03/05/2026
Ik bracht gisteren de avond en nacht door onder de Volle Maan, me op verschillende manieren verbindend met twee van de kruiden die momenteel mijn persoonlijke processen mee bewegen.
Komende week maak ik een passage in thema's die te maken hebben met halt roepen daar waar halt geroepen moet worden. Met waarheid spreken en omgaan met de offers die dat teweeg brengt.
Een dienstbaarheid aan het collectief.
Ik steek een kaars aan op mijn altaar en op de vier omliggende altaren.
Ik mag bidden tot Janus, God of Gates, die me leert over de doorsnede van de Tijd. En me eraan herinnert hoe in deze tijden andere wetten gelden. Hoe we de Poorten dan anders hoeden.
Het altaar van de Ibeji, die me leren over het verhouden tot tegenstellingen en het hogere weten dat het draagt.
Het altaar van de Doodsvrouwe -net vandaag- voor de vereniging van Dood en Leven. Einde en begin.
En het Vuur van de Matronae, de oermoeders, de weefsters van Tijd en Schepping.
En zo ga ik zitten in de sacrale ruimte.
Met de tak van Gaspeldoorn die me bijna mijn eer kostte.
De energie van het Land laat me voelen dat het Beltaine is, onder deze volle maan van Havik. Het feest van vereniging van Mannelijke en Vrouwelijke krachten, de vruchtbaarheid van het Leven.
Gedragen in dit proces, door de Heide en zijn Mysteriën. De Voorouders als bedding. Heide en Gaspeldoorn.
Die samen op deze nacht een bijzondere dans voeren.
Verbindend komt er kracht, en vanuit kracht begrijpen, en kennis.
En uit kennis gerechtigheid.
Ik ga de weg. Wij gaan de weg.
De sterren spreken toe.
In een uitgesproken kleinheid voel ik mijn kracht groeien.
Als deel van alles. Telkens weer, mij verbindend met wat hier en nu van belang is, met een bewustzijn (en een pijn) van waarheid in waarheden.
Beltaine, 2026. Twee jaar later. Beltaine onder de Volle maan in Havik.
Lilith, de donkere maan, in een nieuw gelaat.
Ik en hen, en het scherp in mijn hand. Het Rode dat stroomt en ergens het Witte vindt.
De nacht die valt.
Het water uit de Hemelen dat zich in stortvloed verbindt met de Aarde.
De sterren leiden. Dat is me toevertrouwd.
En met het knielen neemt men de cyclus aan.. begin en eind.
Jasmine
Foto: Cin Blockeel
Laatste zin: Stefaan Loncke
