23/04/2026
Ik wil graag een case study met jullie delen over hoe een kind kan opschuiven in het autisme spectrum.😊
Dit is het verhaal van Noah, zoontje van Ariane. Noah werd geboren via een natuurlijke bevalling en kreeg borstvoeding.
De mama heeft enkele vaccins gehad naar aanleiding van haar reis naar Bali en Thailand. Toen wist ze nog niet dat ze zwanger was. Noah was ongepland en ze voelde zich er eigenlijk ook nog helemaal niet klaar voor om moeder te worden.
Noah was dan ook nog eens een huilbaby en had eczeem, de mama was compleet overweldigd door het hele gebeuren. Haar man werkte heel veel dus het voelde voor alsof ze een alleenstaande moeder was. Ze wou nog zoveel doen in haar leven maar heeft dat allemaal on hold moeten zetten de voorbije zes jaar.😒
Op de koop toe dacht ze dat ze niet zwanger kon raken zolang ze borstvoeding gaf.
Dat bleek na een paar maand dus wél het geval. Meteen een broertje er bij voor Noah! 😮
Het was dus al vrij pittig, maar het werd erger.
Op zijn anderhalf kreeg hij een herhalingsdosis van een combinatievaccin en vlak erna stopte hij plots met oogcontact maken en met praten.
Dat deed haar gigantisch veel pijn, ze voelde geen verbinding meer met hem.
Haar zoon leek helemaal weg te zijn.💔
Hij was al heel zijn leven altijd ziek, had oorontstekingen aan de lopende band, lag vaak in het ziekenhuis, wou niet eten; enkel droog brood en kipnuttigs van Mc Donalds gingen er in.😏
Op zijn vierenhalf ontdekte ze het GAPS protocol. Ervoor had ze al veel geld uitgegeven aan therapeuten maar niks had echt verschil kunnen maken.
In de klassieke geneeskunde kreeg ze al helemaal geen gehoor of handvaten.
Noah was op dat punt niet officieel gediagnosticeerd met autisme, maar hij leefde volledig in zijn eigen wereld; het was praktisch onmogelijk om iets duidelijk te maken aan hem. Hij was zelf non-verbaal, maakte geen oogcontact en aangezien hij zelf ook niks begreep van taal of de buitenwereld, ging hij van de ene woede uitbarsting naar de andere.
Hij knaagde ook aan zijn bed en hij was altijd geconstipeerd.
Als hij dan wel ging, dan smeerde hij z’n eigen p**p aan de muren, kasten, bed, overal, ook midden in de nacht. Dat was voor de mama dé alarmbel dat er iets moest veranderen.
Met de opstart van, wat bij mij een Gut Reset is, en het detoxen van zware metalen, begon hij heel positief te evolueren.
Fast forward, twee jaar later.
Hij is nu 6 jaar en begrijpt al veel zaken, hij gebruikt nu zelf ook volzinnen.
Daar is de mama momenteel erg van onder de indruk.
Ik herken dat stramien heel erg van bij andere kindjes die opschuiven in het spectrum.
Het begint bij eerst losse woorden herhalen en kopiëren en vervolgens beginnen ze de betekenissen aan elkaar te koppelen en zelf zinnen uit te spreken. Woorden hebben nu betekenis voor hem!
Hij kan in 5 talen tellen en woordjes zeggen; hij is geobsedeerd door Chinees om de één of andere reden. 😁
Hij is heel erg vooruit gegaan in ontwikkeling en in kunnen lezen en begrijpen. Niet alleen taal, maar ook de wereld rondom hem. Taal heeft nu echt een functie; er is communicatie met hem, er is connectie.
Hij is nu ook normaal zindelijk. Hij zegt het heel laat pas als hij moet (echt vlák voor hij echt nu moet!) maar hij zegt het wel! 😉
De mama zei gisteren tijdens onze consultatie:
“Het feit dat hij ‘mama’ zegt, is voor mij echt alles waard, al zou ik zelf in het ziekenhis belanden.
Hij kon dat jarenlang niet, ik was niet meer ‘mama’.
Het is voor mij zoveel waard dat hij al zoveel is vooruit gegaan, hij heeft altijd overgegeven, in een ziekenhuis gelegen, aan een sonde, stond vol eczeem. Zoveel foute informatie gekregen van ziekenhuis, huisartsen, ik ben nooit op de juiste manier geholpen, tot ik het GAPS protocol en je Gut Reset heb gevonden.
Als ik dat niet had gedaan dan zou hij nu nog steeds niet praten, altijd weglopen, altijd oorontstekingen en buikpijn hebben, ik zou niet met hem kunnen communiceren,...
Nu is hij nooit meer ziek en is hij gewoon een vrolijk ventje.”
En ook:
“Ik hou echt zoveel van hem, hij is echt zo leuk, het is zo leuk om nu eindelijk zijn karakter te zien.
