Dagje Boets Kinder-& Gezinstherapie

22/05/2026

Wat ik zie bij jongeren in rouw…is niet persé ‘verdriet’.

Het is een deur die vaker dicht blijft.Een jongere die langer op zijn kamer zit.Meer schermen.Minder woorden.Sneller geïrriteerd.Of precies alsof alles “gewoon verdergaat”.

En dat maakt ouders onzeker. Want diep vanbinnen voel je: “Er speelt iets.” Maar je geraakt er precies niet meer echt bij.

En dat is vaak één van de moeilijkste dingen voor ouders.
Niet weten hoe diep het zit.
Niet weten of je kind wel voelt.
Of net té veel voelt.

Maar rouw bij jongeren ziet er zelden uit zoals volwassenen verwachten.

Veel jongeren proberen ondertussen gewoon verder te functioneren.
Ze gaan naar school.Proberen mee te doen met vrienden. Zitten op Tik-Tok. Gamen. Lachen soms zelfs.

En toch kan hun binnenwereld tegelijkertijd compleet in de war zijn.
Want een jongere verliest niet alleen iemand.
Hij verliest vaak ook: een stuk veiligheid, een stuk vanzelfsprekendheid, een stuk vertrouwen in het leven.

En dat nét op een moment en op een leeftijd, waar ze eigenlijk volop bezig zouden moeten zijn met loskomen, ontdekken wie ze zijn, zich veilig voelen in hun toekomst.

En dan komt verlies daar plots tussendoor.
Een overlijden.Een scheiding.Een ouder die ziek wordt.
Iets wat hun hele binnenwereld door elkaar schudt.

En dat voel je in alles.In sneller ontploffen.Sneller moe zijn.
Minder kunnen verdragen.Meer nood hebben aan controle.
Of net helemaal dichtgaan.

Niet omdat ze moeilijk doen. Maar omdat hun systeem probeert overeind te blijven in iets wat veel groter is dan woorden.

🧡 Soms lijkt een jongere afstandelijk.
Terwijl hij eigenlijk probeert niet kopje onder te gaan.❤️‍🩹

Liefs,
Dagje

21/05/2026

Praten over ziekte binnen een gezin, is iets wat vaak vermeden wordt. Iets wat in de doofpot gestopt wordt of ‘gerelativeerd’.

En dat is pijnlijk. Het is belangrijk dat kinderen ook in het proces meegenomen worden van dat het verdriet 😢 er mag zijn. En dat je samen toeleeft naar het moment dat je er als ouder wellicht niet meer bent.

Soms is dat een gesprek. Maar ik koos ervoor om bij één van de gezinnen die ik mocht begeleiden, de moeder, de opdracht te geven een kaartje te schrijven voor iedere verjaardag 🎂 die er nog zou komen in de toekomst. Een kaartje voor haar kinderen.
Deze mama was ernstig ziek en wist dat ze er waarschijnlijk niet meer zou zijn als haar kinderen opgroeiden.
Ze ging zitten en schreef een kaartje voor ieder jaar dat ze jarig zouden zijn. Voor de verjaardag van 8, van 12, van 16, van 18. Ze schreef wat ze hoopte voor hen. Wat ze in hen zag. Dat ze van ze hield en dat ze trots is.🧡

Maar ook laat ik hen vaak filmpjes opnemen (op de GSM), zodat hun kinderen hun stem blijven onthouden: dat ze vertellen over hun lievelingsgerecht (en hoe dat te maken - zodat het niet mee het graf in verdwijnt).
Of de grappige herinneringen die ze samen hebben.

Dat is rouw 🤍 een plek geven. Dat is liefde die verder gaat dan het verlies.

En zo zijn er meer voorbeelden die ik weleens heb toegepast binnen families.

De oma die haar kleindochter leerde appelcake bakken - en nu, jaren na haar overlijden, staat dat meisje in de keuken en ruikt ze haar oma weer.
De papa die elke zaterdagochtend met zijn zoon naar de markt ging - en dat nog steeds doen. Ook al is hij er niet meer, de gewoonte is gebleven.

Rouw hoeft geen zwaar gesprek te zijn aan de keukentafel.
Het mag ook zitten in de dingen die je doorgeeft. In de verhalen die je vertelt. In “opa deed dat altijd zo” of “dit recept is van mama”.

Kinderen hebben geen perfecte woorden nodig van hun ouders. Ze hebben verbinding 💕 nodig. Herkenning. Het gevoel dat wat er is - ook het verdriet - een plek mag hebben.

