Katja Wydhooge

19/04/2026

𝔼𝕖𝕟 𝕘𝕣𝕠𝕠𝕥 𝕘𝕖𝕫𝕚𝕟.
Dat is wat ik wou, 30 jaar geleden. Een ouderwetse moeder-aan-de-haard zijn. Ik was graag thuis met de kinderen. We leefden een ander ritme, een ander tempo. We leefden met de dag en de dauw . Met grillen en met grollen.
Ten dienste staan, niet van een baas, niet van 'anderen', maar van je eigen kinderen. Wat mij betreft is er, in de voorbije 25 jaar, niets wat mij meer vervulling heeft gegeven.
In een week als deze - net een weekje verlof achter de rug - denk ik vaak terug aan die tijd. Met een zekere weemoed. De eenvoud van het leven leven. Meer moet dat niet zijn. Voor mij.

09/04/2026

𝕎𝕒𝕥 𝕖𝕖𝕟 𝕘𝕖𝕞𝕚𝕤𝕥𝕖 𝕜𝕒𝕟𝕤...
Het zalige weer deze week lokte me naar buiten om te eten. Op dat vlak voel ik me écht bevoorrecht: niet elke werkplek heeft immers een park recht voor de deur. Terwijl ik zit te genieten van mijn ei-met-spinazie-rol wordt mijn aandacht getrokken door kinderstemmen. Kinderstemmen horen bij een park. Ze horen bij mooi weer buiten. Ze horen bij vakantie. Wat ik zie is een jongetje op de schommel. Hij wordt geduwd door een man, wellicht zijn papa, die ondertussen ononderbroken spraakberichten beluistert op zijn gsm. Wat ik zie is een kleuter die springt op de trampoline. Zijn mama zit een beetje verder op een bank te scrollen, haar blik gekluisterd aan haar scherm. Wat ik zie is een jongen aan de hand van zijn mama. Ze wandelen samen ergens naar toe. Er is een gesprek gaande. Niet met de jongen, maar met haar gsm. Wat ik zijn 3 kinderen die samen met hun papa zitten te eten aan een picnic-tafel. De kinderen praten met elkaar en lachen. De papa lijkt erg betrokken. Niet op de kinderen, maar op het beantwoorden van berichten. ᴍɪᴊɴ ʜᴀʀᴛ ᴅᴏᴇᴛ ᴢᴇᴇʀ. Ik vraag me af: wie verdient op dit moment méér tijd dan je kind? Wie verdient op dit moment méér beschikbaarheid dan je kind? Wie verdient op dit moment méér aandacht dan je kind?
Ik snap het niet. Echt niet.

02/04/2026

𝔼𝕖𝕟 𝕜𝕚𝕟𝕕𝕖𝕣𝕙𝕒𝕟𝕕 𝕚𝕤 𝕘𝕒𝕦𝕨 𝕘𝕖𝕧𝕦𝕝𝕕...
Dat dacht ik op de terugweg van Kortrijk, na een wandeling langs de Leie met mijn dochter.
Sinds ik heb ontdekt dat elke vrachtwagen van (zie eerdere post) een uniek opschrift draagt, beleef ik auto(weg)ritten op een andere manier. Ze zijn minder saai. Omdat ik speur. Ik speur naar hun vrachtwagens. En wanneer ik er één zie, voel ik mij als een kind dat een cadeautje krijgt. Een soort kinderlijke opwinding. Ik kan dan bijna niet wachten om voorbij te rijden, alleen maar om het opschrift te kunnen lezen. Het voelt als een klein gelukje.
En weet je wat mij hierbij nog het meest treft? Dat 𝒔𝒍𝒆𝒄𝒉𝒕𝒔 𝒅𝒊𝒕 mij blij kan maken. Dat 𝒔𝒍𝒆𝒄𝒉𝒕𝒔 𝒅𝒊𝒕 het kind in mij naar boven haalt. En vooral, dat ik dit kind in mij (eindelijk) opnieuw kan voelen. Zo dankbaar. 🌈
Benieuwd naar het opschrift van de vrachtwagen die ik voorbij reed?
'𝙇𝙞𝙫𝙚 𝙡𝙞𝙠𝙚 𝙮𝙤𝙪 𝙬𝙤𝙪𝙡𝙙 𝙙𝙞𝙚 𝙩𝙤𝙢𝙤𝙧𝙧𝙤𝙬. 𝙇𝙚𝙖𝙧𝙣 𝙡𝙞𝙠𝙚 𝙮𝙤𝙪 𝙬𝙤𝙪𝙡𝙙 𝙡𝙞𝙫𝙚 𝙛𝙤𝙧𝙚𝙫𝙚𝙧.'

