meer klopt met wie ik ben?

Wat vermijd ik door mezelf voortdurend bezig te houden?

En als ik heel eerlijk ben…
wat zou ik vandaag anders doen
als ik weer iets meer wilde voelen in plaats van alleen maar functioneren?

Johan

13/05/2026

Je denkt dat het bij jou begonnen is.
Die onrust. Die alertheid. Dat gevoel dat je altijd nét iets te veel voelt, nét iets te snel denkt, nét iets te diep gaat.

Alsof jij degene bent die het “probleem” draagt.

Maar wat als jij niet het begin bent…
en ook niet het probleem?

Wat als jij degene bent die het voor het eerst ziet.

Er zijn families waar nooit luid geroepen werd…
maar waar stilte zwaarder woog dan woorden.

Waar niemand echt ruzie maakte…
maar waar nabijheid ook nooit helemaal veilig voelde.

Waar er gezorgd werd. Altijd.
maar zelden gevraagd werd: hoe is het met jou, echt?

En ergens, vaak zonder dat iemand het benoemde,
werd er iets doorgegeven.

Niet via woorden.
Maar via blikken. Spanningen. Verwachtingen.
Via wat niet gezegd mocht worden.

En dan kom jij.

Degene die voelt dat er “iets niet klopt”.
Die niet meer automatisch meedoet.
Die vragen stelt waar anderen stil van worden.

Waarom voel ik me schuldig als ik rust neem?
Waarom voel ik me verantwoordelijk voor gevoelens die niet de mijne zijn?
Waarom lijkt liefde soms op aanpassen?

Niet omdat jij zwakker bent.
Maar omdat jij gevoeliger bent voor wat nooit verwerkt werd.

Trauma reist zelden als een verhaal.
Het reist als een sfeer.

En iemand in een generatie…
moet degene zijn die het durft te doorbreken.

Niet met grote woorden.
Niet door alles “op te lossen”.

Maar door stil te worden…
en eerlijk te voelen wat er al die tijd onder zat.

Misschien ben jij niet degene die kapot is.
Misschien ben jij degene die stopt met doorgeven wat hem niet toebehoort.

En dat voelt verwarrend.
En eenzaam.
En tegelijk… vreemd bevrijdend.

De vraag is niet: wat is er mis met mij?
Maar eerder: wat draag ik dat nooit van mij geweest is?

En nog belangrijker:
wat wil ik niet langer meenemen?

Johan

12/05/2026

Sommige volwassenen zijn nooit echt moe geworden door het werken.
Ze zijn moe geworden van het voortdurend aanpassen.

Van het zichzelf kleiner maken zodat anderen zich comfortabel voelen.
Van “het valt wel mee” zeggen terwijl ze al maanden voelen dat er iets wringt.
Van gesprekken over koetjes en kalfjes terwijl hun hoofd ondertussen nadenkt over tijd, dood, opvoeding, waarheid, eenzaamheid en waarom zoveel mensen lijken te leven op automatische piloot.

En vaak zie je het niet aan hen.

Ze functioneren.
Ze werken.
Ze lachen op de juiste momenten.
Ze beantwoorden berichten.
Ze zorgen voor anderen.
Soms net té goed.

Maar ergens onderweg zijn ze beginnen geloven dat hun intensiteit “te veel” was.
Te gevoelig.
Te diep.
Te eerlijk.
Te enthousiast.
Te kritisch.
Te levend.

Dus leerden ze zichzelf af.

Niet in één groot dramatisch moment.
Maar langzaam.
Bij elke keer dat verwondering werd weggezet als naïviteit.
Bij elke keer dat ze hoorden dat ze niet zo moeilijk moesten doen.
Bij elke omgeving waar snelheid belangrijker was dan betekenis.

En toch merk je het soms nog.

Wanneer iemand eindelijk een écht gesprek voert en hun ogen plots beginnen leven.
Wanneer ze in de natuur wandelen en even stilte voelen in hun hoofd.
Wanneer een lied, een boek of een onverwachte zin iets raakt dat al jaren lag te slapen.

Dat deel verdwijnt namelijk niet volledig.
Het wacht.

Misschien is volwassen worden niet het verliezen van jezelf.
Misschien is het langzaam terug durven herinneren wie je was vóór de wereld je voortdurend uitlegde hoe je moest zijn.

Ik vraag me soms af hoeveel volwassenen eigenlijk niet ongelukkig zijn…
maar vooral vervreemd geraakt van zichzelf.

Johan