http://hart-ziel-en-lichaam.be/

Hart, Ziel & Lichaam, Herselt (2026)

09/04/2026

Jouw lijf is niet het probleem.

Veel vrouwen blijven na de geboorte met vragen zitten. Met gevoelens en emoties dat ze niet kunnen vertalen naar woorden.

De onzekerheid, gevoel van falen.
Hart vol liefde, toch woede en fustraties voelen.
Schaamte.

Maar je lichaam, wie je bent als moeder, vrouw, faalt niet!
maar krijgt gewoon niet wat het nodig heeft. Wat ze verdient na het dragen en geven van leven.

Noch op fysiek vlak, nog op het emotioneel vlak.

Na een bevalling is je lichaam open
Je hebt gedragen, gegeven, losgelaten

Dat vraagt iets terug.
Zo cruciaal voor tijdens de postpartumtijd:

✧ Rust
✧ Warmte
✧ Voeding
✧ Aanraking
✧ Ondersteuning

Dit is geen extra
Dit is de basis van postpartumzorg

❤️Zorg die de moeder centraal zet
Niet alleen de baby

Want hoe beter jij gedragen wordt
hoe sterker de basis voor je kind en je gezin

En dit gaat verder dan enkel die eerste weken

~ Postpartumzorg is preventief! ~
voor hoe je lichaam later aanvoelt
voor hoe je energie terugkomt
voor hoe jij je moederschap beleeft

In veel culturen worden deze principes al generaties lang gedragen
Maar in het Westen zijn we dat stukje zorg grotendeels kwijtgeraakt

Postpartum krijgt hier in ons zorgsysteem weinig, tot geen ruimte!
Het is zelf geen vanzelfsprekend onderdeel van ons zorgsysteem!

En dat mogen we terugbrengen. De voorbereiding
al vanaf de zwangerschap
zodat jij, je partner en je omgeving
zo goed mogelijk voorbereid zijn op je postpartum

✨Bewaar dit om naar terug te keren
Deel dit met een mama die dit mag horen
Maak er een screenshot van zodat je het bij de hand hebt

👉Volg me als je hier nieuw bent. Want,
ik ga hier nog veel meer over delen

Liefs,

Wendy

12/03/2026

Moeders verdienen beter.
Alle moeders.

Na negen maanden lang (of minder) nieuw leven te hebben gecreëerd,
en dat nieuwe leven op de wereld te hebben gezet,
verdien je een gedragen postpartumperiode.

Een periode waarin jij als moeder, gemoederd wordt.

Op jouw ritme.

Op een manier die goed voelt voor jou.

Zodat je lichaam kan herstellen.
Zodat je hoofd rust kan vinden.
Zodat je de ruimte krijgt om te landen in deze nieuwe fase van moeder worden.

Zodat je deze tijd met je baby kan beleven
in plaats van overleven.

Maar in onze cultuur stopt de zorg voor de moeder vaak net wanneer ze die het meest nodig heeft.

Want wij zijn kwijt, verloren,
hoe we een moeder (en haar gezin)
tijdens de kraamtijd en postpartum kunnen dragen.

Het is géén gewoonte meer
in onze samenleving.

En dus gaat een moeder verder.
Met alle ballen in de lucht.
Omdat we geleerd hebben
dat dit nu eenmaal zo hoort.

Sterk zijn.
Doorzetten.
Een superwoman zijn.

Ingeprent van bij onze geboorte.

Maar dit mag en moet gaan veranderen.

Want hoe we voor moeders zorgen,
vormt niet alleen hun herstel.
Het vormt gezinnen.
Gemeenschappen.

En uiteindelijk ook de volgende generatie.

Het is tijd dat postpartumzorg
opnieuw vanzelfsprekend wordt.

Gewoon
als normaal
in onze cultuur.

Ik hoop dat je dit leest
omdat je hetzelfde voelt.
Herkenning voelt.

Weet:
je bent niet alleen.
Blijf delen
over jouw postpartumperiode.

Wat wel magisch was, wat hielp, wat net niet.
wat ontbrak.

Wat je niet durfde te zeggen
omdat je je schaamde,
of dacht dat het niet normaal was
om zo te voelen…

Hoe meer we delen, praten, schrijven,
hoe meer aandacht
deze belangrijke periode krijgt.

Hoe meer moeders en gezinnen
zich ook op deze periode
kunnen gaan voorbereiden.

