05/06/2024
Gisteren mocht ik Barbara Ceuleers ontmoeten tijdens haar boekbespreking in Kortrijk, en een knuffel met haar delen voelde heel natuurlijk.
Ik sta namelijk achter haar missie om de wet voor euthanasie uit te breiden.
Bij het lezen van haar boek rolden de tranen regelmatig over m'n wangen want ik deel haar verhaal dat zij had met haar vader.
Mijn vader (pijnpatiΓ«nt en Parkinson) heeft namelijk ook euthanasie ontvangen en mijn moeder (jong dementie, Alzheimer) heeft palliatieve sedatie ontvangen, dit duurde 10 dagen.
Moeilijke, ingewikkelde, emotionele verhalen rond wetgeving die het afscheid alleen maar zwaar maakten zorgde voor een gigantische uitputting bij mijn vader en mezelf. Afscheid zou in alle rust mogen gebeuren, in ondersteuning, empathisch en in liefde. Best dat de liefde tussen mijn ouders en mezelf groot was, de Merlier's geven niet rap op β€οΈ
Los hiervan pleit ik ook voor de uitbreiding van de euthanasie wet omdat mijn ouders en voorouders met dementie te kampen hadden.
Dit leeft in m'n DNA. Kan ik deze erfenis doorbreken, transformeren? Ik geloof het graag en ga er dan ook van uit dat ik een gezonde 200 jarige zal worden π.
Maar ergens een papier die mijn wensen duidelijk maakt zou wel gemoedsrust brengen. Op dit moment kan je alleen euthanasie ontvangen zolang je nog bij volle verstand bent. Zodra je daar iets voorbij bent en je woorden niet meer betrouwbaar zijn, omdat je wel eens iets vergeet, is euthanasie uitgesloten. Waar ligt de grens? Een aanpassing van de wet zou ervoor kunnen zorgen dat je zelf, op voorhand je eigen grens kan aangeven.
Mijn verhaal gaat nog even verder, 'Waarom euthanasie plegen, Katie?' Ik heb namelijk geen familie, nooit een trouw of kinderwens gehad, dus wie zal er voor mij zorgen mocht ik dement worden? Mijn vrienden? Of op een plaats die geen thuis is omringt door mensen die ik niet ken en voor hoelang? Ik voel dit niet... echt niet.
Laat mij een papier schrijven waarin duidelijk mijn wens/grens staat dat zodra ik niet meer zelfstandig kan leven ik voorbij de sluier wil reizen.
Ik ben klaar om mijn verhaal te delen, zie mezelf geen boek schrijven maar mss komt er een podcast of iets dergelijks. Zoveel te vertellen van corona tot crematorium.
Onderweg naar het afscheidshuis dat ik aan het creΓ«ren ben waar deze onderwerpen zeker welkom zullen zijn.
Het boek van Barbara, doodgewoon, legt euthanasie klaar en duidelijk uit met nog andere verhalen van families en getuigenissen van Leif artsen.
Mocht je vragen hebben over dit onderwerp of mijn verhaal, dan mag je me altijd contacteren ππ»
katiemerlier@hotmail.com
Liefs Katie π©·