24/02/2026
Gisteren kwam één van onze kinderen thuys en zei:
“Mama, ik ben uit de klas gestuurd.
Ik moest mijn jas uitdoen in de klas.
Maar ik had het koud.
Ik wilde mijn jas aanhouden.
Iedereen zei dat het ijskoud was maar niemand kwam voor zichzelf op.
Ik wel, ik hield deze aan.
Maar daardoor werd ik uit de klas gestuurd. Maar ik kwam voor mezelf op en ik ben er trots op!
Als 'straf' moest ik naar een warme kamer en mocht ik film kijken."
Een kennis vertelde dit vandaag op zijn werk. Alleen al met de eerste zin uit te spreken "Het kind is gisteren uit de klas gestuurd." waren de reacties bijna unaniem, nog voor hij de reden zei.
✅Je moet luisteren naar de leerkracht.
✅Respect tonen.
✅Regels zijn regels.
✅Als mijn kind uit de klas wordt gestuurd krijgt die er thuys straf bovenop.
Ik was daar compleet ondersteboven van... Mijn hele lichaam heeft dit gevoeld...
Want wat leren we onze kinderen dan eigenlijk écht?
Dat je je eigen lichaam dient te negeren?
Dat je jezelf op de tweede plaats zet zodat 'de structuur/het systeem' klopt?
Dat gehoorzamen belangrijker is dan voelen wat je nodig hebt?
In ons WelzijnsHuys geb***t het tegenovergestelde.
Iedereen die binnenkomt, voor een massage, een verbonden ademreis, integrale coaching, loopbaanbegeleiding of een re-integratietraject, krijgt eerst deze vraag:
Wat heb jij nodig om hier comfortabel te zijn?
Een dekentje?
Even landen?
Rust? Warmte?
Voor mij begint menselijke begeleiding daar.
Niet bij regels.
Niet bij autoriteit.
Niet bij moeten.
Maar bij mens mogen zijn en alle liefde geven aan zelfzorg en aan je eigen basisbehoeften.
Want een lichaam dat het koud heeft, kan niet ontspannen of geconcentreerd opletten in de klas.
Een mens die zich niet veilig voelt, kan niet groeien.
Misschien mogen we onze kinderen leren minder te gehoorzamen aan 't ongezonde systeem en meer leren luisteren naar zichzelf zodat er bewust een gezond systeem mag ontstaan?
"We leren kinderen
zichzelf aan te passen
zodat volwassenen
zich comfortabel voelen.
We straffen kinderen
omdat ze aangeven
wat ze voelen.
En later zoeken we
noodzakelijke hulp
om opnieuw te leren luisteren
naar onze basisbehoeften."
Hoe voelt dit dan écht?
Veel liefs, Heidi💋