Hoe was het voor jou?
Beleven
of overleven?
Je mag gerust ook via privebericht reageren 😊

Liefs,

Wendy

04/03/2026

Ik heb het ook alleen moeten doen

Het is een reactie die ik vaker te horen krijg.
Van vrouwen uit verschillende generaties.
Soms met een beetje sarcasme.

Ik besef heel goed dat het niet persoonlijk is.
Vaak raakt het iets diepers.

Soms brengt het herinneringen naar boven aan hun eigen postpartumperiode.
Een pijn die nooit echt benoemd werd.
Die gewoon genormaliseerd werd.

Of er komt een gevoel van oneerlijkheid naar boven.
Daar waar ik als postpartumdoula rust en vertraging aanraad,
moest een andere mama blijven doorgaan.
Productief blijven. In snel tempo opnieuw gaan.
Met het ingeprente idee dat ze een zelfstandige, stoere en sterke vrouw moest zijn.
En dat er iets met je scheelde als je het moederschap niet aankon.

Ook bij medisch opgeleide mensen merk ik soms dat ze niet goed weten wat te doen met mijn werk.

Wanneer ik spreek over de mama centraal zetten in plaats van alleen de baby.
Over lichaamsgerichte zorg.
Over aanraking, warmte, voeding en rust.

Over dingen zoals postpartummassage, belly binding, vaginale steaming of andere vormen van herstelondersteuning.

Dat past niet altijd in het medische kader dat ze kennen. Het kan niet gelezen worden in statistieken. Dus het is niet iets wat klopt.
En dan voel ik dat het soms ongemakkelijk wordt.
Soms zelfs een beetje aanvallend.

Dan hoor ik dat het zweverig is.
Of luxueus.

Maar het werk van een doula of birthworker doet er wél toe.

Het ondersteunt herstel na geboorte.
Emotioneel, fysiek en ook op een dieper niveau.

En ik geloof ook niet in concurrentie.
Ik geloof in samenwerking.
In het aanvullende.

Veel vrouwen hebben hun postpartumperiode, het moeder worden en alles wat daarbij komt kijken, alleen beleefd.
In stilte.
Soms ook gewoon overleefd.

Dat was hoe het ging.

Maar hoe het altijd gegaan is,
betekent niet dat het zo moet blijven.

Het is tijd dat we praten over postpartum.
Over moedertijd.
Over Matrescense

Voor alle vrouwen.
En voor de generaties na ons.

Hoe verliep jouw postpartumperiode?

Aan alle andere doula's en birthworkers:
Stel je gerust even voor en vertel van waar je bent, zodat moeders en gezinnen jullie ook kunnen vinden. 🤍

Liefs,

Wendy

20/11/2025

Een paar maanden geleden eerde ik mijn dochter en mezelf en mochten wij een prachtige Mother-Daughter blessing ontvangen.

Ik voelde al een tijd dat ik mezelf wilde eren – mijn lichaam, mijn vrouw-zijn, mijn moeder-zijn.

In onze diepvriezer lag nog steeds de placenta van mijn dochter. Ik wilde die ooit teruggeven aan de aarde, maar ik kon niet loslaten.
Soms ging ik naar de diepvries, hield ik haar even vast en legde ik haar weer weg. Als je diep in een postpartumdepressie zit, kan iets tastbaars zo veel betekenis dragen. Het voelde als een deel van mezelf dat ik nog niet kon vrijlaten.

Tot er op een dag iets verschoof. Ik had zoveel gevoeld, geheeld en verwerkt. Er kwam ruimte in mijn lichaam, mijn hoofd en mijn hart. En ik voelde dat het tijd was voor de volgende shift.

Tijd om het orgaan dat mijn baby droeg en voedde los te laten. Tijd om mezelf te eren. Tijd om mijn dochter te vieren. Tijd om verleden, heden en toekomst te eren. En dit wilde ik doen met mijn tribe.

Maar dan kwam dat stemmetje. Mag dit wel? Mag ik iemand vragen om míj te eren? Doe is normaal, dat doe je toch niet?
Dat kleine stemmetje dat vrouwen ingeleerd krijgen van jongafaan. Blijf stil, hou je klein.

Maar...Ik sprak het uit. Ik vroeg het aan mijn vriendin Zoë. Zij wist het niet maar ik vond het super spannend. En ik ben zo dankbaar dat ik gezien en gehoord werd bij haar en dat zij dit met al haar wijsheid samen met mijn Tribe droeg.

