Gloed:

24/05/2026

Een week geleden vond “DOOD… en nu?” plaats.
En eerlijk… mijn hart voelt nog steeds warm als ik eraan terugdenk. 💛

Wat begon met spanning, kwetsbaarheid en mezelf heel zichtbaar durven tonen tijdens mijn allereerste lezing…
werd gedragen door zoveel warmte, openheid en herkenning.

Door de gesprekken aan de stand.
Door verhalen die gedeeld werden.
Door mensen die zichzelf herkenden in woorden die vaak moeilijk uit te spreken zijn.

Tijdens mijn lezing vertelde ik over het rouwbrein.
Over hoe rouw niet alleen in je hoofd leeft, maar ook voelbaar wordt in je lichaam.
Over de eenzaamheid die veel mensen ervaren wanneer verdriet niet altijd gezien of begrepen wordt door de omgeving.

Ik sprak ook vanuit mijn ervaring als verpleegkundige binnen de palliatieve zorg.
Over afscheid nemen.
Over kleine gebaren die zoveel verschil kunnen maken wanneer woorden ontbreken.

En misschien was dat wel de belangrijkste boodschap van die dag:

Je hoeft het niet alleen te dragen. 💛

Dankjewel aan Ilse Dirks, met wie ik deze ontmoetingsdag mocht organiseren.
Aan Veerle Vanassche voor de warme begeleiding.
Aan alle standhouders, sprekers, vrijwilligers en bezoekers.

Jullie maakten van deze dag een plek van echte ontmoeting, zachtheid en verbinding.

De warme woorden achteraf, de herkenning tijdens de lezing en de verhalen die gedeeld werden… ze blijven nog steeds nazinderen.

Wie graag meer wil weten over het rouwbrein, rouw in het lichaam of nood heeft aan een warme plek om even stil te mogen vallen…
mag me altijd vrijblijvend een berichtje sturen via Gloed of via www.mijngloed.be

Warme groet,
Debbie

21/05/2026

Sommige vormen van gemis zijn bijna onzichtbaar voor de buitenwereld.

Maar jij voelt ze wel.
In kleine momenten.
In stilte.
In herinneringen die onverwacht binnenkomen.

Rouw gaat niet alleen over iemand verliezen.
Maar ook over alles wat die persoon voor jou betekende.

En misschien is dat net waar zo weinig ruimte voor is.
Niet alleen praten over het afscheid…
maar over wie iemand was.
Wat iemand achterliet in jouw leven.
Wat jij vandaag nog altijd met je meedraagt.

Bij Gloed hoeft niets opgelost te worden.

Er mag ruimte zijn voor verdriet, vermoeidheid, liefde, herinneringen en alles wat moeilijk onder woorden te brengen is.

Een plek waar je niet sterk hoeft te zijn.
Waar je gewoon even mag landen.

💌 Voel je dat je nood hebt aan een gesprek of begeleiding?
Je bent welkom.

Liefs, Debbie -xx-
www.mijn gloed.be

19/05/2026

Soms denken mensen dat rouw alleen zichtbaar is in de moeilijke momenten.

Maar verdriet kan ons net onverwacht raken tijdens iets moois.

Tijdens een fijne dag.
Een lach.
Een warm moment.
Een klein gelukje.

En plots is daar het gemis…
omdat je iemand mist met wie je dit zo graag had willen delen.

Omdat liefde niet stopt wanneer iemand er niet meer is. 💛

En weet je…
dat maakt niets fout aan jouw rouwproces.

Verdriet en geluk kunnen naast elkaar bestaan.
Je mag verder leven én tegelijk blijven missen.

Dat is ook rouw.

Misschien herkenbaar voor jou…
Plaats een 💛

Liefs, Debbie -xx-

15/05/2026

Bijzonder om onze ontmoetingsdag “DOOD… en nu?” vandaag terug te zien in de internetkrant van Bree.

Stap voor stap groeit dit warme verhaal verder richting 17 mei.

Misschien zien we elkaar daar.
Meer info via www.dood-en-nu.be

BREE - Op zondag 17 mei organiseren Ilse Dirks van Ziel Uitvaarthuis en Debbie Van Uytvange van Gloed de ontmoetingsdag “DOOD… en nu?” in de Kapel en Patio van het Stadhuis van Bree. Het …

12/05/2026

Sommige vormen van verlies veranderen niet alleen je leven…
maar ook de manier waarop je je verbonden voelt met anderen.

Alsof je iets probeert uit te leggen
waar geen woorden groot genoeg voor zijn.

Bij Gloed geloof ik niet dat rouw “opgelost” moet worden.
Wel dat het zachter wordt wanneer je je gezien voelt.
Wanneer er iemand naast je zit
zonder oordeel, zonder haast.

Misschien hoef je het niet langer alleen te dragen.

Bij Gloed is er ruimte
om gewoon even te mogen zijn.

Een kennismakingsgesprek mag altijd , Welkom!

Liefs, Debbie -xx-

09/05/2026

Rouw fluistert niet altijd…
soms schreeuwt het door je lichaam.

Moe zijn zonder te begrijpen waarom.
Onrust voelen die nergens lijkt te verdwijnen.
Het gevoel hebben dat je jezelf onderweg bent kwijtgeraakt.

