14/12/2025
Onze eerste interview is een feit, en wat voor één!
Uit dit gesprek ontstond een prachtig, eerlijk en krachtig verhaal.❤️
Leontien is 17 jaar en komt uit West-Vlaanderen.
En vooral, ze is enthousiast, koppig, krachtig en helemaal zichzelf.
Wanneer je Leontien vraagt hoe ze zichzelf zou omschrijven aan iemand die haar nog nooit heeft ontmoet, moet ze even lachen. Want ja, waar begin je dan?
Ze noemt zichzelf een vrolijk en positief ingesteld type. VMaar vooral enthousiast. Soms zo enthousiast dat het zich uit in luidruchtigheid, op een positieve manier. Leontien is zelfstandig, vraagt weinig hulp, maar weet wel wanneer ze die nodig heeft. En koppig? Absoluut. Als iets niet lukt, probeert ze het tien keer opnieuw voor ze hulp vraagt. Soms tot frustratie toe haha. Maar die koppigheid is ook haar kracht.
Die enorme wilskracht heeft ze niet zomaar. Haar ziekenhuisverleden , maanden, zelfs jaren van onderzoeken, operaties en revalidatie, heeft haar gevormd tot wie ze vandaag is. Ze werd blind na een tumor op haar oogzenuw. Wat volgde waren lange trajecten, drie zware operaties aan haar hoofd en momenten waarop ze letterlijk door het oog van de naald kroop. En toch haalt ze er ook lichtheid uit. Ze speelde Uno letterlijk plat, had fijne artsen en warme verzorgers, en bleef zichzelf.
Haar ouders hadden het er zwaar mee. Soms zelfs zwaarder dan zijzelf.
Leontien is supersociaal. Vrienden zijn enorm belangrijk in haar leven. Al twaalf jaar zit ze bij de scouts en sinds kort is ze zelfs leider. Ze zit nog in het middelbaar, maar droomt ervan om later rechten te studeren. Ze gaat lopen met buddies via Running Blind.
Wat haar vaak frustreert, is dat mensen denken dat iedereen met een visuele beperking dezelfde hulp nodig heeft. Dat is volgens haar hét grote misverstand. Ze vindt hulp vragen niet lastig, wat ze lastig vindt, is hulp krijgen zonder dat ze erom gevraagd heeft. Of wanneer mensen zomaar aannemen dat ze iets niet kan. Ze kent haar eigen kunnen, en net daarom botst het wanneer anderen dat voor haar invullen.
In gesprekken is verstaanbaarheid voor haar cruciaal. Ze is al zo gewend aan eentonige stemmen van schermlezers en technologie, dat eentonig praten haar niet snel tegenstaat. Bij mensen die ze kent, kan ze emoties en nuances feilloos oppikken uit hun stem. Bij onbekenden is dat moeilijker, dan mist ze soms de emotionele laag.
Doorheen haar visuele beperking ontdekte Leontien nieuwe talenten. Ze houdt van houtbewerking en schrijven, niet van verhalen, maar van scripts. Een jaar geleden ontdekten ze dat ze nood had om haar emoties kwijt te kunnen. Situaties van overdag blijven in haar hoofd rondspoken, en die emoties giet ze in scripts. Ze is intussen bezig aan haar tweede.
In diezelfde periode begon ze ook met houtbewerking. Ze bouwt een huisje uit stokjes, letterlijk van die kleine houten spateltjes die dokters gebruiken om in je keel te kijken. Haar huisje is nog niet af, maar het proces brengt haar rust. Ze werkt graag met haar handen en vingers. Een begeleider op kamp merkte ooit op hoe kalm ze daarvan werd en dat klopt helemaal.
Muziek betekent enorm veel voor haar. Concerten maken haar intens gelukkig. Geef haar een concertticket als kerstcadeau en je hebt haar hart. Ze is grote fan van Pommelien Thijs. Haar papa wist ooit tickets te regelen, met meet & greet. Ze kreeg een gesigneerde poster, en in april gaat ze opnieuw naar een concert. Iets om nu al naar uit te kijken.
Leontien krijgt regelmatig complimenten. Soms zeggen mensen ‘’Het is misschien raar om te zeggen, maar jij bent echt mooi.” Dat vindt zij helemaal niet raar. Wat haar wel opvalt, is dat mensen daar soms van lijken te schrikken, alsof schoonheid en een visuele beperking niet samen zouden mogen bestaan.
Andere complimenten gaan over hoe positief ze in het leven staat na alles wat ze heeft meegemaakt. Zinnen zoals ‘’Amai, dat jij dat doet, na alles.”
Maar net daar wringt het soms ook. Want Leontien merkt dat mensen haar dingen niet altijd zien doen, of zelfs op voorhand denken dat ze iets niet kan. En dat botst. Niet omdat ze zich wil bewijzen, maar omdat ze helemaal niet anders wil zijn dan iemand anders, alleen maar door haar beperking.
“Iedereen kan lopen.
Iedereen kan naar de scouts gaan.
Iedereen kan naar concerten gaan, op café gaan…
En dat doe ik allemaal ook.”
Waarom zou ze dan anders bekeken moeten worden?
Voor Leontien zit het mooiste compliment uiteindelijk niet in bewondering of verbaasde reacties, maar in gelijkwaardigheid. In gezien worden als gewoon Leontien. Niet als “dat meisje dat blind is”, maar als iemand die leeft, geniet, twijfelt en haar weg zoekt, net zoals iedereen.
Ze stoeft niet graag.
En misschien is dat net wat haar verhaal zo krachtig maakt.
Dank je wel, Leontien, voor het aangenaam gesprek en dat ik je verhaal mocht uitschrijven.❤️
Liefs,
Adelina 🫶
Op de foto staat Leontien. Ze is een jonge vrouw met lang blond haar. Ze draagt een zwarte top, een kleurrijke jas met tropische bladeren en een lichte broek met een trekkoord. Over haar schouder draagt ze een roze heuptas met een print van kleine ananassen en daarnaast heeft ze een grote zwarte tas bij zich. Leontien heeft een beugel en meerdere armbandjes om haar pols. Ze kijkt lachend in de camera terwijl ze in het zonlicht staat tegen een donkere achtergrond.
