25/05/2026
Soms denk je in horeca en hospitality dat je alles al gezien hebt…
Tot vorige zaterdag.
Wat een romantisch verblijf van 2 nachten moest worden, draaide rond 1 uur ’s nachts uit op een scène waarvan je denkt dat ze alleen in Netflix-series bestaan.
Drugs, alcohol, zware ruzie, geschreeuw… zo erg dat zelfs Juul — onze hond die normaal liever slaapt dan werkt — plots vond dat hij security moest spelen en begon te blaffen alsof hij bij de federale politie zat.
De man ( origine 😉) sloeg uiteindelijk zijn partner. Andere gasten hebben haar beschermd in hun kamer. Ondertussen besloot meneer, die blijkbaar levenslang geen rijbewijs heeft, met haar werkwagen weg te rijden.
Ja. Echt.
Na veel praten heb ik hem uiteindelijk kunnen overtuigen om terug te keren omdat ik vooral bang was dat hij ergens een zwaar accident zou veroorzaken. Alleen… onderweg had hij al een politiecontrole gehad.
Resultaat:
auto geconfisqueerd.
En neen, hij had nét niet genoeg gedronken om onmiddellijk in de cel te vliegen. Soms voelt België echt als een seizoen van “Alles Kan Beter”.
Ik ben hem dan zelfs nog gaan ophalen zodat de rust in het hotel kon terugkeren en vooral om de dame veilig te houden. Hospitality noemen ze dat blijkbaar.
Tussen 4u en 7u probeerden we de situatie rustig te houden. Tot hij opnieuw agressief werd, deuren begon uit te dagen, mijn werkgsm meenam zonder dat ik het wist, op ramen begon te bonken, over muren klom en uiteindelijk zelfs een raam forceerde om opnieuw binnen te geraken.
Ondertussen:
✔ whirlpool bath beschadigd
✔ terras half afgebroken
✔ kamer in complete ravage
✔ hotel wakker
✔ adrenaline op niveau “triple espresso x 14”
En wij?
Wij hebben dus ook gewoon een volledige nacht doorgedaan. Geen slaap, alleen proberen de situatie veilig te houden voor iedereen op het domein.
Dankzij de politie van Politie Middelkerke is het uiteindelijk onder controle geraakt. Echt: chapeau. Professioneel, vriendelijk, menselijk en zonder enige arrogantie. Ze waren hier met vier en zelfs voor hen was dit geen evident dossier.
Wat mij vooral is bijgebleven?
Hoe absurd weinig rechten je als zaakvoerder in horeca en hospitality soms hebt.
Je mag bijna niets.
Schade? Procedure starten.
Bagage controleren voor identificatie of portefeuille? Mag niet.
Snelle oplossing? Vergeet het.
En iedereen in horeca en hospitality weet helaas ook:
de kans dat je via procedures ooit correct vergoed wordt, is meestal kleiner dan de minibar die spontaan terug aangevuld raakt.
Gelukkig hebben wij — met veel moeite én hulp van de politie — uiteindelijk alles betaald gekregen vóór vertrek. Zelfs het gratis ontbijt dat wij aan de andere gasten aanboden om hen te compenseren voor de nachtelijke chaos.
Want uiteindelijk blijft één ding voor ons primeren:
mensen moeten zich veilig voelen.
Maar misschien mogen we als maatschappij ook eens stilstaan bij het feit dat mensen in horeca en hospitality vandaag soms maatschappelijk werker, bemiddelaar, bewakingsagent, psycholoog én crisismanager tegelijk zijn.
En neen… dat staat meestal niet in de functiebeschrijving.
Respect dus voor alle collega’s in horeca en hospitality die dit soort situaties steeds vaker meemaken en toch elke dag opnieuw blijven glimlachen tegen hun gasten.
En Juul?
Die heeft zondag vooral uitgeslapen.
Terecht.
En wij…
Wij zijn gewoon blijven doorgaan.
Zonder slaap.
Zoals altijd.