En soms begint dat met een kaartje schrijven. Of een appelcake bakken. Of gewoon zeggen: “ik mis haar ook.”

Is dit een thema waar jullie als gezin momenteel ook middenin zitten?
⬇️

14/05/2026

Laatst was ik in gesprek met een onderneemster. Ze vroeg me hoe ik eigenlijk om ga met alles wat ik in de praktijk zie en meemaak?

Dat bracht me terug naar heel wat jaren terug.
Ik was 21 jaar toen ik begon als therapeut…en ik kan je vertellen: ik werd meteen in het diepe gegooid en goed getest of dit werk wel iets voor mij zou zijn ;)

Acht uur per dag werkte ik intensief als therapeut met casuïstiek van misbruik tot mishandeling- binnen families en buiten families. Ik werd dagelijks van Mechelen naar Lier naar Duffel ‘gevlogen’ en weer terug.

Op mijn 21ste was ik het aanspreekpunt van Justitie, het Vertrouwenscentrum Kindermishandeling, centra geestelijke gezondheidszorg , CLB’s, CAW’s, kinderpsychiaters, kinderziekenhuizen en crisisopvang. Ja, het was een hele lijst!

Maar deze tijd heeft me zoveel geleerd en vooral heel veel bevestiging gegeven: dit is wat ik hier te doen heb.❤️😊

Want geen dag was hetzelfde en makkelijk was het niet.
Maar dát was precies waar ik voelde: ik wil iets betekenen voor een ander. Voor gezinnen. Ouders. Kinderen.🧡

Nu, meer dan 30 jaar later, kijk ik daarop terug en denk ik: wauw…🤩

Eigenlijk toch wel bijzonder dat ik op mijn 21ste al deze verantwoordelijke rol kon dragen en vooral: kon blijven staan.
Die 21-jarige die nog niet wist wat ze allemaal zou zien, dragen en leren - maar het wel gewoon deed en aanging.

En ik stel mezelf soms dan ook de vraag: wat heeft dat met mij gedaan? Wat heb ik nodig gehad om dit werk al die jaren te blijven doen - zonder er zelf onderdoor te gaan?

Dat is enerzijds de lichtheid die ik ook in het werk breng, het vermogen om te relativeren en het thuis los te kunnen laten.

Maar ook de wetenschap dat ik betekenis kan geven aan heel erg moeilijke dingen die gebeuren in iemands leven. 💛

Hoop, een lichtpuntje op beterschap, de zekerheid dat je niet je hele leven met zulke rugzak moet blijven rondlopen (healing is écht mogelijk!), schuldgevoelens wegnemen en veiligheid installeren.

En daarnaast ook het innerlijk werk wat ik al die jaren heb gedaan. Want als therapeut kom je ook jezelf altijd weer tegen.

12/05/2026

❤️‍🩹💔

Je kan een perfecte regeling hebben op papier.

Duidelijke afspraken. Een agenda die klopt. Goede verdeling van dagen. Alles “praktisch geregeld”.

Maar kinderen leven niet in een Excelbestand.

Ze leven in sfeer. In spanning. In energie tussen mensen.

En dat is wat ze elke dag voelen.

Ik zie ouders die alles organisatorisch perfect doen…maar waar een kind toch vastloopt.

Omdat er onderhuids nog zoveel spanning zit.

Blikken. Zwijgen. Controle. Frustratie. Wantrouwen.
Onuitgesproken pijn.

En kinderen voelen dat allemaal.

Soms nog sterker dan volwassenen zelf.

Goed co-ouderschap gaat daarom niet alleen over communiceren of plannen.

Het gaat over:
🧡 kan een kind zich vrij voelen om van allebei te houden?
🧡 mag het loyaal blijven aan beide ouders?
🧡 voelt het zich veilig tussen jullie spanningen?
🧡 moet het rekening houden met emoties van volwassenen?🧡 voelt het zich verantwoordelijk voor hoe het loopt?

Dat zijn de dingen die bepalen hoeveel rust een kind écht ervaart.

Want zelfs wanneer er niet ‘gevochten’ wordt…kan een kind nog voortdurend op spanning staan.⚡️

En dat zie je vaak pas later. Via gedrag. Via lichamelijke klachten. Via angst. Via controle. Via een kind dat zichzelf kleiner maakt.

Waar voel jij dat de meeste spanning zit in jullie co-ouderschap?
Stuur me gerust als je voelt dat je kind zichzelf wat kwijtgeraakt is in jullie scheiding. Dan kijken we samen.

Liefs,
Dagje

10/05/2026