Het Relaxhuisje

20/02/2026

20/02/2026

Emoties zijn emoties.
Niet meer, niet minder.

En dat is de enige manier om ernaar te kijken.
We handelen veel te vaak naar die emoties. In werkelijkheid stromen ze door ons heen en als je durft toe te laten, zwellen ze op in je lijf, en ebben ze weg.

Golven.

Maar we willen niet overspoeld worden, toch?

Daarom.

Doe het blij.
Doe het boos
Doe het eenzaam
Of misschien wel bang.

Ik was nooit fan van discipline. Het voelde leeg en zielloos.
Maar daar zat ik dus fout. Voel alles. Maak er tijd voor. We hebben te weinig tijd om te voelen vaak. Dat is voor mij stap 1.

En daarna.... get up!

Stap met kleine stapjes in de nieuwe realiteit van je leven. Ga sporten, spreek af, ga voor die job.

Alles moet vanuit een authentiek verlangen ontstaan.
Van daaruit kiezen we de richting.

Maar along the way komen die golven. Heb die golven lief en voel ze. Adem. Maar laat ze je authentieke routine niet bepalen. Doe het depressief of euforisch, maar doe het.

Want nu maak je je geluk voor later.

Ben jij vrouw en zoekende in midlife? Stuur me een berichtje voor een lifedesign coaching.

Met liefde, Vicky

19/02/2026

Kunnen we zacht zijn voor onszelf?
Ons overgeven aan het niet-weten?
Vertrouwen op onze diepste ja en diepste nee?
Onze pas vertragen, kleine stappen zetten?
En leven volgens deze ene diepste waarheid:

'Als je vertrouwt op de diepste waarheid in jezelf waar jij toegang tot hebt, kan je niet verkeerd leven.'

Boek jouw via dm of link in bio.

Met liefde, Vicky

15/02/2026

Niemand is verantwoordelijk voor jouw gevoel of jouw leven. NIEMAND!

We leven in een vrije wereld. Ieder maakt een keuze over hoe hij of zij wilt zijn. En dat hoeft niet jouw keuze te zijn. Dat kan steken, ambetant voelen, ja, zelfs heel pijnlijk.

Dominant opgevoed? Waar laat jij je eigen stem niet luid genoeg klinken?
Geef je veel maar krijg je het niet terug? Waar kan jij nog niet genoeg aan jezelf geven?
Is je liefde niet wederzijds? Waar hou jij nog niet van jezelf?

Mooi in theorie, ik weet het.
Maar het daagt me.

We moeten dat toegeven hè. Het is gemakkelijk iemand de schuld te geven en het daarbij te laten. En toch ook vermoeiend. Want zo blijven we verwijten en blijven we zoeken. En ow ja.... been there, done that and still doing it. We zijn niet perfect.
Maar als je als hoogste goed de vrijheid van ieder mens hoog in het vaandel draagt, dan kan je geen beslag leggen op een ander. Dan heb je te dealen met waarin de ander jou niet ziet. Dan heb je dit aan jezelf te geven.

Pittig soms hoor. De kwaadheid en de pijn die daaronder zitten, ja die komen. En je wilt niks liever dan verwijten, opvoeden, de ander veranderen en oordelen. Ik weet er alles van.

Maar misschien is een nieuwe manier jezelf helemaal lief te hebben in alles wat je voelt, en de kwaadheid die machteloosheid verhult, te gebruiken om je eigen leven kracht, structuur en richting te geven, onafhankelijk van de ander.

Laat je niet bepalen.
Bepaal. Niet een ander, maar jezelf.
Denk er eens over na, ok?

Wil je hulp?
Dm me voor een coachingsgesprek.

Veel liefde, Vicky

12/02/2026

Dus....

Bijna drie jaar geleden....

Gestopt met anticonceptie, niet wetende dat ik al postmenopauzaal was. Ik was 45.
Van de ene dag op de andere complete crash van mijn hormonen. Met als gevolg serieuze gewichtstoename (17 kg op een jaar), een emotionele pieken en dalen met een amplitude van de Mount Everest, pijnlijke gewrichten, oorsuizen, constante onrust, slapeloosheid, ....
Gecombineerd met een scheiding en de daarbij horende schuldgevoelens, verdriet dat niemand ziet (want jij wou toch weg), financiële zorgen, het wegvallen van veel sociaal contact, een serieus empty-nest syndroom, het verkleinen van mijn praktijk en een gevoel van totaal niet weten wie ik nu eigenlijk ben, wat ik nu wou. Ik zag in de spiegel een snel verouderende vrouw en van mijn oude identiteit als dochter, vrouw en moeder bleef niks nog over. Wie was ik als ik niet de vrouw van was, wie was ik zonder gezin, wie was ik zonder hormonen, wie was ik zonder geld, zonder gezondheid?