Ervoor communiceerde hij niet, keek je niet aan, hij was gewoon een kind zonder inhoud. Een lege schil, weet je wel. Hij is echt zo leuk nu, hij is echt zo’n kindje, hij is ook echt grappig!”
Momenteel is Noah een functionerend kind van zes die volzinnen praat, opdrachten begrijpt, gewoon naar school gaat, heel sociaal is, op iedereen afstapt en knuffelt met iedereen.
Hij is nu extraverter dan zijn jonge broertje en sleurt hem overal mee naartoe.
Zoals een oudere broer betaamt!😁
Er zijn zaken waar we nu nog verder aan sleutelen, zoals moeilijk in- en doorslapen en nog vrij rigide gedrag, hij is bijvoorbeeld nog heel erg gefocust op bepaalde zaken en, ook al krijgt hij heel veel structuur, als hij in hyperfocus gaat dan is hij niet weg te branden (van bijvoorbeeld de schommel in de speeltuin).
Dat zijn zaken waar we nu nog verder evolutie in willen krijgen.
Dat zijn zeker nog kenmerken van kinderen op het spectrum, al kan hij nu wel normaal interageren met de buitenwereld en verder normaal leven.
Dat is dus een hele wereld van verschil.
De mama zei:
“Ik wil voorkomen dat hij later naar een instelling moet. Ik heb familie en kennissen met kinderen in het spectrum en die wonen in zo’n instelling, ook de meisjes, bij allemaal mannen. Je weet niet wat daar allemaal gebeurt, ze kunnen het ook niet uitdrukken of ze zich daar goed voelen, of er zaken gebeuren die niet pluis zijn. Dat zou ik nooit willen voor mijn kind, non-verbaal zijn, dingen moeten ondergaan en niet kunnen communiceren als er iets niet pluis is! Mijn nicht is gescheiden en staat er alleen voor met haar dochter van 14, die is zwaar autistisch en die snapt helemaal niks van haar ontwikkeling. Ze wil haar borsten afsnijden en al haar kleren moeten uit als ze ongesteld wordt, ongeacht waar ze is. De moeder weet niet wat ze moet doen met haar, ze kan ook agressief uit de hoek komen. Ze verstopt de messen in huis omdat ze constant in een angst leeft dat haar dochter zichzelf of haar iets zou aan doen. Ze moet ook altijd bij haar zijn dus ze heeft totaal geen leven en leeft gewoon altijd in angst.”
Dat is een mama die "niet gelooft" dat voeding een verschil zou maken, wat voor Ariane tergend is maar ze probeert het los te laten. Iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen kinderen en je kan een ander wel informeren daarover maar daarna is het aan hen.😊
Qua voeding heeft Ariane ondertussen (op mijn aanraden) een aantal zaken wat losser gelaten, want de druk op haar om alles goed te doen was gewoon té groot.
Oké dat je alles wil doen voor je kind, maar nu hij zelf beter en beter is, was het ook even tijd om uit te zoomen, de balans op te maken van hoe goed het eigenlijk al gaat met hem en waar ze zelf ook terug wat voor haarzelf kan zorgen. Met Noah zijn we nog niet klaar maar het hoeft geen uitputtende 24/7 focus meer te zijn want dat houdt niemand vol.
In de tussentijd heeft ze gewoon quality time met haar twee zonen.
De jongste heeft geen autisme, ontwikkelt zich normaal en is heel lief naar zijn broer toe. 😊
Als ze het verder zo goed blijven doen, dan wordt Noah een functionele persoon in de maatschappij met vriendjes, relaties, hobbies en interesses, werk, een leven.
Dat is de toekomst die zijn moeder wil voor hem, dus daar zetten we op in.
... Maarja, hoe is het zo ver kunnen komen?
En wat hebben we gedaan dat hij, tegen wat klassiek gezegd wordt dat kan in, een effectieve persoon is nu met een identiteit, in plaats van een ongecontroleerde, lege schil van een mens?
Dat is een verhaal waar veel mensen in deze tijd nood aan hebben.
Alleen al in haar buurt beschreef ze enkele kinderen waar de ouders geen weg mee kunnen, die qua gedrag en zijn zo autistisch zijn dat ze ze niet thuis kunnen verzorgen.
Ik wil beter voor kinderen.
De kinderen van vandaag worden de al-dan-niet functionerende volwassenen van morgen.
Mensen die prima gezond en functioneel hadden kunnen zijn, eindigen gehandicapt en vervreemd van wat een echt leven voor hen zou kunnen zijn, puur door hun gezondheid.
En klassieke geneeskunde heeft daar bitter weinig op te zeggen, buiten medicatie en "structuur geven".
Mag het wat meer zijn?
Wat wil jij voor je kind?
