10/02/2026
Onlangs vroeg een cliënt aan mij: 'Neem je dat niet mee naar huis, die verhalen van mensen?'
Wat achteraf bekeken een beetje grappig is, is dat ik net DIE vraag meenam naar huis...
'Huis' is trouwens écht niet ver, in de thuispraktijk - maar dat maakt eigenlijk weinig verschil in het al dan niet 'meenemen'.
Ja, soms neem ik verhalen mee en spoken die rond in mijn gedachten.
Ik kan er al veel beter mee om dan 15 jaar geleden, al zijn er nog momenten waarop het me niet zo goed lukt.
Tegelijkertijd denk ik: de dag dat ik géén verhalen meer in mijn gedachten heb tussen sessies door, terwijl mensen mij soms hun diepste angsten, zielsroerselen, geheimen,... toevertrouwen, is misschien wel de dag waarop ik mij moet afvragen of ik dit werk wel nog moet blijven doen.
Maar zoals altijd: balans is de sleutel!
Enneuh, we hebben allemaal recht op werkpunten, nietwaar? ;-)