01/03/2026
In mijn werk als logopedist zie ik al jaren wat een niet-aangeboren hersenletsel met een gezin doet.
Tijdens therapieën zag ik hoe partners mee zoeken naar woorden.
Hoe rollen verschuiven.
Hoe vermoeidheid een hele dag kan beheersen.
Maar soms komt het ook dichterbij.
Dan zie je hoe een sterke man plots halfzijdig verlamd is.
Hoe spreken trager gaat.
Hoe slikken niet meer vanzelfsprekend is.
En hoe een partner die altijd verzorgd werd, nu plots alleen achterblijft in een nieuwe omgeving.
Een CVA treft nooit één persoon alleen.
Het verandert gesprekken.
Rollen binnen een relatie.
De vanzelfsprekendheid van “samen”.
Als logopedist begeleid ik mensen bij spraak-, taal- en slikproblemen na hersenletsel.
Ik zie hoe zwaar het kan zijn om opnieuw woorden te vinden.
Hoe vermoeiend een simpel gesprek wordt.
Hoe groot de frustratie is wanneer denken sneller gaat dan spreken.
Maar ik zie ook de kracht.
De kleine overwinningen.
De eerste duidelijke zin.
De eerste veilige slok.
Revalidatie is meer dan functies herstellen.
Het is opnieuw verbinding maken.
Met jezelf.
En met de mensen rondom je.
💚 Deze maand sta ik extra stil bij iedereen die leeft met hersenletsel en bij hun omgeving die elke dag mee draagt, ook wanneer niemand het ziet.