30/03/2026
De laatste weken voelt mijn lichaam zo moe.
En eerlijk?
Een deel daarvan is gewoon fysiek:
Ziek zijn. Herstellen. Rust nodig hebben.
Maar er zit nog iets onder:
Mijn lichaam dat te spreekt.
Mijn psoas.
Mijn sacrum.
Mijn schouders.
Alsof het zegt:
“Ik wil dit niet meer alleen dragen.”
En dat raakt iets diepers.
Want sinds de dood van mijn papa, nu zo'n 38 jaar geleden…
heb ik geleerd om sterk te zijn.
Om door te gaan.
Om het alleen te dragen.
Niet omdat ik dat wilde.
Maar omdat het zo voelde.
En nu…
zoveel jaren later…
zegt mijn lichaam:
“Het hoeft niet meer alleen.”
Misschien voel jij dat ook wel.
Dat je al zo lang draagt.
Zonder echt te leunen.
Misschien is dit jouw herinnering vandaag:
"Je hoeft het niet alleen te doen."
Wat probeert jouw lichaam je te vertellen?