29/03/2026

𝔸𝕝𝕤 𝕚𝕜 𝕖𝕖𝕟 𝕥𝕒𝕥𝕥𝕠𝕠 𝕫𝕠𝕦 𝕝𝕒𝕥𝕖𝕟 𝕫𝕖𝕥𝕥𝕖𝕟...
dan zou het wellicht een voorjaarsbloem zijn.
De voorjaarsbloem staat voor mij symbool voor het nieuwe leven. Het jonge kind.
De bloembol, de eerste verschijningsvorm, bezit alles om een prachtige bloem te worden en 'weet' hoe zichzelf te ontvouwen. Op haar tijd en in haar tempo zal de bloembol worden wat ze in zich draagt. Ze zal groeien naar het 𝒍𝒊𝒄𝒉𝒕. Zich richten naar de 𝒛𝒐𝒏. En bloeien.
Maar uit een tulpenbol groeit geen krokus. Een hyacint bloeit niet in het najaar. En van een narcis moeten we géén rode bloemen verwachten. Dit hebben we te accepteren. Te respecteren. En dit geldt even zo voor het jonge kind. (3/3)

27/03/2026

𝔸𝕝𝕤 𝕚𝕜 𝕖𝕖𝕟 𝕥𝕒𝕥𝕥𝕠𝕠 𝕫𝕠𝕦 𝕝𝕒𝕥𝕖𝕟 𝕫𝕖𝕥𝕥𝕖𝕟...
dan was het wellicht een voorjaarsbloem.
Voorjaarsbloemen geven me een diep vertrouwen. Ze herinneren mij eraan dat periodes van stilte, van mezelf willen afzonderen, mij willen terugtrekken in mijn cocon, geen waarschuwing hoeven te zijn voor 'slechte' tijden of negativisme. Het hoort bij de natuur. Het hoort bij het leven.
Voorjaarsbloemen dragen voor mij de belofte dat er 𝗺𝗲𝘁 𝘇𝗲𝗸𝗲𝗿𝗵𝗲𝗶𝗱 een periode op komst is met meer energie. Meer goesting. Meer zin om naar buiten te komen. Met busi-ness in plaats van busy-less. En dat geeft een diep vertrouwen: ik mag loslaten en mij overgeven aan... de natuur. Mijn natuur. (2/3)

26/03/2026

𝔸𝕝𝕤 𝕚𝕜 𝕖𝕖𝕟 𝕥𝕒𝕥𝕥𝕠𝕠 𝕫𝕠𝕦 𝕝𝕒𝕥𝕖𝕟 𝕫𝕖𝕥𝕥𝕖𝕟...
dan was het wellicht een voorjaarsbloem.
Voorjaarsbloemen maken mij instant gelukkig.
- Ze bezorgen mij een welkom gevoel bij thuiskomst. Zeg nu zelf, hoe zalig is het wanneer voorjaarsbloemen het eerste is wat je ziet als je thuiskomt?
- Ze brengen kleur na de lange, donkere, kale winter.
- Ze zijn een voorbode voor meer licht en meer warmte.
- Ze herinneren mij aan mooie momenten met mooie mensen. 💟
(1/3)

16/03/2026

01/03/2026

𝕀𝕥 𝕥𝕒𝕜𝕖𝕤 𝕔𝕠𝕦𝕣𝕒𝕘𝕖...

