06/06/2025
Op vraag van een psychologe uit het dorp, kwam ik mee op de afspraak van een cliënte, die worstelde met het (te jonge/te snelle) vertrek van haar papa.
Hij was er al sinds de ochtend. In z'n jeans en T-shirt, hij had het zo niet met kostuums, en ook niet met de meeste heren die daarin zaten.
Hij gaf me de geur van zijn parfum, die voor hem belangrijk was, mijn bovenlip prikte van zijn snor (gelukkig niet de mijne), hij toonde me de zetel die zijn dochter nog steeds had, de tattoo die ze had laten zetten, de grote wielen en het maffe stuur (hij reed met een Clark voor zijn werk), zijn liefde voor zijn roze kleindochter. Hij liet me weten dat hij erg handig was en veel gefikst heeft voor zijn dochter...
en ook: dat hij een zwaar leven heeft gehad.
Dat hij de kanker had omarmd omdat hij er genoeg van had. Hij had zelf geen intentie om te genezen en wilde 'genen brol' in zijn lijf. Hij had een heerlijk sappig accent en principes waar niet mee te discussiëren viel, ook zijn keuze over levenseinde niet.
Dat was precies wat ze nodig had: weten dat ze er niks aan had kunnen veranderen, of hem niet harder had kunnen/mogen pushen voor een tweede opinie om toch maar....
De wetenschap dat zijn keuze onwrikbaar was, bracht haar rust, in een verdriet en een twijfel dat al maanden woog, waardoor ze geen marge meer had. Nu, eindelijk, weer ademruimte.
Merci, papa, om zo goed voor je dochter te blijven zorgen.