Het was geen scheiding. Het was ern diepgaande identiteitscrisis die nodig was om mij mijzelf terug te doen uitvinden.

Als alles wegvalt in je leven, en je ook geen veiligheid kan voelen in je eigen lijf door de hormonale Himalaya waarin je zit, dan word je met de grond gelijk gemaakt en kan je maar één ding doen....

Je afvragen.... 'wat heb ik nu nodig?' Een wandeling? Of een bad?

Verder reikte mijn beslissingsmogelijkheid niet. Het was overleven. Maar die kleine beslissingen bleken kralen te zijn. Mijn lichaam en mijn overlevingsinstinct gaven aan welke kraal ik diende te pakken die dag. En ik kwam op krachten. En ik begon een patroon te zien. Daglicht, koude, geen alcohol, geen suikers, zin in krachttraining, zin in huilen, verlangen om gedragen te worden, liefde voelen, autonoom zijn, in verbinding zijn.

Elke dag voelen wat je nu nodig hebt, rijgt een kraal aan je ketting. Maar de ketting herken je achteraf pas. Ze ontstaat terwijl je stapt. Vanuit verlangen. En naarmate je krachtiger wordt, worden je verlangens groter, ambitieuzer. Maar laat ze ontstaan vanuit diezelfde authentieke plek. Niet vanuit grijpen. Maar vanuit verlangen naar vervuld worden door het leven.

Met liefde, Vicky

09/02/2026

I'm doomed to tell and live my truth.
This means making hard choices every day. True coices. And as my patterns die, my human becomes more real. The happiness, the pain, the inability to do good all the time are the results of shedding skin, and learning to embrace every part of myself.

Not being nice, not being normal. But being me from the most true, loving and raw place inside of me.

Take those steps every day.

08/02/2026

Het is hier efkes stil.
Want op de achtergrond draaien er veel programma's.
Veel dingen om te leren. Veel zaken om te voelen. Veel acties om te nemen.
Bewust leven is intens.
Het vraagt traagheid en omarming. Het vraagt structur en flow. Het vraagt aanwezig zijn en niet overspoeld worden. Het vraagt overgave en grenzen. Het vraagt niet vergeten te genieten.

Zodus geniet alvast van de zon vandaag. Want dst is alvast wat ik zal doen.

Met liefde, Vicky

03/02/2026

Alles wat ons triggert is een spiegel.
Ja dat weten we onderhand wel.
Maar mogen we ook gewoon soms eens mens zijn?

Of beter.... kat en hond

En klauwen en grommen zonder ons daarbij schuldig te voelen. Zonder te denken wat jij daar zelf van kan leren. Relax.
Je bent mens.

Laat dat gewoon effe toe. Want boosheid is een vorm van liefde. Je zegt daarmee dat de ander je raakt. En dat op zich is een compliment.

En heb je de juiste persoon voor je? Dan kijkt die erdoor. Dan ziet die je onmacht of pijn.

We kunnen proberen altijd goed en bewust en blabla te zijn. We zijn mensen. En we vallen door de mand. Val maar. Het is in hoe de ander reageert als je valt, wat telt.

Met liefde, Vicky

31/01/2026

31/01/2026

Soms mogen we het niet weten. In de tussenfase tussen het loslaten van een oude identiteit en het creëren van een nieuwe, ligt een leegte.

Ongemakkelijk hè?

Het komt goed. Blijf het beeld zien van je toekomstige zelf en handel daarnaar. Stap voor stap, voelend, rustig ademend.

Je wordt iemand anders. Je kan kiezen wie je bent. Loslaten van het oude voltooi je pas echt door zoekend een nieuw pad in te slaan met acties die horen bij de nieuwe jij.

Je mag daarin zacht zijn. Je mag daarin zoeken en niet weten. Maar blijf intunen op de jij die jij verlangt te zijn. En handel daarnaar.

Ook al is dit maar een kleine actie.

Consistentie is key.

Handel naar de nieuwe jij.

29/01/2026

Zelfs jij....
kwam oogsten bij mij.

Jij met je speelsheid, je guitige lach....

Je diepe woorden waren slechts lijm. Om te betoveren, te lijmen, te kunnen oogsten van mijn wijsheid. Ogenschijnlijk de meer ontwikkelde van ons twee. Maar nee.

Zelfs jij...
kwam oogsten bij mij.

Met liefde, Vicky