Het moment zelf… woorden schieten tekort. De zachtheid. Het loslaten. De schoonheid van zien hoe mijn dochter werd gedragen en openbloeide als een kleine rups die vleugels krijgt. Het raakte alles in mij.

Het duurde even voor ik dit kon delen. Mijn kracht verschoof. Mijn waarde. En het vuur in mij dat oplaaide om het bewustwording rondom het postpartumveld neer te zetten voor moeders, vaders, gezinnen en de generaties die nog komen begon te branden. Een missie, voor een gedragen wereld

Het oude stemmetje veranderde in: gewoon doen. Breek eruit. Jij bent het waard.

Iedere mens verdient het om gedragen, gehoord en gezien te worden.
Als jij voelt dat je ook eens geëerd wilt worden – vraag het. Durf het. Laat je vieren.
Je bent het waard. 🤍

10/11/2025

Niemand bereidde me voor op hoe hard je kunt huilen,
of hoe stil het kan worden in huis,
zelfs met dat kleine wonder in je armen.

En dat wat je voelt, eigenlijk helemaal oké is.

De postpartumperiode, de weken en maanden na de geboorte van je kindje is zó intens.
Rauw en mooi tegelijk.
En toch praten we er zo weinig over.

Over de transformatie op alle lagen:
fysiek, emotioneel, mentaal, hormonaal, energetisch.
Wat het doet met ons brein, ons hart, ons hele zijn.

Alsof er nog altijd een taboe op rust.
We hebben geleerd om het goed te praten met:
“De baby is gezond, dat is het belangrijkste.”

Maar jouw verhaal mag een podium hebben. Elk verhaal mag gehoord worden.

Toen ik mijn oproep deelde, kwamen er tientallen verhalen binnen.
Zoveel herkenning. Zoveel gevoel.

Het leeft.
En het toont hoe groot het gemis is aan de juiste ondersteuning.

Daarom verzamel ik postpartumverhalen.
Het is mijn roeping om bewustwording te creëren rond deze prachtige, maar intense periode. Dat er meer aandacht moet gaan naar die tijd. En tegelijkertijd wil ik mijn zorg en aanbod nog beter af te stemmen.

Ik doe dit voor elke vrouw, voor elk gezin.
Voor mijn kinderen, jouw kids, hun generatie,
en de generaties die nog volgen.

Wil jij jouw verhaal delen, of heb je vragen?
Reik gerust uit naar mij.
Meer info vind je in mijn bio (yess die rare link, ze is echt 😅)

Sla dit berichtje op door op het v laggetje te klikken zodat je het later opnieuw kan lezen, deel het in jouw stories zodat andere mama's dit ook lezen. Dank jullie met heel mijn hart.

Liefs,

Wendy

31/10/2025

Aan mezelf,

Als ik je vandaag zou tegenkomen — daar,
in die eerste dagen na de bevalling,
toen alles nog nieuw, rauw en heilig aanvoelde —
dan zou ik je zacht in mijn armen nemen.
Niet om iets te fixen,
maar om je te laten voelen dat je gezien, gehoord en gedragen bent.

Ik zou je aankijken en zeggen:
wat je nu doormaakt, is het diepe proces van worden —
van vrouw naar moeder.
Een overgang zo intens en heilig
dat geen woorden haar kunnen dragen.

Ik weet hoe vreemd je je voelt in je lichaam,
hoe je hart tegelijk overloopt van liefde
en huilt van vermoeidheid.
Hoe je verlangt naar rust,
maar ook bang bent om stil te vallen.
Wat je voelt, is normaal.

Je doet het goed.
Echt.
Je hoeft niets te bewijzen, niets te kunnen,
alleen te zijn.
Jouw intuïtie en moederhart te voelen. Zonder te luisteren naar de 'welgemeende' opmerkingen die mensen je geven.

Je lichaam weet de weg.
Je ziel weet de weg.
Alles wat je nu voelt — het rauwe, het zachte, het onzekere —
is deel van het heilige ontwaken in jou.

Je bent niet verloren.
Je bent aan het worden.
Langzaam, laagje per laagje,
ontstaat de moeder die je altijd al in je droeg.

En weet je?
Je zal haar op een dag herkennen.
Ze woont al in jou,
ze wacht gewoon tot jij klaar bent om haar te omarmen.

Met liefde,
van je toekomstige zelf 🤍

🌙
Voor alle mama’s die nu midden in dat worden zitten —
bewaar deze woorden voor later,
of deel ze met een vrouw die ze vandaag mag horen.

