02/01/2026
Ik zat in een berenhol deze kerstvakantie…
en ’t heeft me deugd gedaan.
Na een intens jaar van bieden, springen, huis verkopen, inpakken, verhuizen naar de andere kant van ’t land,
landen in een cohousing, nieuwe hobby’s en vriendjes voor Gus,
veel, veel bezoek (wat we ook giga gezellig vonden),
en ondertussen thuisonderwijs, werken,…
kon het voorbije weken gelukkig wat stilvallen.
Even een sociale pauze-knop ingeduwd en
zelfs telefoongesprekken wat afgehouden.
Ik begon met een avond alleen aan het vuur tijdens de winterzonnewende.
De intentie was een nacht, maar eens het donker werd, heb ik me op een schapenvacht bij het vuur gelegd en ben ik de eerste uren niet meer recht gekomen. Na vele zalige uren stilte, vuur en aarde ben ik dan toch maar mijn bedje in gekropen.
Verder waren het lange wandelingen aan zee en in de polders,
sauna’s, aan een brei begonnen (ik word nog hard-core geitenwollensokken 😉),
de 12 heilige nachten meegedaan,
mijn dromen opschrijven en wat meer kleine ritueeltjes,
niet veel ‘moeten’ doen,
rustig wat dingen afgewerkt
en de thuisonderwijswebinars (waar ik wel een fijne drive bij voelde).
Er waren dagen van diepe rust en tijdloosheid, geluk en goesting
en ook dagen waarin mijn bewustzijn precies helemaal openstond,
en de enorme hoeveelheid aan prikkels, ervaringen, gedachten en gevoelens allemaal door me heen vlogen,
alsof alles wat geweest was, is en nog zal komen passeerde,
ik een poging deed om het er gewoon te laten zijn, alsof de rustige, stille tijd de ruimte gaf om te verwerken
en ik gewoon had toe te kijken hoe de opgewoelde modder weer naar de bodem zonk.
Zo kwam ik zachtjes weer meer en meer in mijn eigen centrum,
zakte ik in mijn lichaam,
in de eenvoud van het hier en nu
met mijn breiwerk,
steek per steek
in deze donkere, tijdloze tijd van het jaar
in mijn berenhol.
Dankbaar dat dit kon
met vertrouwen in wat nog komt.
en met de intentie om de komende tijd ook voldoende in mijn hol te kruipen. 💛
