https://www.facebook.com/247392242004534/

Terug naar Puur

Startpagina
België
Hofstade
Terug naar Puur

Ambassadeur v Zuivere Zelfliefde 🙏
Ontdekker v magische plekken🍀
Klinisch psycholoog 💙

31/12/2025

Laten we in 2026
Veel voelen
Veel delen
Elkaar vinden
Elkaar graag zien
Echt geloven in onszelf
Kleine gelukjes vieren
De akeligheid laten zijn
Met ons voeten in het nu staan
Zalige dingen beleven
Graag vertragen
Graag ontvangen en graag geven

2026
Kom maar op

26/11/2025

Er zit een milde observator in mij.
Een deel in mij dat diep weet wat de Boeddha meer dan 2000 jaar geleden al verkondigde.
Niets is voor altijd.
Alles komt en gaat als de golven in de zee.
Soms heb je plezier.
Soms voel je verwondering.
Soms heb je pijn.
Soms voel je frustratie.
En soms gewoon niet veel.
Je mag een voorkeur hebben.
Zelfs gaan vast hangen aan wat je p***e wil voelen en er alles voor doen.
Zelfs piekeren en malen.
Het is wat het is
En het gaat toch voorbij.
Om weer plaats te maken voor iets nieuws.
Alles verandert constant.

De milde observator bekijkt het allemaal met de glimlach. Zacht. Zonder oordeel.
Oh nu dit? Welkom!
Oh dat vind je lastig? Interessant!
Ze brengt lichtheid in mijn bestaan.
Zelfs in mijn bestaan met chronische ziekte.

Maar soms verdwijnt ze naar de achtergrond.
Zoals nu, nu een virale infectie me weer even helemaal lam legt.
(Wat mis ik de ‘snotvallingen’ van vroeger toen je met een paar gladgestreken stoffen zakdoeken in de hand moedig door je leven bleef sloffen!)
De milde observator laat het hoopje ellende dat ik me dan voel aan haar lot over. Ik lijk te verdrinken in een zee van marteling en pijn en voel me daar behoorlijk zielig bij.

Tot ik weer boven water kom.
Dan is ze er weer
met: zie je wel
ook dit gaat voorbij!
En daar is meteen ook de lichtheid
En de moed voor een nieuwe dag

24/11/2025

Het was warm kennis maken met collega en teamgenoot bij Sien Buys.
Sien is rouwcoach .enverlies en bracht lotgenoten bij elkaar in een workshop met het thema ‘mogen rouwen om het verlies van je gezondheid.’

We hadden niet veel nodig om tot gesprek te komen. Een beeld, een paar woorden in een kader.

Eigenlijk rouw je niet om het verlies van je gezondheid, maar om het verlies van wat evident leek toen je gezondheid nog geen probleem was:
Alle rollen die je actief kon opnemen
in je familie of op het werk
Voor een goed inkomen zorgen
Grote en kleine avonturen plannen
die je het gevoel geven dat je leeft
Goed voor jezelf kunnen zorgen
En zelfs de dagelijkse structuur van leven in een huis en huishouden

Bij trauma of het verlies van een geliefde
is er een leven voor en een leven na.
Chronische ziekte kruipt in je als een gif dat langzaam je lichaam overneemt tot je niet anders meer kan dan je er aan over geven.

In die overgave fluistert de uitnodiging:
Vertragen, landen, gronden
De focus op doen los laten
In het gewoon
zijn
Voelt alles licht en helder
Terwijl ook de pijn en akeligheid
er gewoon mag bij zijn
Verbinding met alles wat is
ontvouwt zich
Alleen de essentie van je bestaan
blijft over

Het heeft iets zalig en angstaanjagend tegelijk dus vraagt het moed om je er aan over te geven.
Want in die overgave zit een pad
naar een vorm van herstel.

16/11/2025

Misschien moeten we niet zo streven naar geluk of gelukkig zijn.
Hangen we dat niet te vaak vast aan omstandigheden?
Een mooie woonplek
Een geweldige vakantie
Een interessante deal
Fijn werk
Harmonie in relaties
Een goede gezondheid!

