18/05/2026
Schuld en verlatingsangst twee terugkerende thema's in mijn leven.
Het uitte zich in het idee
dat ik niet goed genoeg voor Alrun, mijn paard, zorgde toen ze ziek was.
Dat ik niet alles deed wat ik kon...
Een enorme angst dat ze het niet ging redden, overviel me
en het idee van haar dood alleen al
kon ik niet verdragen.
Tranen met tuiten huilde ik, terwijl ze er nog was (en is).
Zo ook in relaties.
De ander stond op één.
Ik deed er alles aan om een relatie te doen slagen, cijferde mezelf weg, paste me aan..
want ik had angst om verlaten te worden.
Ik stond erbij en ik keek ernaar.
Ik wist dat ik er iets mee moest doen en dat deed ik.
Ik ging naar een psycholoog, een lichaamsgerichte therapeut, deed een opstelling, EMDR....
En toch bleven mijn klachten.
Tot ik aan de slag ging met NEI.
Ik bleek een fysiek alleen geboren tweeling.
Dat betekent dat ik het overlijden van mijn tweelinghelft heb meegemaakt toen ik 6 weken in de buik van mijn moeder zat.
Deze gebeurtenis heeft op celniveau een diepe inprent achtergelaten:
de angst om verlaten te worden, het idee schuldig te zijn aan haar dood, het gevoel dat ik het recht niet had om te leven.
Dus hield ik me klein. In mijn leven en in relaties.
Via NEI hebben we het losgekoppeld.
En toen vond ik op woensdagochtend Myra, mijn kip, ziek aan.
Ik heb haar als kuiken zonder moederkip gevonden en grootgebracht.
Meteen naar de dierenarts, hij vermoedde een bacterie die leidde tot verlamming. Een kleine kans dat het goed ging komen.
Ik deed alles wat hij zei.
Ondersteunde haar met de biotensor.
En in de namiddag zag ik dat het slechter ging. Ik wist het, ze gaat het niet halen.
Ik pakte haar op, en ze stierf even later in mijn armen. 7 jaar is ze geworden.
Een diep verdriet dat ze er niet meer is.
Ik mis haar elke dag.
En wat me opviel toen ze stierf, en de dagen daarna
Geen schuldgevoel dat ik niet alles had gedaan. Geen te groot verdriet.
Geen activatie van verlatingsangst.
Zo liet de dood van Myra me zien dat ik mezelf niet meer verlies in het schuldverhaal, en als iemand die ik liefheb weggaat.
Herken jij schuldgevoel als je niet genoeg doet? Of de angst om verlaten te worden?