02/04/2026
Soms lijkt het eenvoudig. Iemand zegt of doet iets en je voelt meteen iets ontstaan. En als we op zo'n moment tijd nemen om te vertragen, wordt zichtbaar hoeveel er tegelijk in beweging komt.
Een intentie
wordt gedrag
wordt ontvangen
wordt geïnterpreteerd
wordt een gevoel
en dat gevoel, zet weer iets nieuws in beweging.
Een hele beweging, tussen mensen, die zich vaak sneller voltrekt dan we kunnen bijhouden. En net daar ontstaat soms ook verwarring. Want wat jij bedoelde, is niet altijd wat de ander ontvangt. En wat de ander voelt, is niet altijd wat jij hebt willen raken.
In mijn werk nodig ik uit om dat moment te vertragen. Niet om het te analyseren, maar om het te voelen.
Wat was mijn intentie — onder mijn woorden?
Wat gebeurde er in mijn lichaam toen ik sprak of handelde?
Wat raakt mij in hoe de ander reageert?
En: kan ik daar even bij blijven zonder het meteen te willen oplossen of vast te zetten in een verhaal?
Want daar, in die ruimte tussen intentie en interpretatie, ontstaat iets heel wezenlijks.
Daar wordt iets van jezelf zichtbaar. Het toont waar je aandacht vanzelf naartoe gaat, de betekenis die je geeft. Het toont de verhalen die zich bijna automatisch vormen.
Dat hoef je niet meteen te veranderen, maar door het te zien, ontstaat er ruimte.
Ruimte
Om niet meteen mee te gaan in je eerste reactie.
Ruimte
Om te blijven bij wat je voelt.
En misschien ook ruimte om de intentie van de ander opnieuw te ontmoeten. Of ze, als ze niet meteen helder is, zacht te bevragen.
—
Je hoeft het niet meteen juist te doen.
Je hoeft het zelfs niet meteen te begrijpen.
Maar je kan wel leren om aanwezig te blijven
bij wat zich daar ontvouwt.
_______________________
Deze tekst is ontstaan naar aanleiding van een bijzonder verrijkende sessie met een cliënt in mijn praktijk.
Wanneer referentiekaders dicht bij elkaar liggen, voelt de ruimte tussen intentie en interpretatie vaak vertrouwd. We bewegen er dan vrij en moeiteloos in.
Wanneer die referentiekaders verder uit elkaar liggen, kan diezelfde ruimte onbekend terrein worden. Een plek waarin we kunnen verdwalen of vastlopen.
Dat was waar mijn cliënt in vastliep — iets wat niet alleen mentaal, maar ook lichamelijk voelbaar werd.