Momentumz

18/05/2026

🌾Welke gedachte maakt jouw verlies zwaarder?
En wat zou je in de plaats daarvan liever willen geloven?🌾

Rouw is op zich al zwaar. En toch maken we het soms voor onszelf nog moeilijker.

Gedachten zoals:
“Ik moet sterk zijn.”
“Ik mag hier niet in blijven hangen.”
“Het is al zo lang geleden, ik zou er ondertussen over moeten zijn.”

Ze lijken helpend, maar leggen vaak net extra druk op je hart. Ze nemen je verdriet niet weg. Ze duwen het alleen wat verder onder de oppervlakte.

En dat is jammer. Want in rouw hoef je niets te bewijzen.
Je hoeft niet sterk te zijn.
Alleen maar echt.

15/05/2026

Rakende en treffende woorden van Titia Liese.

"Volwassenen weten verschrikkelijk zeker van elkaar: het ergste wat kan gebeuren is dat je kind doodgaat.
Hoe komt het toch dat volwassenen niet kunnen (of niet willen) begrijpen dat een kind dat een ouder verliest een verlies lijdt van dezelfde orde. En hun leven moet nog beginnen."

De vroege dood van een ouder heeft een levenslange invloed op een kind/jongere, en dus ook als volwassen mens. Het is iets waar we maatschappelijk met meer zorg en aandacht naar mogen kijken. 🌿

In oktober zal ik in samenwerking met RetroRouw vzw een lezing geven in Geel over Verlaat Verlies, ouderverlies voor volwassenheid.

11/05/2026

🌾Wat zou jij tegen je rouw zeggen als het een vriend of vriendin was die naast je zat? 🌾

Als je rouw naast je zou zitten, zou je haar dan wegduwen?
Of zou je een arm om haar heen slaan?
Zou je haar toespreken of gewoon samen stil zijn,
ademend, zonder woorden?

Rouw is geen vijand.
Rouw is liefde die geen plek meer vindt.
Ze zoekt haar weg.
Soms in tranen,
soms in vermoeidheid,
soms in boosheid.

Wat als je je rouw een naam gaf?
Een stem?
Een plaats aan tafel?

Wat als je zou zeggen:
“Ik zie je. Je mag er zijn. Zolang als nodig.”

07/05/2026

06/05/2026

Papa'tje,

Vandaag zou je 69 jaar geworden zijn.
Maar het bleef bij 43...

Een leeftijd die vaststaat, terwijl de tijd gewoon verdergaat.
Verjaardagen verdwijnen niet… ze veranderen.
Van vieren naar voelen. Van taart naar herinneringen.

Ik vraag me soms af hoe je nu zou zijn. Wat je zou doen, wat je zou zeggen, hoe je zou lachen.
De jaren die er hadden mogen zijn, draag ik stil met me mee.

Vandaag denk ik extra aan jou.
Niet omdat het moet, maar omdat het altijd een beetje zo blijft. 🤍

Happy one in heaven papa'tje 🥳

04/05/2026

🌾Wat leeft er in jou dat gezien wil worden, maar dat je nog voorzichtig verborgen houdt? 🌾

Er zijn soms gevoelens die je liever niet aankijkt.
Schaamte. Schuld. Jaloezie. Maar ook… opluchting.

Misschien merk je dat je niet altijd verdriet voelt.
Dat je soms lacht. Dat je even opgaat in het moment. Dat je geniet van een kopje koffie, van een klein stukje rust, van het gewone leven dat doorgaat.

En net daar kan het wringen.
Alsof je iets fout doet.
Alsof je iemand tekortdoet door je even goed te voelen.

Misschien draag je die gedachte stilletjes mee:
“Mag dit wel, terwijl ik ook iemand mis?”

Toelaten wat er écht in je leeft, vraagt moed.
Niet omdat het alles oplost,
maar omdat je jezelf toestaat om mens te zijn.

Jouw hart is groot genoeg voor alles wat er is.
Voor gemis én liefde.
Voor verdriet én lichtheid.
Voor tegenstrijdige gevoelens die naast elkaar bestaan.

Misschien zit er zachtheid in het erkennen van wat je diep vanbinnen al weet,
maar nog niet helemaal durft toe te laten.

