Muriel Goossens

19/05/2026

12/05/2026

“Als je mijn lichaam als een persoon zou zien...” 

Bart kwam bij mij terecht via het preventieprogramma burn-out van Fedris.

Best fascinerend hoe hij zichzelf en de relatie met zijn lichaam omschreef: 

“Als het plezant is, is het alles of niets. 
Dan is het vollen bak. 
Schuren tegen de vangrail.

Ik heb mijn lichaam te veel gepusht. 
Ik luisterde niet.
Als je mijn lichaam als een persoon zou zien, dan heb ik daar geen rekening mee gehouden. Ik heb het gewoon weggeduwd.
Ik heb er nooit naar geluisterd. 
Tot het op was. 
Gedaan. 
Licht uit.

Mijn lichaam vertrouwt mij niet meer. 
En in alle eerlijkheid? Ik snap dat. 

Nu leer ik er te zijn voor mijn lichaam. 
In alle zachtheid en mildheid luisteren. 
Niet meer overrulen, maar rekening houden met.

Ik hoop dat mijn lichaam mij op een dag opnieuw vertrouwt. 
Dat het zich veilig voelt. 
Dat het zich opnieuw aan mij toevertrouwt.”.

Bring it on!!!



Liefs, 

Muriel

07/05/2026

Het lichaam vertelt vaak meer dan woorden kunnen zeggen.

Bij diepgaand lichaamswerk gaan we voorbij het rationele brein.
Voorbij het denken, verklaren en controleren.

We zakken dieper…
naar het onbewuste deel waar patronen zichtbaar worden.

In beweging.
In ademhaling.
In spanning.
In reactie op aanraking.

Het lichaam toont hoe iemand zich beschermt.
Welke copingmechanismen helpen overleven.
En wat er onder de oppervlakte meespeelt.

Nog vóór er één woord gezegd wordt.

Een andere taal dan praten.
Maar vaak een veel eerlijkere. 

Liefs, 

Muriel

28/04/2026

Je adem vormt een directe brug naar je zenuwstelsel.

Een rustige, diepe uitademing activeert je parasympathisch zenuwstelsel. Dat deel helpt je lichaam te ontspannen en tot rust te komen.

Een snellere ademhaling daarentegen activeert je sympathisch zenuwstelsel, dat zorgt voor activatie en energie.

Door bewust met je adem te werken, kun je dus rechtstreeks invloed uitoefenen op je spanningsniveau en energielevel.

Je adem is altijd bij je. Altijd beschikbaar als tool, heel de dag door.
Dus ‘no excuses’ 🤪.

💛 Wil jij weten welke ademhalingsoefeningen rust en ontspanning brengen?
💛 Wil jij weten welke ademhalingsoefeningen voor meer energie en activatie zorgen?
💛 Wil je dit zelf ervaren?

Wees welgekomen voor de workshop: De kracht van ademwerk.

Liefs,

Muriel

22/04/2026

Soms helpt “gewoon ontspannen” niet.

In mijn workshops ‘Uit je hoofd, in je lijf’ ontdek je hoe we met verschillende technieken de weg vrijmaken naar échte ontspanning.

Wees welgekomen
🤩 11 mei: Leren vertragen en ontspannen 
🤩 18 mei: De kracht van ademwerk 
🤩 15 juni: Adem je vrij! 

Liefs, 

Muriel

14/04/2026

Als “nee” zeggen nooit een optie was.

Mieke (63) kwam bij mij via de huisarts voor traumawerk.

Haar hele lichaam zit vast. 
Wekelijks wordt ze gemasseerd en geprikt door haar kinesist.
Maandelijks wordt ze gemanipuleerd door haar osteopaat. 
Maar de spanning komt telkens onverbiddelijk terug.

Waarom? 
Omdat haar lichaam een ander verhaal vertelt.