Liefs,

Wendy

20/10/2025

Na de geboorte van mijn dochter leek alles “goed gegaan”.
Een vlotte thuisbevalling, geen scheuren, geen bloedverlies.
En toch voelde ik me... leeg.
Verdoofd.
Alsof iemand het geluid had uitgezet.

Ik deed wat moest, maar alles kostte me zoveel energie. Het werd zo erg, dat ik zelfs naar wc gaan een hele opdracht leek.

Ik voelde mezelf niet meer.
Mijn lichaam was moe, mijn hoofd vol, mijn hart… stil.
Ik huilde veel, heel veel — vaak zonder reden.
Overprikkeld.

En ik schaamde me, want “ik had toch alles om gelukkig te zijn?”.
Mijn baby was gezond. En ik had een baby.
(Amai, dat laatste kreeg ik zó vaak te horen.)
Ik herkende mezelf niet meer. Dus ik dierf niets zeggen. Niet klagen. Maar de zorg van mijn zoontje die diabetes type 1 heeft, mijn nieuwe baby, klein netwerk...en geen voorbereiding op wat ging komen na de geboorte...ik brak en verloor mezelf.

Vandaag weet ik dat ik niet de enige was.
Zoveel mama’s voelen zich zo in die eerste weken en maanden,
soms zelfs jaren na de geboorte.
Maar niemand bereidt je voor. Dat zit niet in onze cultuur.

Maar daar in dat donker stukje van mijn moederschap, ontstond mijn roeping.
Want het hoeft niet in een postpartumdepressie te eindigen!

De komende tijd wil ik hier meer over delen.
Want het stopt niet nadat de baby is geboren.
Het begint dan nog maar pas.

🤍
Als jij je hierin herkent — weet dan: je bent niet alleen.
Je doet het goed. Echt.
Wees zacht voor jezelf.
En heb je nood aan een babbel, eentje zonder oordeel, of gefixt te moeten worden, iemand bij wie je mag huilen. Rijk dan gerust uit.
Mijn berichtenbox staat open

Liefs,

Wendy

Deel dit berichtje met een vriendin die dees nodig heeft om te horen. Laten we beweging brengen in dit prachtig postpartumveld

13/10/2025

Een nieuwe week…

- Van lever tot paté.
Na schooltijd samen met mijn dochter voedzame hapjes maken — van het allereerste babyhapje tot de wijzere levensjaren 😉

- Achter de schermen werken aan mijn onderneming.
Een workshop met .Altijd fijn om ook zelf gevoed en geïnspireerd te worden ✨

- we besloten om dochterlief extra dag thuis te houden en gaan dat naar de toekomst nog wat meer doen. En voor degene die zich afvroegen, yes, ze komt nog steeds drinken. En ja ik vind dat oke. En neen ik vind dat niet raar

- Toch nog eens delen. Love vibesss wanneer ik een kennismakingsgesprek heb met een koppel die hun eerste baby verwachten. Zalige doula vibees

- overvloed van moeder aarde en al haar kleuren. Ik kan gewoon blijven genieten van dat plaatje

-weekend voor de allerkleinste. Een wonderlijk voelparadijs, kunst en zo veel meer.

- ik werd gevraagd om een bijzonder overgangsritueel tr begeleiden. Een lieve vrouw wordt 40, en dat gaan we samen eren.
Wil je meer weten over overgangsrituelen, sluitingsrituelen, rituelen tout court? Stuur gerust een berichtje.

- Vrede met mijn grijze haren.
Ze vertellen mijn verhaal, mijn wijsheid… en eerlijk? Ze staan me best goed 😉✨

- Eerste keer circus voor mijn kleintjes.
Een circus dat traditie bewaart maar ook oog heeft voor moderniteit — én eentje met geschiedenis. Ik ging als klein meisje ook al naar deze circus, toen onder een andere naam (Circus Pauwels). Dus ja… nostalgisch 😀

- Veel koken.
Woensdag maakten we weer appels in 🍏 en kilo’s stoofvlees werden voorbereid. Postpartum en gewoon, minder postpartum 😄 Mijn gezin eet momenteel enkel postpartum — eigen recepten testen hé 😋

- en zo start mijn nieuwe week. Met een kennismakingsgesprek bij een nieuw gezin.

✨ Benieuwd wat de komende week weer zal brengen…

09/10/2025

Ook al vertoonde ze geen fysieke ziektesymptomen, zoals de maatschappij dat vaak van ons verwacht voordat je een kind thuishoudt.
Ik stuurde haar niet naar school en hield haar thuis…

Soms fluistert ons lijf iets, wat woorden niet kunnen vertalen.
Dat was het geval deze ochtend bij mijn meisje van vier.
En ik voelde het.
Ik ving het meteen op met mijn moederhart en intuïtie.

