23/03/2026
** De terugkeer van levenskracht **
Ik sta aan het begin van een reeks uit de rots gehakte trappen die naar de top van een flinke heuvel leiden. Ik voel een zekere kracht door mijn aderen stromen, naast de pijn die er ook is. Die is er altijd.
De voorbije dagen heb ik eveneens gewandeld in de bergen. Bescheiden, met zorg voor mijn grenzen. Maar toch. Activiteiten ‘opstapelen’ was de voorbije jaren onmogelijk. Het feit dat ik hier nu sta, voor deze trappen, is een klein mirakel.
‘Tine’ zegt mijn echtgenoot ‘je weet toch dat dit 15 jaar geleden is dat we zo actief hebben kunnen zijn he?’.
Ik weet en ik weet niet. Ik ben vergeten hoe het is om te leven in een energiek lichaam. Dat het ooit anders was.
De laatste dagen heb ik met diepe dankbaarheid langs liefelijke bergbeekjes en door bossen bezaaid met paarse hyacinten en ontrollende varens gewandeld. De kracht die ik voel in mijn benen brengt me bij de herinnering van wie ik in de kern ben: een rasechte avonturierster. Ik had afscheid van haar genomen, of eerder samen met haar naar creatieve alternatieven gezocht zoals slow-travel met ons busje. En eerlijk, ik had daar echt vrede mee genomen.
Nu, aan de voet van deze klim, doemt ze weer in volle glorie op. Ze wilt naar boven, vooruit, léven.
En ik voel… angst.
Angst voor de pijn die er ook is. Of het wel oké is om de inspanning te leveren.
Angst om te ver over mijn grenzen heen te gaan en nadien onherroepelijk in de lappenmand te belanden.
Angst dat ik deze kracht te gulzig opslurp. En vooral om ze weer te verliezen.
Angst om de controle los te laten en weer te vertrouwen op mijn lichaam.
Een beetje als een kwetsbaar kind dat je lang hebt beschermd en nu met een bang hartje de wereld inlaat.
En toch neem ik die eerste stap.
Een stap vanuit diep vertrouwen en wijsheid.
Want ik kén deze angst. Een essentieel onderdeel van omgaan met ziekte is net het leren omgaan met deze angst.
En ik kén ook mijn lichaam en haar grenzen. Ik weet welke pijn kan meewandelen en wat voor soort pijn zeker niet. Ik wéét hoe ik voor haar kan zorgen tijdens een inspanning. We doen dit samen.
Zo beland ik opnieuw, bijna huppelend en tegen alle verwachtingen in, op de heuveltop. Een bultje weliswaar. Niet het vermelden waard voor het gros van de mensen. Maar voor mij immens groots.
Grootmoeder berg, daar boven, toont me – in mezelf - een immense zielenkracht die niet te verroeren valt en er altijd is geweest. De zielenkracht waar ik me de laatste jaren laagje voor laagje weer mee verbonden heb, en die me deze berg op brengt.
En ik weet
Ik ben hiér
Ik leef
En er is altijd hoop.
Psst: De kracht die je nodig hebt om de berg op te wandelen is niéts in vergelijking met de kracht die nodig is om met een compleet kapot lichaam aan je huis gebonden te zijn, gevangen in jezelf.
(Een tekst van 2 jaar geleden, die voorbijkwam en nog even actueel voelt 🍀)
Liefs,
Tine