Jarenlang was ondergaan de enige weg. 
In stilte. 
In een situatie waar ze niet uit kon. 
Na elke nare ervaring kwam er een laagje bij. 
Een onzichtbaar schild om haarzelf te beschermen.

Vaak zie ik vrouwen die te lang in de overlevingsstand hebben gestaan. 
Vechten, tot de machteloosheid het overneemt.

De beschermingsmuur is zo dik geworden. 
Haast ondoordringbaar. 
Het lichaam is ermee vergroeid. 
Het weet simpelweg niet meer hoe het ‘uit’ moet. 
Hoe hard we van buitenaf ook masseren of duwen. 
Het systeem snoert zich daarna weer net zo hard vast. 
Het houdt de wacht.

Dit vraagt om dieper werk. 
Niet door het harnas heen breken. 
Maar eronder zakken. 
Pas wanneer het lichaam zich écht veilig voelt, zal het durven loslaten.

Het is een reis van overleven naar leven. 
Van vasthouden naar loslaten. 
Het is het cellulair geheugen vertellen: “Je bent nu veilig.”

Stap voor stap komen we er. 

Samen. 

❤️

Liefs, 

Muriel

09/04/2026

Die dag veranderde alles.

Tignes, 31 december 1989.

Het was een stralende dag. De zon stond hoog, geen wolkje aan de lucht en de sneeuw glinsterde.

We vertrokken samen met vrienden richting Tommeuses om af te dalen naar La Vallée Perdue, de verloren vallei. Een plek tussen hoge rotsen en bomen. Puur, stil, bijna magisch.

Maar er was weinig sneeuw en veel ijs, dus het was oppassen. We gingen één voor één, met mijn mama en papa voorop. En dan ging het mis. Mijn mama verloor de controle en viel 13 meter diep, een ravijn in. Op rotsen.

Wat ik me nog herinner is de schreeuw. Die ene schreeuw. En mijn papa die ons tegenhield, die zei dat we niet verder mochten. De helikopter die haar meenam. Mijn papa, volledig van slag. Daar stopt mijn herinnering. 

Later werd duidelijk hoe ernstig mijn mama eraan toe was. Gebroken op verschillende plekken: haar oogkas, haar schedel, haar schouder, haar ribben, haar dijbeen, haar onderbeen. Haar lever en milt gescheurd. 

Die dag veranderde alles. 

Wat volgde was een lange weg van ziekenhuisbezoeken, thuisrevalidatie, van zoeken en van doorgaan. 

Ik was 8, mijn zus 11, en hoewel we samen waren, voelden we ons vaak alleen. Want onze mama was er niet meer zoals voordien. Ze was er wel, maar niet echt. Emotioneel onbereikbaar, onbeschikbaar. Nog steeds gaat dit moeilijk, jammer genoeg. 

Het was zwaar. Voor haar. Voor ons. Voor mij.

En toch, een jaar later keerden we terug naar Tignes. Mijn mama zette door. Mijn papa bleef aanmoedigen. En ze stond opnieuw op haar ski’s. Met angst, maar ze deed het.

Jaar na jaar trokken we samen naar Tignes. Samen. Letterlijk met vallen en opstaan. Elkaar dragend.

Tot twee jaar terug. Mijn ouders werden 80 en 82 jaar. We voelden … het is goed zo.

Ik besloot om te blijven gaan. Met mijn gezin. Voor mijn gezin. Naar Tignes, een plek die zoveel draagt. 

En elke keer voel ik wat we verloren zijn, maar ook wat gebleven is.

Liefs, 

Muriel

07/04/2026

Wanneer was de laatste keer dat je écht even stil stond?

Altijd onderweg
Van hier naar daar
Maar nooit in het moment 
Merk eens op waar jouw aandacht naartoe gaat? 
Ben je hier? 
Of ben je elders? 

Neem eens een moment om te vertragen.
Ja, dat kan.
Ja, dat mag nu.

