28/03/2026
Ken je dat gevoel ?
Ik ben een people pleaser. Ik laat veel te vaak over mijn grenzen gaan, omdat ik nu eenmaal nooit meteen voel wanneer mijn grens wordt overschreden.
Het is pas achteraf, wanneer ik al “JA” heb gezegd dat ik mezelf afvraag “maar wacht eens even…wil ik dit wel ? Op deze manier ? Nu? In deze vorm?”
En dan moet ik heel vaak aan jezelf toegeven dat ik het eigenlijk niet echt wil of toch, niet op deze manier. Maar dan is er voor mezelf meestal geen weg terug…want ik wil geen mensen kwetsen of teleurstellen.
En wanneer ik dan uiteindelijk toch eens mijn grenzen durf aan te geven, dan is er meteen dat schuldgevoel. Had ik maar dit… of had ik maar dat….
Zie je nu wel… nu heb je die persoon pijn gedaan. Was dat nu echt nodig ?
Waar komt dat schuldgevoel eigenlijk vandaan?
Voor mij voelt het soms alsof het er gewoon is, alsof het bij mijn persoonlijkheid hoort. Maar als ik eerlijk ben, is het iets wat ik heb geleerd. Ooit was “rekening houden met anderen” iets positiefs , iets wat me waardering, liefde of rust opleverde. Misschien werd “braaf zijn” beloond, of voelde het veiliger om conflicten te vermijden dan om voor mezelf op te komen.
En ergens onderweg is dat doorgeslagen.
Wat begon als empathie, is langzaam veranderd in mezelf wegcijferen. Alsof mijn grenzen minder belangrijk zijn dan het comfort van een ander. Alsof “nee” zeggen automatisch betekent dat ik iemand kwets, teleurstel of zelfs verlies.
Maar dat klopt niet.
Het lastige is dat schuldgevoelens vaak niet betekenen dat je iets fout doet, maar dat je iets nieuw doet. Iets wat je niet gewend bent. Iets wat ingaat tegen oude patronen.
Dus wanneer ik nu mijn grens aangeef en dat knagende gevoel opkomt, dat “had ik maar…”…probeer ik het anders te bekijken. Niet als een signaal dat ik verkeerd bezig ben, maar als een teken dat ik aan het groeien ben.
Want eerlijk?
Een grens aangeven is niet hetzelfde als iemand pijn doen.
Het is gewoon mezelf niet langer pijn doen.
En toch… dat gevoel blijft soms hardnekkig hangen.
Wat mij helpt, is even vertragen op dat moment. Niet meteen toegeven aan het schuldgevoel, maar het benoemen:
“Oké, dit voelt ongemakkelijk. Maar dat betekent niet dat het fout is.”
En ook: mezelf vragen stellen, net zoals ik dat achteraf doe - maar dan in het moment:
• Wil ik dit echt?
• Heb ik hier nu ruimte voor?
• Als ik “ja” zeg, wat kost het mij?
En misschien nog belangrijker:
• Als ik “nee” zeg, wat levert het mij op?
Grenzen aangeven is geen grote, dramatische stap. Het zit vaak in kleine zinnen:
“Laat me er even over nadenken.”
“Dat past nu niet voor mij.”
“Ik wil je helpen, maar niet op deze manier.”
Dat zijn geen afwijzingen. Dat zijn verduidelijkingen.
En hoe vaker je dat doet, hoe sneller je het begint te voelen- in het moment, niet pas achteraf. Alsof je lichaam je eerder een seintje geeft: “Hé, dit klopt niet helemaal voor jou.”
Misschien is dat uiteindelijk waar het om draait: leren luisteren naar dat eerste, zachte stemmetje… in plaats van pas te reageren wanneer het al schreeuwt.
En ja, dat schuldgevoel zal waarschijnlijk niet meteen verdwijnen.
Maar het hoeft ook niet de baas te zijn.
Je kan het voelen… en toch kiezen voor jezelf.
Ik dacht, ik deel het eens...
Misschien heeft iemand er iets aan ?
