23/02/2026
Een berg wasgoed.
Een foto om mijn geliefde dochters toch even te laten stilstaan bij de veelheid "vuile" was. Mogelijks valt er hier en daar winst te halen in bewustzijn en minder was-werk.
Nadien bekeek ik de foto opnieuw.
Ik zie mijn binnenste daar liggen.
De veelheid, chaos, verwarring, vuil en proper dooreen, licht en donker samen (wel gesorteerd 😉), vele kreuken, vele delen...
Zoveel moois en zachts, verweven in grauw en hards, verstopt, ineen gepropt, geklemd, onherkenbaar, vervormd.
Ieder stuk deed en doet z'n dienst.
Behapbaar sorteer ik, geef ik mijn aandacht aan en laat ze heropfrissen, welkom zijn.
Zo ook in mij.
Wat gevoeld en gezien wil worden is welkom.
Sinds ik dit echt kan voelen,
wowie, zoveel jonge delen die zich laten zien.
Binnenin en buiten.
Heel zijn.
Alles mag er zijn.
En ja, soms is dat best intens.
En voelt het véél.
En ja, zo is dat ook.
Het mag hierin erkent worden.
Het mag even verwarrend zijn.
Niet-weten.
Ondertussen weet ik dat deze fase veel nieuws in zich draagt.
Benieuwd naar wat klaar ligt, ookal heb ik geen flauw benul over wat en hoe.
En is dit voor veel in mij lastig, want die delen willen controle en begrijpen.
En soms nemen delen over die zich boos, machteloos, soms radeloos voelen.
Ook dat is OK. ("Met de nodige zorg en oprechtheid , soms excuses, naar de ander toe" - dien ik van iets in mij aan toe te voegen)
Ondertussen is deze berg weggewerkt en kon ik hier en daar glimpjes zien van onderliggende delen die best enthousiast zijn om te shinen!
En een voelbaar diepe basis die vertrouwt en ziet dat het goed is.
Deze was ik even onder de berg verloren.
Tot ik er écht naar keek.
Ver voorbij het oppervlak.
🌟💞🌟