07/01/2026
Vanmorgen werd ik wakker met een dubbel gevoel: een sneeuwstorm, een felle wind en een belangrijke afspraak waarvoor ik niet wilde afhaken. Fietsen was onmogelijk, de bus onzeker… dus koos ik, ondanks de gure koude, voor een wandeling van zes kilometer. En precies daar, in die stille, witte wereld, vond ik alweer een paar mooie inzichten.
Vroeger had sneeuw me vooral gehaast en geïrriteerd. Ik gunde mezelf geen tijd om te vertragen; werken was jarenlang het enige dat telde. Tot mijn lichaam, door een auto-immuunziekte, me dwong het anders aan te pakken. Wat eerst als een vloek voelde, bleek een onverwachte zegen: ik leerde leven op het ritme van mijn lichaam, dichter bij mezelf en bij de natuur, met aandacht voor de seizoenen en mijn welzijn.
Vandaag kon ik daardoor genieten van het prachtige winterlandschap en die zalige stilte die alleen sneeuw met zich meebrengt. Het bracht me terug naar mijn eerste Access Bars-sessie, vijf jaar geleden, toen ik na lange tijd weer echte innerlijke stilte ervoer. Tijdens mijn tocht voelde ik me even in een Oostenrijks bergdorpje, alsof ik op wintervakantie was - ondanks dat ik gewoon onderweg was naar de stad en naar mijn werk. Het voelde als een cadeau aan mezelf.
In beweging zijn, al wandelend of fietsend boodschappen doen of onderweg zijn, is mijn manier geworden om het nuttige aan het aangename te koppelen. Vandaag mijmerde ik over de weg die ik de voorbije jaren heb afgelegd. Ik voelde dankbaarheid voor de keuzes die ik heb durven maken, de rust die ze brachten en de vrijheid van halftijds werken in combinatie met mijn missie.
Verandering komt niet in één dag. Het ontstaat uit kleine, bewuste keuzes die je keer op keer maakt. En zo bouwde ik, stap voor stap, aan een leven dat echt bij mij past. Vandaag ben ik trots op mezelf, dankbaar dat ik anderen mag helpen meer rust en inzicht te vinden, en kan ik met volle overtuiging zeggen: ik ben zeer gelukkig.