Maar het leven is wat het is
En al die dingen
lopen niet altijd zo lekker
Zijn niet altijd zo makkelijk bereikbaar

Toch kan je er altijd voor kiezen
Om blij te zijn
Los van de omstandigheden

Dat betekent niet dat je de lastigheid weg duwt, ontkent of maskeert
Integendeel
Het pijnlijke, het lastige
En alle emoties die daarbij horen
Mogen er zijn
Het is een kunst om die moeilijke emoties te doorvoelen en toch stevig te blijven staan
Om ze moedig en mindful ruimte te geven
Ademruimte

In die ademruimte
Kan dan ook plek zijn
Voor blijheid
Levensvreugde
Als een trilling, een energie
Die je je herinnert
Omdat ze altijd al in jouw natuur aanwezig was

Zelfs al alles hopeloos
En onmogelijk zwaar voelt
Hoe kan jij je blije energie herinneren
Al is het maar 1 minuut

14/11/2025

Gisteren mocht ik enkele lotgenoten ontvangen in een online ruimte.
Voor de start van het groeitraject
Voluit leven met ziekte en pijn
van

6 jaar geleden kon ik me niet voorstellen
dat ik dit online zou doen.
Ik vond dat ik nooit een warme groepssfeer zou kunnen dragen in zo’n kille technische communicatie omgeving.
Niks beter dan echt levend menselijk contact in een knus en gezellig ingerichte kamer.
Dacht ik toen.

Gisteren spatte de warmte van het scherm.
En ja het is technisch soms een beetje zoeken.
Maar de goesting om te delen,
de mens achter het beeld te leren kennen en te verbinden,
was er meteen.

Daarmee was ook de intentie van de start van dit traject gezet:
verbinden.

Want leven met ziekte en pijn
voelt verdomd alleen.
Lotgenoten kennen,
weten dat er nog mensen zijn die je zorgen en worstelingen herkennen,
op verhaal komen bij iemand die je vanuit eigen ervaring begrijpt,
dat doet enorm deugd.

En dat terwijl we allemaal veilig,
ver van vreemde virussen en andere ziektekiemen,
in onze eigen vertrouwde,
knus en gezellig ingerichte kamer
zitten.

Benieuwd wat dit traject nog gaat brengen 🙏🍀

08/11/2025

Ik hou van wandelen

De cadans van mijn voetstappen
De traag voorbijglijdende landschappen
Buitenlucht in mijn longen
Zonlicht in mijn ogen
Ruisende natuur in mijn oren
Dat brengt kalmte en leven in mijn lijf

In mijn herinnering stap ik uren en dagen
Langs indrukwekkende kustlijnen
En kronkelende bergpaden

In realiteit flaneer ik elke dag een half uur door hetzelfde oude stadspark
Seizoenen wisselen en het licht valt elke dag anders
Zo blijft dat vertrouwde pad
mij verwonderen
En kalmte en leven brengen
in mijn lijf

Welke routine blijft jou verwonderen?

02/11/2025

Close encounters in the park

02/11/2025

Pijn en lijden
De Boeddha beschreef het al in zijn tijd
Hoe het leven als mens soms verdomd pijnlijk kan zijn: hartenpijn, teleurstelling, verlies, fysieke pijn, ziekte

Het hoort er bij
We hebben een lichaam, geliefden, verlangens, ambitie,
Dan kan het ook goed mis gaan
Daar kunnen we niet onderuit

Dat hoeft niet erg te zijn
Ons lijf en hart kan wel wat aan
We kunnen leren voelen
en troost vinden bij elkaar
De knapste creaties zijn ontstaan
uit rauwe pijn en verlangen
We kunnen groeien in veerkracht
We kunnen terugplooien op onze essentie