Stop even met alles wat je bezig houdt.
Neem de tijd om gewoon te zijn.

Niets doen.
Gewoon even zijn.
Gewoon even niets doen.

Stel jezelf de vraag:
“Hoe gaat het met mij?”

Wat er zich ook aandient, wat je ook voelt…
Het kan.
Het mag.

Laat het gewoon even zijn.

Voel je lijf.
Voel je adem.
Voel dat je even helemaal mag zijn.

Je hoeft niets op te lossen.
Je hoeft niets te doen.
Alleen maar voelen…
En merken dat het oké is.

Wil jij graag leren vertragen en op adem komen? 

Wees welgekomen op de workshops ‘Uit je hoofd, in je lijf’. 
❤️ 11 mei: Leren vertragen en ontspannen 
❤️ 18 mei: De kracht van ademwerk 
❤️ 15 juni: Adem je vrij! 

Je kan je inschrijven via de website of stuur gerust een berichtje. 

Liefs, 

Muriel

04/04/2026

Soms voelt het niet als een nieuw begin … maar als thuiskomen.

April 2024 – Training tot Somatic Alignment Practitioner.

Het voelt alsof het gisteren was.
En tegelijk voelt het alsof er tien jaar zijn gepasseerd.
Veel is veranderd sindsdien.

Voor mij was dit geen nieuw begin.
Het was een moment waarop alles samenkwam.


Alles wat ik voordien had opgebouwd,
viel hier op zijn plek.

Mijn kennis en ervaring als kinesist.
Het begrijpen van het lichaam.
Het voelen van het lichaam.
Het werken met het lichaam.
Hoe alles met elkaar verbonden is.

Mijn werk als mindfulnesstrainer.
Als breathworker.
Als trauma-informed practitioner.
En ook wat ik geleerd heb tijdens mijn coachopleiding Enneagram en NLP.

Het kreeg één geheel.
Eén richting.

Op persoonlijk vlak was die week best uitdagend.
Je doorloopt zelf het proces.
Elke dag een stapje verder,
Elke dag een stapje dieper.

Stukken die ik al lang meedroeg,
maar die me niet meer dienden,
werden opgeruimd,
losgelaten.

Dit werk begint bij jezelf.
Als je zelf niet durft kijken,
is de kans groot dat je als practitioner en facilitator in projectie gaat of bepaalde stukken net niet ziet.

Je kan pas anderen in dit proces begeleiden, als je zelf bereid bent om het werk te verrichten.

Dankbaar.
Voor mezelf.
Voor de mensen rondom me.
En voor de mensen,
die ik vandaag mag begeleiden
in dit mooie werk.

Liefs, 

Muriel 

01/04/2026

Alles lijkt te kloppen en toch vertelt jouw lichaam iets anders. 

Je ademt te snel, 
te oppervlakkig. 
Soms voelt het alsof je te weinig adem hebt. 
En tank je bij door een grote hap lucht te nemen. 
Soms zijn er momenten waarbij je te weinig ademt 
of zelfs niet ademt. 

De adem is nauw verbonden met ons zenuwstelsel.
De adem toont hoe veilig ons lichaam zich voelt. 
En hoe gespannen ons lichaam is. 

Wanneer we leren luisteren naar onze adem,
Ontstaat er ruimte.

Ruimte om aanwezig te zijn. 
Ruimte om te voelen. 
Ruimte om los te laten. 

Voel je dat dit iets voor jou is? 

Dan nodig ik je van harte uit voor de workshops ‘Uit je hoofd, in je lijf’ die gepland staan in mei en juni. 
11 mei: Leren vertragen en ontspannen (3 plekjes vrij)
18 mei: De kracht van ademwerk (4 plekjes vrij)
15 juni: Adem je vrij! (5 plekjes vrij) 

Voor verdere info druk je op de link bovenaan in bio of stuur me gerust een berichtje om je plek te reserveren.

Liefs,

Muriel