31/12/2025
Bijna 13 jaar Thuisverpleging mijn reis, mijn leven ❤️
Ik ben Sarah, mama van drie prachtige, energieke kinderen en getrouwd met een man die me altijd in mijn waarde houdt.
Samen leiden we een druk maar gelukkig soms chaotisch leven.
Toch kan ik me goed voorstellen dat mensen soms denken: “What the f**k is ze aan het doen?!” 😅
En eerlijk… soms vraag ik het me zelf ook af.
In 2012 besloot ik de stap te zetten. Ongepland … misschien een sprong in het donker toen ik de vraag kreeg van een vriendin waar haar papa intense zorgen nodig had.
Na jaren ervaring bij het Wit-Gele Kruis en ik ook niet direct gestart ben zelfstandig 🤪 en het ziekenhuis op cardiologie miste ik de thuisverpleging wel
: het contact met patiënten, de flexibiliteit, de voldoening van écht het verschil maken.
Dus ik ging ervoor …. Ik begon klein, met drie patiënten en een roze logo dat helemaal bij mij paste 💖.
Flyers werden verspreid door vrienden en patiënten in het Meetjesland, Facebook werd mijn eerste online venster, en langzaam maar zeker begon mijn rode wagen zichtbaar te worden in de straten.
Het was geen gemakkelijk pad.
Mocht ik kiezen en men pad opnieuw doen deed ik het misschien wel niet meer.
Mensenkennis opdoen, bedrogen worden, vallen en opstaan… het hoorde allemaal bij het leerproces. Als buitenstaander denk je zal wel overdreven zijn maar helaas is het wel zo. Mensen zijn niet allemaal je vriend die lachen.
Jaloezie, tegenkanting, roddels, gemene opmerkingen , het kwam allemaal voorbij.
Sociale media maakten het er niet makkelijker op. Toch heb ik altijd de juiste mensen rondom mezelf gehad. Vaak een kleine kring maar de juiste en echte ….
Thuisverpleging kon via de media soms een ware hel lijken: collega’s die alles deden om je praktijk af te schilderen, leugens verspreidden, alles om je tegen te werken. Patiënten binnengaan artsen overtuigen en veel dingen waar ik nu eigenlijk mee lach.
Ook patiënten en hun omgeving kunnen soms onrespectvol of zelfs gemeen zijn. Nu deze tijden soms nog meer dan vroeger.
Dreigen, eisen stellen, gemeen zijn het hoort bij dit werk, helaas. Maar ik tolereer ook veel minder.
Wij zijn er voor te helpen en willen ook respect terug.
Maar ik heb geleerd: je hoeft dit niet persoonlijk te nemen. Wat voor ons als zorgdragende mensen wel gebeurd 🤪
Wat echt telt, is blijven geloven in jezelf en in je team. 👊❤️
Je verdedigen, vooral voor je collega’s, werd een dagelijkse oefening in kracht, geduld en doorzettingsvermogen.
Door al deze tegenstoten heb ik geleerd vooruit te kijken, hoe moeilijk het ook soms is.
Nieuwe kansen ontstonden, samenwerkingen bloeiden op en ik ontdekte dat zelfs in een groot team met kleine groepjes effectief en waardevol kunnen werken.
Want wij zijn het bewijs. Samenwerkingen is het nieuwe woord van 2026 en is nu eenmaal in de Thuisverpleging noodzakelijk.
Toch blijft het voor buitenstaanders makkelijk om groepen verkeerd te beoordelen of schuld toe te wijzen. Om zo patiënten te overhalen omdat we groot zijn.
Maar dat is niet het verhaal van wie wij zijn wij blijven bouwen op samenwerking en vertrouwen.
Soms voelt mijn hart koud door alle uitdagingen, door minachting en tegenwerking. Ik blijf gewoon gaan en geloof me nog harder dan ooit tevoren.
Maar ik hou me vast aan wat ik zelf heb opgebouwd, in tijden dat ik alleen was en niemand had.
Iedereen me ook liet vallen op de momenten je ze het hardste nodig had.
Mijn doorzettingsvermogen, mijn drang om alles goed te doen en mijn kracht vaak gebleken in tijden van minachting zijn mijn redding geweest.
Ik ben trots op mezelf. Echt trots.
En ik hoop dat ik dit altijd kan blijven, ook als het leven zwaar wordt.
Soms vergeet ik dat, maar ik hoop dat mijn kinderen later zullen zien hoeveel mama heeft gegeven soms onzichtbaar, vaak buiten hun bewustzijn om en dat ze stilstaan waarom sommige dingen moesten gebeuren en mama opeens weg was naar een nieuwe patiënt …. Om patiënten de beste zorg te geven.
Mijn pad in thuisverpleging begon met leren: werkervaring, kilometers maken, uren draaien, vallen en opstaan.
Het pad was zwaar: auto’s beschadigd, collega’s kwamen en gingen, personeel werd afgenomen, dreigbrieven enz maar ik bleef geloven: wie putten graaft, valt er zelf in.
Je vergelijken met anderen? Energieverspilling.
Durf je eigen keuzes te maken, wees trouw aan jezelf en laat je niet afleiden.
Thuisverpleging is geen bijbaan, het is een levensstijl.
Ik zie er vaak beginnen met een ingesteldheid dat om de verkeerde redenen zijn.
Het vraagt tijd, energie, hart en hoofd.
Opstaan, slapen, stress , huishouden bureauwerk bevallen en opvoeden en tussendoor nog een palliatieve patiënten begeleiden of instructies geven aan collega’s het is intens, maar geeft diepe voldoening.
De toekomst?
Die is samenwerking.
Nu meer dan ooit.
Angst bij sommige mensen voor werkverlies of controle maakt dat vooruitgang soms traag gaat.
Maar wij kiezen ervoor om te blijven kijken, te blijven bouwen en samen te werken. Want dat is de echte weg vooruit: een team, een hart, een missie.
Bijna 13 jaar later kijk ik terug met dankbaarheid: voor mijn gezin dat me steunt, ook als ik niet overal kan zijn; voor vrienden die me begrijpen; voor mijn team dat elke dag met hart en ziel werkt; en voor alle patiënten die me hun vertrouwen schenken.
Levenslessen:
• Durf je eigen keuzes te maken.
• Wees trouw aan jezelf, ook als het moeilijk wordt.
• Blijf geloven in goedheid, zelfs als het tegenzit.
• Fouten maken mag, zolang je ervan leert.
• Je vergelijken met anderen kost alleen maar energie.
Thuisverpleging vraagt alles van je.
Het vraagt doorzettingsvermogen, veerkracht en een hart dat klopt voor anderen.
En dat hart draag ik nog steeds, bijna 13 jaar later, met trots, liefde en een onverwoestbare drive om vooruit te kijken en zorg te dragen met hart en ziel. ❤️