Tijdens deze lezing neem ik je mee
in wat verlies met ons doet
niet alleen in ons hoofd,
maar ook diep in ons lichaam.

“Rouw zit niet alleen in je hoofd, maar ook in je lichaam”

📍 Ontmoetingsdag “DOOD… en nu?” — Bree
📅 17 mei 2026
🎟️ Tickets €15 via www.dood-en-nu.be
Dag zelf aan de kassa te koop 20€

Misschien zie ik je daar?

07/05/2026

Overal verschijnen bloemen, ontbijtjes en lieve woorden.
Maar voor veel mensen brengt Moederdag ook iets anders met zich mee.

Gemis.
Stilte.
Verdriet.
Een verlangen dat blijft bestaan.

Voor mijn nieuwe column schreef ik woorden over wat vaak verborgen blijft op dagen zoals deze.

Misschien herken jij jezelf hierin.
Misschien iemand dicht bij jou.

En misschien hoeft zondag niets opgelost te worden…
alleen even erkend wat er is 🤍

Warme groet,
Debbie -xx-

Mijn volledige woorden hierover vind je via de link in bio.

05/05/2026

Je denkt misschien dat rouw iets is
dat ooit “voorbij” gaat…

Maar rouw volgt geen rechte lijn.
Het kent geen begin of einde.

Het beweegt met je mee
doorheen je dagen
doorheen wie je bent geworden.

Soms zacht op de achtergrond
soms onverwacht aanwezig.

In wat je voelt
in je lichaam
in de momenten waarop iemand ontbreekt.

En misschien hoef je het ook niet los te laten…
maar mag je ontdekken
hoe je het kan dragen.

Herken je dit?

Bewaar dit… of stuur het zachtjes door naar iemand die dit mag voelen.

Wat ik hier deel… is ook wat ik meeneem in mijn lezing op 17 mei op de "Dood.. en nu?"

03/05/2026

Je zegt het misschien vaker dan je wil…
zachtjes
of bijna verontschuldigend:

“Sorry…”

Omdat je stilvalt.
Omdat je ogen vol schieten.
Omdat je niet mee kan
met hoe snel de wereld soms draait.

Maar wat als dit waar is…

Je hoeft je niet te excuseren
voor wat jij draagt.

Niet voor je tranen.
Niet voor je verwarring.
Niet voor de dagen waarop alles tegelijk komt.

Niet omdat verlies je veranderd heeft.
Niet omdat jouw tempo anders voelt.
Niet omdat je grenzen aangeeft.

Rouw is geen fout
die je moet rechtzetten.

Het is iets wat door je heen beweegt.
In je hoofd…
maar ook in je lichaam.

En soms voel je duizend dingen tegelijk
zonder dat je er woorden voor vindt.

Je hoeft het niet uit te leggen.
Je hoeft het niet te verbergen.

Je mag er gewoon zijn
met alles wat er is.

En als je voelt…
ik wil dit niet alleen dragen
dan ben je welkom in mijn praktijk Gloed.

Een plek waar niets opgelost moet worden,
maar waar we samen dragen wat zwaar voelt.

Voel je dat dit binnenkomt… dan mag je het bewaren.

Of delen,
zodat ook iemand anders
zich even minder alleen voelt.

Je hoeft het niet alleen te dragen.
Gloed, samen geven we betekenis aan je verlies.

Liefs,
Debbie
-xx-

30/04/2026

Soms is het niet het verlies zelf
dat het meeste pijn doet…

maar de stilte errond.

De momenten waarop het onderwerp
zachtjes wordt vermeden.
Of wanneer iemand snel verder gaat
omdat het te zwaar voelt.

Terwijl jij net daar
gezien wil worden.
Gehoord wil worden.

Niet met grote woorden,
maar met aanwezigheid.

Rouw zit niet alleen in je hoofd…
maar ook in je lichaam.
In wat je inslikt.
In wat niet gezegd wordt.

En misschien herken je dit…
dat het gemis er is
maar dat je het vaak alleen draagt.

Je hoeft het niet alleen te blijven doen.

Bewaar dit voor een moment waarop je het nodig hebt
of stuur het zachtjes door naar iemand
die dit misschien ook voelt.

Liefs,
Debbie
-xx-

27/04/2026

Soms wordt het gewoon… één grote stapel.

Van alles wat je meedraagt.
Vanbinnen.

Herinneringen.
Gemis.
Wat er was…
en er nu niet meer is.

En je denkt misschien:
“ik moet hier door…”
maar waar begin je
als alles door elkaar ligt?

Misschien herken je dit…

Dat je het even laat liggen.
Niet omdat het niet belangrijk is,
maar omdat het te zwaar voelt.

Omdat je moe bent van dragen.

Maar rouw…
verdwijnt niet zomaar.

Het vraagt geen oplossing.
Geen sterk zijn.

Alleen…
ruimte.
tijd.
en zachtheid.

Op jouw tempo.

En soms helpt het
als iemand even naast je komt zitten.

Je hoeft het niet alleen te dragen.

Voel je welkom
zoals je bent 🤍

Liefs,
Debbie
-xx-

De voorbije dagen voelde ik zelf
hoe snel het zich kan opstapelen…