Momentumz

12/04/2026

Na enkele dagen ertussenuit te zijn, staat morgen de deur weer open van mijn stiltewagon.

Een plek waar grote en kleine mensen ruimte vinden om te landen. Waar verdriet niet moet worden weggeduwd, maar zacht mag neerdalen. Waar je even mag vertragen, ademen en stilstaan bij wat er in jou leeft.

Een plek om aan te meren, wanneer het leven golft.
Waar ruimte is voor wat zwaar voelt, maar ook voor wat voorzichtig wil groeien.
Waar niets geforceerd hoeft te worden en alles in zijn eigen tempo mag ontstaan.

Je bent welkom met alles wat er is.
In zachtheid, in respect, in aanwezigheid.

Warme groet,
Ilse

06/04/2026

🌾Welke woorden of gebaren draag jij nog met je mee als een gemis dat geen plek meer kreeg?🌾

Rouw draagt vaak een stille last met zich mee. Een onzichtbare rugzak gevuld met onafgemaakte zinnen. Woorden die niet meer uitgesproken werden, gebaren die zijn blijven liggen, vragen die nooit gesteld zijn.

Misschien waren er conflicten, open eindes, of gewoon te weinig tijd. Misschien leek het alsof er nog zoveel momenten zouden volgen. Of misschien wist je dat het einde dichterbij kwam, en bleef er toch iets hangen dat geen plaats meer vond.

Die ‘had ik maar’-gedachten kunnen zwaar aanvoelen. En tegelijk vertellen ze iets wezenlijks: ze spreken van liefde. Van het verlangen om nog te geven, nog nabij te zijn, nog iets te betekenen voor de ander.

Soms kan het helend zijn om alsnog woorden te geven aan wat er leeft. Door te schrijven. Door het hardop uit te spreken. Niet om iets recht te zetten, maar om te erkennen wat er is, wat er nog altijd is.

01/04/2026

De lente hangt in de lucht 🌱
En ook in mij is er iets zachtjes aan het bloeien.

De voorbije tijd is er veel in beweging gekomen. Iets nieuws dat vorm wil krijgen, iets dat groeit vanuit mijn hart. Dat vraagt ruimte. Tijd om te vertragen, te voelen en opnieuw te verbinden, zodat het verder mag ontstaan op een manier die klopt.

Daarom ga ik er vanaf vandaag enkele dagen tussenuit.
Om stil te vallen. Om te ademen. Om te laten rijpen.

En vooral ook… om samen met mijn gezin “ons” en het leven te vieren 🤍

Ik wens jullie mooie paasdagen in warmte toe.

Van harte,
Ilse

30/03/2026

🌾Waar raakt jouw boosheid het verlies?🌾

Misschien heb je ze al gevoeld, die scherpe rand van kwaadheid. Of misschien duw je haar weg, omdat ze ongepast lijkt. Omdat rouw vaak zacht en stil hoort te zijn. Ingetogen. Verdrietig op een “mooie” manier.

Maar rouw is niet alleen zacht.
Soms is ze ruw. Opstandig. Luid vanbinnen.

Boosheid kan opkomen als iets wat schuurt en wringt. Omdat het niet klopt. Omdat het oneerlijk voelt dat iemand die je zo liefhad er niet meer is. Dat het leven gewoon doorgaat terwijl jouw wereld stilviel.

Misschien richt die boosheid zich op het leven. Op de artsen. Op God. Op jezelf.
Of zelfs op degene die je moest missen… omdat ze er niet meer zijn.
Te vroeg. Te plots. Te stil.

Misschien ben je ook boos om alles wat nu op jouw schouders ligt. De verantwoordelijkheden, de regelingen, het verder moeten terwijl je eigenlijk wil blijven stilstaan.

Boosheid hoeft niet weggeduwd te worden. Ze draagt vaak een boodschap in zich.
Over wat je mist. Over wat belangrijk voor je was. Over grenzen die geraakt zijn. Over liefde die nergens meer naartoe kan.

Als je haar voorzichtig toelaat, kan ze spreken.
En jij mag luisteren.

Je mag voelen wat er is.
Je mag het zelfs uitspreken, zonder het te veroordelen.

Want ook dit is rouw.

28/03/2026

~ I'm going on an adventure ~

Soms voel je dat het tijd is om even los te laten…
los van de drukte, de rollen, de verwachtingen.

Vandaag was het Kick off meeting. Eind augustus 2026 trek ik naar Lapland
voor het Into the Wild Leadership Programma van Ben Sansen. 🌿

Een week lang uitpluggen van alles wat “moet”,
en opnieuw verbinden met wat er écht toe doet.
Met de natuur.
Met de stilte.
En vooral… met mezelf.

