13/03/2025
Dit artikel (en aanverwante artikelen) verscheen de voorbije week op mijn newsfeed. Sinds onze nieuwe regering zitten heel wat van mijn cliรซnten met ongerustheid, want laten we eerlijk zijn: niet iedereen kร n zomaar een plekje vinden binnen de eisen van de reguliere arbeidsmarkt. Daarom zijn er organisaties die mensen begeleiden naar aangepast werk, toch? Maar wat als die organisaties ook geen oplossing kunnen bieden, beste minister Frank Vandenbroucke? Wat als het allemaal niet zo zwart-wit is en het รฉcht niet per definitie aan de langdurig zieke persoon ligt?
Ik neem u even mee in mijn praktijk deze week (ja, enkel deze week nog maar!):
- Cliรซnt X: Een werkgever, die specifiek aangegeven heeft te willen investeren in het samenwerken met werknemers met een hogere ondersteuningsnood en hier ook in begeleid werd door een jobcoach op de werkvloer en mezelf, beslist dat ze het contract van cliรซnt niet gaan verlengen. Reden? De ondersteuningsnood is te hoog. Cliรซnt X vraagt om een vast aanspreekpunt op de werkvloer en duidelijke communicatie over verwachtingen, aanpassingen en veranderingen aan het takenpakket. Te hoge ondersteuningsnood? ๐ง
- Cliรซnt Y: Cliรซnt wordt begeleid door een organisatie die mensen met een arbeidsbeperking helpt om een plekje te vinden op de arbeidsmarkt. De organisatie kreeg van mij een briefing over de noden van de cliรซnt, op basis van de uitdagingen en valkuilen die samengaan met zijn profiel. Er lijken stappen gezet te worden en dan ineens... Radiostilte. Geen communicatie meer met cliรซnt, waardoor hij waarschijnlijk een stageplaats aan zijn neus voorbij ziet gaan. Inspanningen van de cliรซnt om contact te krijgen met de organisatie draaien op niets uit. Resultaat? Cliรซnt wordt opnieuw bevestigd in zijn overtuiging dat hij niets te bieden heeft en dat hij maar beter zijn hoop op een job die hem gelukkig maakt opgeeft.
- Cliรซnt Z: Om medische redenen is cliรซnt al langdurig thuis, maar is ondertussen op een aangepast tempo begonnen aan een opleiding, in de hoop dit te kunnen uitbouwen tot een zelfstandige activiteit waardoor hij zijn eigen grenzen beter kan respecteren. Cliรซnt stapt met klachten naar een arts, maar doorverwijzingsmogelijkheden voor verder onderzoek zijn er pas over 3 weken. Resultaat? Cliรซnt Z mist lessen en mogelijks ook onderdelen die bijdragen aan examenresultaten. Motivatie daalt door telkens opnieuw tegen een muur op te botsen.
Misschien zijn er collega's die het wel nog iets in hun trukendoos hebben zitten, maar die van mij begint stilletjes aan leeg te geraken en zonder samenwerking lukt dit niet. Ik word er doodmoe van om telkens opnieuw op de barricades te klimmen, maar het gevoel te hebben daar alleen te staan met mijn cliรซnten (en nog meer psychologen en andere hulpverleners met een burn-out, dร ร r hebben we ook niets aan!).
Het Rijksinstituut voor Ziekte- en Invaliditeitsverzekering (Riziv) beschouwt ruim de helft van de minstens 500.000 langdurig zieken in ons land als permanent arbeidsongeschikt. Dat blijkt uit gegevens die โDe Tijdโ opvroeg. Minister van Volksgezondheid Frank Vandenbroucke (Vooruit) laat een dee...