En dus vandaag, geen school.
Vandaag kozen we voor rust.
Voor luisteren in plaats van doorduwen.
Voor zachtheid in plaats van haast.
Voor ontprikkeling.

Dit stuk is voor mij zó belangrijk.
Want het heeft lang geduurd voordat ik zelf leerde om écht naar mijn eigen signalen te luisteren…
Om mezelf op de eerste plaats te durven zetten, in plaats van te pleasen en over mijn grenzen te gaan.

En precies dat wil ik mijn kinderen meegeven:
Dat hun gevoelens ertoe doen.
Dat je jezelf serieus mag nemen. Dat je naar de signalen van jouw lijf moet rekening houden. Dat je ze niet mag onderdrukken.
En vertrouwen te hebben.
Vertrouwen, dat het altijd goedkomt, ook als de hele planning overhoop moet.

Voor mij hoort dit bij bewust ouderschap — ruimte geven aan gevoelens en signalen serieus nemen.
Ook als dat betekent dat we thuisblijven.
Ook als dat betekent dat ik mijn hele planning moet omgooien.

🫶 Herken jij dit ook? Hoe luister jij naar de signalen van jezelf? Of die van je kind?
Deel het hieronder of stuur me een berichtje 💬
Zo benieuwd.

Kan deze iets betekenen voor een andere ouder? Deel dit dan gerust. Of sla op door op het vlaggetje te klikken, zodat je dit later opnieuw kan herlezen.

Liefs,

Wendy

En oh ja, ook al is het niet mijn ding, ze draagt zwarte nagellak na een speelnamiddag met een vriendinnetje 😅 help 😅

06/10/2025

Throwback naar afgelopen week

1️⃣ Tuurlijk start ik mijn innerwinter-week met over de top decadent ontbijt: speltpap met rauwe melk, een toefje chocolade egg mousse, pompoenpitten en een badje kweeperensoepje.

👉 Pompoenpitten = rijk aan magnesium & ijzer. 👉Kweepeer = verwarmend & verzachtend, aka soulfood.
👉Chocolade egg mousse = bommetje magnesium, goede eiwitten én B12 — ideaal in deze fase. Super gemakkelijk, snel en prepfood.
Recept? Stuur gerust een berichtje.

2️⃣ “jij doet dat zo goed”, " 'k wou dat ik dat ook kon'… jaaa maar , het was voor mij ook leren, en nog steeds oefenen. er zitten véél bloopers tussen 😅 merci voor die sjots onder mijn p**p.
Wil je meer info over de workshops? Stuur me vrijblijvend een berichtje.

3️⃣ Soms trek ik zelf een kaartje, soms krijg ik via inspirerende mensen een boodschap. Deze was boenk erop

4️⃣ ’t Is niet allemaal glamour… Soms is het gewoon heel aards: werken aan mijn onderneming, tussen de inmaakpotten.

5️⃣ Behind the scenes van de Woensdagweetjes (volg hem gerust , om alles over desembrood te weten).

6️⃣ De jeugd van tegenwoordig… 🤭 love it

7️⃣ Hazelnoten rapen 🍂 — eenvoudige herfstmomentjes.

8️⃣ Het mislukt bij mij ook vaak… vooral die eerste pannenkoek, dat blijft een dingetje 😅.

9️⃣ We eindigen de week in het ziekenhuis, om onze zoon en alle andere kinderen met suikerziekte te vieren. Te eren. Voor hun kracht, en wie ze zijn 💙.
Het blijft emotioneel, ook voor ons als ouders. Tibe heeft nu 4,5 jaar diabetes en wordt bijna 6. Er zijn ergere dingen, ja… maar soms worden we eraan herinnerd hoe weinig begrip er nog leeft. Andere ouders ervaren hetzelfde. Ons verhaal, en dat van gezinnen die nog maar net aan hun diabetesverhaal beginnen, mag gedeeld worden. Moet gedeeld worden.
Dank je wel en .be
voor wat jullie doen

Hoe was jouw week?

Liefs,

Wendy

Hart, Ziel & Lichaam

09/04/2026

12/03/2026

04/03/2026

20/11/2025

10/11/2025

31/10/2025

20/10/2025

13/10/2025

09/10/2025

06/10/2025

Adres

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Type