01/05/2026
Het leven… dat raast soms echt als een sneltrein 🚄
Voor je het weet zijn we weer vijf jaar verder.
Je kijkt naar je kinderen en denkt: “Hoe dan?! Wanneer is dit gebeurd?”
Alsof de tijd daar nog eens in fast forward gaat.
Na een vakantie kom je zen en opgeladen terug…
maar dat gevoel? Dat glipt vaak sneller weg dan je koffers uitgepakt zijn.
We leven zo vaak in een stroom van moeten, moeten, moeten…
Ik herken het maar al te goed.
Hoge verwachtingen, altijd “aan”, de pleaser-modus die geen pauzeknop lijkt te hebben.
Even crashen in de zetel overdag… om daarna weer volle gas door te gaan tot een kot in de nacht.
En toch… alles wat ik doe, doe ik met hart en ziel ❤️
Alleen… het zou soms wat trager mogen.
Deze week gebeurde er iets kleins, maar eigenlijk groots.
Ik vergat mijn gsm in de auto voor een vergadering.
Mijn eerste reflex? Teruglopen natuurlijk.
Maar mijn afspraak hield me tegen. “Laat maar, blijf gewoon zitten.”
Daar zat ik dan. Zonder gsm. Licht ongemakkelijk.
Mijn hoofd dat alle kanten op wilde (hello enthousiaste ADHD 🧠✨).
Alsof mijn lijf even moest afkicken.
Maar op het einde kreeg ik iets onverwachts te horen:
dat ik rustiger was geweest, meer aanwezig…
en dat dat net heel aangenaam was.
Trager. Meer intentie. Meer hier.
Mijn hoofd zoemt nog een beetje na…
maar misschien zit daar wel iets in 💭