Helaas wil ons verstand daar vaak meer mee doen:
Begrijpen waarom
Er een verklaring voor vinden
Er een mening over hebben
Het oplossen, liefst snel
Een schuldige vinden (vaak wij zelf)
Wegduwen en negeren
Er een verhaal rond breien

Op zich zijn dat normale menselijke reacties op pijn
Het is best ok om pijn te proberen begrijpen en oplossen
Ik wens iedereen daar een goed klankbord bij en een warm contact met lotgenoten en zorgverleners

Maar wanneer ons verstand tegen ons begint te werken
Wanneer we vast zitten in ons verhaal
Wanneer we verkrampen in het hardnekkig zoeken
naar een verklaring en oplossing
Wanneer ‘ik kan dit niet aan’
Of ‘dat is toch niet normaal!’
een mantra wordt die we blijven herhalen
Wanneer we er ‘s nachts van wakker liggen en niet kunnen stoppen met piekeren
Wanneer onze mening hard en meedogenloos wordt
Dan
maken we normale menselijke pijn erger, groter, harder dan ie in werkelijkheid is
Dat is lijden.

Kan je het verhaal opmerken
Laten zijn
En zuiver zijn
en zorgen
voor jouw pijn?

De regen vraagt zich niet af
waarom het regent
Zo kan ook jij
Zijn
met rauwe pijn
En je tranen in hun helende werk laten
Al wat je daar nog aan toevoegt
Is pas echt lastig

28/10/2025

Een jaar ziek thuis.
Tijd om je statuut vanaf nu ‘invalide’ te noemen
en nog wat te knippen in je uitkering.

Arbeidsongeschikt.
Werkonbekwaam.
Invaliditeit.
Wie vond ooit die woorden uit?
Zowat iedereen vindt er wat van.
Er woedt zowaar een politiek debat over de kost van al die langdurig zieken.
De verzekering vindt
op papier dat je al lang klaar bent
om weer aan werk te gaan.
De dokter vindt
dat je vooral genoeg moet rusten en doseren,
Alleen een klein project is toegelaten.

Er is al eens een terugval
Of net die kleine stap vooruit
Een tegenslag of een meevaller
Helemaal vast zitten of in een quantumleap
Verwarrende chaos of heldere rust

En hopelijk veel daartussen
Het rustig voortkabbelen van het leven
In dagelijkse routine en gewonigheid
En daar blij mee kunnen zijn
Met de vertedering in de kleine dingen
En de nabijheid van die lieve andere

Tussen de hetfststormen door
Schijnt de zon door het gebladerte
De bomen laten hun bladeren los en vinden rust in hun wortels

En ik mijmer met de vraag:
Hoe kan je
blij-zijn
in jouw leven
Los van de omstandigheden?

20/10/2025

Levend verlies.

Elk moment van de dag
de confrontatie moeten aangaan
met alle grote en kleine dingen
Die vroeger evident waren
En nu niet meer kunnen
Die niet meer zijn

Hoe vaak hoor ik mezelf zeggen of schrijven:
dat kan ik niet aan,
daar zal ik niet bij zijn.
Ik begin het al gewoon te worden,
maar wennen doet het niet.

Want ik wil wel, ik heb wel goesting.
Mijn hoofd en hart zouden graag
bij dat etentje zijn,
of naar de Ardennen rijden op vriendinnenweekend,
of aan dat nieuwe project meewerken.

Mijn lijf is er niet toe in staat.
De weerbots, de PEM, zou al toeslaan
nog voor ik er geraakt ben.

Dus neem ik de hond maar weer mee op onze dagelijkse wandeling in het parkje om de hoek.
Dus steek ik de kaarsjes aan in de warme living.
Dus voel ik me dankbaar voor het extra kussen in mijn rug
en het lekkere eten dat mijn lief klaarmaakt.
Want dat brengt rust
En maakt het rauwe rouwen zacht.

Wens je zelf inspiratie over rouw bij ziekte en pijn?
Check eens de agenda van
enverlies vzw

Adres

Hofstade

Telefoon

+32474267004

Website

facebook.com

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Terug naar Puur nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.