27/04/2026

🌾Welke boodschap over huilen draag jij al lang met je mee?
En helpt die je vandaag nog of houdt ze je tegen? 🌾

Soms komen tranen onverwacht.
Misschien wel op een plek waar je het niet had voorzien. In een rij, bij een liedje, in een zin die plots binnenkomt. En ineens is daar dat besef: ik mis je.

Op andere momenten blijft het stil.
Alsof je voelt dat er iets zit, iets dat naar buiten wil…, maar het vindt de weg niet.
En ook dat kan verwarrend zijn.

Rouwen kent geen juiste vorm. Geen juiste hoeveelheid tranen.
Sommige mensen huilen veel, anderen nauwelijks.
Beide zijn manieren waarop verdriet zich toont of zich nog even schuilhoudt.

Wat er is, mag er zijn.
En wat er niet is, ook.

Misschien ligt de uitnodiging niet in het begrijpen, maar in het zachtjes terugkeren naar voelen.
Naar je lichaam. Naar je adem. Naar wat zich daar aandient, zonder oordeel.

Als het komt, laat het er zijn. Ook in het bijzijn van anderen.
Je hoeft het niet weg te stoppen. Er is niets om je voor te schamen.

Met je hart blijven bewegen, ook wanneer het zwaar is.
Dat is geen zwakte,
dat is kracht.

23/04/2026

13/04/2026

🌾Waar voel je spijt sinds je verlies? En is die spijt terecht?🌾

Spijt is een lastige emotie.
Ze fluistert zinnen als: “had ik maar…”, “ik had beter moeten…”, “waarom deed ik toen niet…”

Spijt kijkt terug met de bril van nu.
En precies dat maakt haar soms zo hard.
Want op dat moment deed je wat je kon, met de kennis, de kracht en het bewustzijn dat je toen had.

Toch kan spijt zich vastbijten.
Ze blijft herhalen wat anders had gekund.
Misschien iets kleins, zoals vaker langsgaan.
Misschien iets groots, zoals een gesprek dat je bleef uitstellen.

Soms kan het helpend zijn om stil te staan bij de vraag:
is deze spijt terecht,
of is ze een echo van je verdriet?

Kun je jezelf terugzien als de mens die je toen was?
Met je zorgen, je drukte, je onvermogen?

Kun je verzachten, zonder te vergeten?

En als de spijt wél ergens over gaat,
kun je er dan iets mee doen?
Misschien door iemand te bellen,
iets neer te schrijven,
een klein ritueel te creëren.

Of misschien… door vergeving te vragen.
Aan jezelf.

🌾Waar voel je spijt over sinds je verlies?
En wat probeert die spijt je te vertellen?🌾

12/04/2026

Na enkele dagen ertussenuit te zijn, staat morgen de deur weer open van mijn stiltewagon.

Een plek waar grote en kleine mensen ruimte vinden om te landen. Waar verdriet niet moet worden weggeduwd, maar zacht mag neerdalen. Waar je even mag vertragen, ademen en stilstaan bij wat er in jou leeft.

Een plek om aan te meren, wanneer het leven golft.
Waar ruimte is voor wat zwaar voelt, maar ook voor wat voorzichtig wil groeien.
Waar niets geforceerd hoeft te worden en alles in zijn eigen tempo mag ontstaan.

Je bent welkom met alles wat er is.
In zachtheid, in respect, in aanwezigheid.

Warme groet,
Ilse

06/04/2026

🌾Welke woorden of gebaren draag jij nog met je mee als een gemis dat geen plek meer kreeg?🌾

Rouw draagt vaak een stille last met zich mee. Een onzichtbare rugzak gevuld met onafgemaakte zinnen. Woorden die niet meer uitgesproken werden, gebaren die zijn blijven liggen, vragen die nooit gesteld zijn.

Misschien waren er conflicten, open eindes, of gewoon te weinig tijd. Misschien leek het alsof er nog zoveel momenten zouden volgen. Of misschien wist je dat het einde dichterbij kwam, en bleef er toch iets hangen dat geen plaats meer vond.

Die ‘had ik maar’-gedachten kunnen zwaar aanvoelen. En tegelijk vertellen ze iets wezenlijks: ze spreken van liefde. Van het verlangen om nog te geven, nog nabij te zijn, nog iets te betekenen voor de ander.

Soms kan het helend zijn om alsnog woorden te geven aan wat er leeft. Door te schrijven. Door het hardop uit te spreken. Niet om iets recht te zetten, maar om te erkennen wat er is, wat er nog altijd is.