Geen afleiding, geen ruis,
maar ruimte om te voelen, te vertragen, te herbronnen en te herverbinden.
Ik ben benieuwd wat daar voor moois mag ontstaan ✨

25/03/2026

24/03/2026

Soms ontstaat iets heel zacht…
vanuit gemis, liefde en verbinding.
Ik ben iets aan het creëren dat gegroeid is vanuit mijn hart,
met ruimte voor troost, warmte en betekenis.
Het krijgt stilaan vorm.

Binnenkort meer. 🤍

Warme groet,
Ilse

23/03/2026

🌾Welke emotie komt de laatste tijd het vaakst bij je op? En hoe merk je dat aan jezelf?🌾

Rouw is geen eenduidig gevoel. Het is een weefsel van emoties, een voortdurende beweging. Het ene moment voel je verdriet, dan weer woede, verwarring, opluchting, schuld of zelfs een sprankje vreugde. Je kunt lachen en kort daarna huilen. Soms zelfs tegelijk. Dat maakt rouw grillig en uitputtend.

Toch is er vaak één emotie die vaker terugkeert. Een gevoel dat onder de oppervlakte aanwezig blijft. Misschien ben je je er niet altijd bewust van, maar toont het zich via je lichaam: gespannen kaken, tranende ogen, een versnelde ademhaling.

Door daar zachtjes bij stil te staan, geef je dat gevoel ruimte. Niet om je te overspoelen, maar om erkend te worden. Want wat gevoeld mag worden, kan in beweging komen.

16/03/2026

🌾Welke kleur draagt jouw rouw vandaag?🌾

Soms laten gevoelens zich niet vangen in woorden.
Ze tonen zich in een beeld. In een tint. In een vorm.

Als jouw rouw vandaag een kleur zou hebben… welke zou dat zijn?
Zachtgrijs dat als mist om je heen hangt?
Diep donkerblauw als een stille zee?
Of misschien felrood, rauw en intens?

Misschien verandert de kleur van dag tot dag.
Misschien bestaat jouw verdriet uit meerdere lagen en schakeringen.

Kleuren kunnen helpen om emoties voelbaar en zichtbaar te maken.
Binnen de kunsttherapie en psychologie worden ze vaak gebruikt als een zachte ingang naar wat vanbinnen leeft. Voor de ene werkt dat sterker dan voor de andere. Het kan een eenvoudige, veilige manier zijn om te ontdekken wat er in je beweegt.

Door met kleur of beeld te werken, geef je je binnenwereld ruimte.
Zonder oordeel. Zonder juist of fout.

Alleen maar:
zo voelt het vandaag.

09/03/2026

🌾Welke delen van jou zijn stilgevallen sinds je verlies?🌾

Verlies kan iets in ons doen verstarren. Alsof een deel van ons hart zich beschermt door te bevriezen. Dat kan groot zijn; vertrouwen, levenslust. Of klein en bijna onzichtbaar zoals het verlangen om vooruit te kijken.

Terwijl de wereld doorgaat, blijft een stukje van jou wachten.
Tot het veilig is.
Tot het begrijpelijk wordt.
Tot je weer grond onder je voeten voelt.

Erkennen wat bevroren is, vraagt moed.
En in dat erkennen begint vaak al beweging.

Ontdooien hoeft niet snel.
Alleen eerlijk.
En op jouw ritme.

08/03/2026

Vandaag ben ik terug te vinden op de Doodgraaggeregeld beurs in de Robianozaal te Mol (Rozenberg) van 11u tot 17u.
Voel je welkom 🌾

02/03/2026

🌾Welk beeld van diegene die je mist komt steeds terug? En wat wil dat beeld vandaag aan jou laten zien?🌾

Na een verlies kunnen bepaalde beelden zich blijven herhalen. Soms zijn het de laatste momenten samen. De uitvaart. Een blik, een aanraking, een stilte die alles zei. Maar evengoed kan het een onverwacht vrolijk fragment zijn: een schaterlach, een typisch handgebaar, een grapje dat alleen jullie begrepen.

Beelden nestelen zich in ons. Ze kunnen zacht en troostend zijn, maar ook scherp en pijnlijk. Ze werken als een innerlijk anker: ze verbinden ons met wat er was en confronteren ons tegelijk met wat er niet meer is.

Wanneer je bewust stilstaat bij het beeld dat steeds terugkeert, open je een deur. Wat probeert dit beeld je te vertellen? Waar raakt het je? Wat mis je daarin? Wat koester je? En is er misschien een gevoel dat nog geen ruimte kreeg?