Een compliment vandaag voor alle baby's. Voor hun moed om in deze tijd geboren te worden. Voor hun moed om authentiek te zijn. Voor hun moed om zichzelf uit te drukken. Voor hun moed om hierin te volharden.
Een compliment vandaag voor alle ouders die begrijpen dat 𝓫𝓪𝓫𝔂'𝓼 𝓭𝓲𝓮 𝓶𝓸𝓮𝓭 𝓱𝓮𝓫𝓫𝓮𝓷 niet behandeld moeten worden, maar geëerd. Ze willen ons vaak iets heel waardevol laten zien.

22/02/2026

Als baby komen we op de wereld met een bewustzijn waar we als volwassene vaak de verbinding mee kwijt zijn geraakt. Een bewustzijn dat we als volwassene vaak niet meer kennen. Niet omdat het er niet meer is, maar omdat er te veel ruis op de lijn is gekomen.
Het bewustzijn van een baby is groter, rijker, holistischer dan het bewustzijn waar wij mee vertrouwd zijn. Dit kan maken dat we baby'tjes niet (ten volle) begrijpen en dat baby's zich niet (ten volle) begrepen voelen.
Als je dit gevoel herkent, dan kan dit gevoel gewoon ook kloppen. Dan voel je dat als ouder waarschijnlijk goed aan. Dan is er niets mis met jou of met je baby. Dan heb je niet nog méér nodig van wat je al hebt gedaan. Niet nog meer medicalisering. Niet nog meer boeken. Niet nog meer ruis.
Als je dit gevoel herkent, dan mag je proberen om 'aanwezig' te blijven bij wat is. Dan mag je proberen jezelf en je baby te dragen en zachtjes te fluisteren 'dat je voelt dat er meer is, meer dan waar jij op dit moment bij kan, meer dan wat jij op dit moment kunt begrijpen. En dat dit er mag zijn.' Ook dat is verbinding.

15/02/2026

𝕆𝕟𝕤 𝕓𝕒𝕓𝕪'𝕥𝕛𝕖 𝕚𝕤 𝕫𝕠 𝕒𝕟𝕕𝕖𝕣𝕤...

Als je baby'tje anders is dan de baby's van vrienden, anders dan wat je over baby's leest, anders dan hoe je het had voorgesteld, dan komen vaak twee vragen opsteken: 𝙄𝙨 𝙚𝙧 𝙞𝙚𝙩𝙨 𝙫𝙚𝙧𝙠𝙚𝙚𝙧𝙙 𝙢𝙚𝙩 𝙤𝙣𝙯𝙚 𝙗𝙖𝙗𝙮? 𝘿𝙤𝙚𝙣 𝙬𝙞𝙟 𝙞𝙚𝙩𝙨 𝙫𝙚𝙧𝙠𝙚𝙚𝙧𝙙 𝙖𝙡𝙨 𝙤𝙪𝙙𝙚𝙧? Het antwoord op beide vragen doet er niet toe. De vragen op zich doen er al niet toe. Ze leiden ons af van waar het werkelijk om gaat.
De vraag die er wel toe doet is: 🆆🅸🅴 🅸🆂 🅾🅽🆂 🅱🅰🅱🆈'🆃🅹🅴?
Wat is zijn* eigenheid? Wat zijn zijn gevoeligheden? Wat zijn zijn voorkeuren? Hoe probeert hij zichzelf uit te drukken? Wat is zijn specifieke taal? Wat heeft hij nodig ? En (hoe) kunnen wij als ouders ons doen en laten zo goed als mogelijk aanpassen aan hun unieke zijn. Niet omgekeerd. (*zijn/haar)
❤️

14/02/2026

Partners gezocht én gevonden om mijn missie 'een zachte landing voor moeder en kind'- mee in de wereld te zetten. Een klein gelukje voor elke dag!