08/03/2026
“Ik ben een vrouw die gewond is door vrouwen.”
Toen ik deze video zag, voelde ik het tot in mijn botten. De wond die ik draag door vrouwen die kwaad spraken, die mij de schuld gaven van een negatieve dynamiek, die mij ‘te veel’ vonden. Te luid. Te aanwezig.
Ik herinner me de vrouw die mij mee op vakantie vroeg, maar alleen wilde dat ik betaalde. De vrouwen die me lieten weten dat ik er één te veel was. De vrouw die achter mijn rug een wedstrijd speelde om macht. De vrouw die mijn grootste geheim deelde met de wereld.
“Geef mij maar mannen,” zei ik altijd. Daar was het veilig.
Nog steeds is er dat kleine stemmetje als ik in een groep vreemde vrouwen ben. Een stemmetje dat zegt dat het niet veilig is. Maar ik laat me er niet meer door stoppen.
Ik vraag geen toestemming meer om er te zijn. Ik geef mezelf toestemming.
Ik ben onredelijk. Ik ben veel. Ik ben emotioneel, en ja, ik huil. Omdat tranen niets zeggen over capaciteit. Ik zeg toch wel wat ik moet zeggen, ook met een brok in mijn keel.
Het is mijn missie geworden om vrouwengroepen te leiden naar deze bevrijding. �Vrij om onaangepast te zijn. Talentvol, de baas, creatief, moedig, kwetsbaar, open, eerlijk, direct.
Helemaal oké met wie je bent. Dat is het begin van een fantastisch leven. �Eerst met jezelf. Dan pas met de ander.�
Kijk de video op YouTube: From women to women.
Het is tijd dat we de oorlog staken en ons gezamenlijke standpunt vinden.�
ZelfLiefde
