De Weerspiegeling

21/05/2026

Je beslist om “even snel” naar de supermarkt te gaan.
Tien minuutjes max, dacht je naïef 😅
Je stapt binnen…
en BAM.

TL-lichten alsof je midden in een ondervragingsruimte bent beland.
Muziek die toch iets te luid staat.
Iemand die zijn karretje diagonaal parkeert alsof hij de eigenaar is van de winkel.

Dan komt het grote dilemma:
Neem je een mandje…of een kar?

Een mandje lijkt handig…tot je na vijf minuten beseft dat je arm spontaan langer zal worden van het gewicht.

Een kar lijkt veiliger…want persoonlijke ruimte op wielen

Je probeert je lijstje te volg en ondertussen wandel je door de winkel alsof je in een videogame zit:

Ontwijk het drukke gangpad en pas op voor onverwachte sociale interactie.

dan komt de nieuwe missie: vind een rustige kassa!

Die rij kies je niet zomaar, nee nee.
Hier volgt een volledige analyse.

– inschatten welke kassa-employé vandaag de minst chaotische energie heeft
– analyseren waarom die ene persoon achter jou zó dicht staat aan te schuiven
-Welke rij beweegt het snelst?
-Wie straalt stress uit nog vóór de betaling begonnen is?

En net wanneer je denkt:
“Yes, ik ben bijna buiten”…
zegt iemand die je vaag kent:
“Heeeeey! Hoe gaat het nog?”

Error!!!!

⚠️ SYSTEEM OVERBELAST ⚠️

“Jaaa goed hoor 😄”

En dan eindelijk terug in de auto zitten…
In stilte.
Met je boodschappen.
Alsof je net een survivaltocht hebt afgerond.

Maar eerlijk?
Een HSP gaat nooit gewoon “even snel naar de winkel”.

Wij beleven daar een volledige mini-serie met allerlei zintuiglijke effecten, emoties en analyses .

Herkenbaar? Laat jullie eigen ervaringen even weten in de chat

21/05/2026

Niet het verlies alleen maakt alles zwaar…
maar ook de momenten waarop je je onbegrepen voelt.

Wanneer iemand plots begint over baby’s.
Wanneer een simpele vraag je volledig uit balans brengt.
Wanneer je voelt dat mensen verwachten dat je “terug de oude” wordt.

En dus..
Je slikt woorden in.
Je glimlacht terwijl het eigenlijk pijn doet.
Je twijfelt aan je eigen gevoelens omdat anderen het niet lijken te begrijpen.

Na stil verlies verandert ook hoe je je beweegt tussen mensen.

- Hoe antwoord je zonder telkens je hele verhaal te vertellen?
- Hoe blijf je dichtbij jezelf wanneer opmerkingen je raken?
- Hoe geef je aan wat je nodig hebt zonder je lastig te voelen?

Daarom maakte ik deze gids. Niet om je te leren “sterk zijn”.
Maar om je steun te geven in de moeilijke momenten tussen mensen.

In deze gids ontdek je:

– Wat je kan antwoorden op kwetsende of ongemakkelijke reacties
– Hoe je grenzen aangeeft op een zachte manier
– Wat je doet als bepaalde opmerkingen zo diep raken

Nu Inclusief: 7 Koestermomenten
7 dagen lang zachte oefeningen, inzichten en steunmomenten om jde eerste stappen te zetten in de moeilijke periode.

“Je wil niet langer doen alsof het oké gaat.”

---- Verkrijgbaar voor €7 zie de weerspiegeling.be

21/05/2026

Wanneer je pril verlies meemaakt, verandert niet alleen jouw wereld… maar ook die van je andere kind(eren).
Zelfs op jonge leeftijd voelen kinderen dat er iets anders is in het gezin. Stilte, verdriet, spanning of verwarring blijven ze vaak onbewust meedragen wanneer er niet over gesproken wordt.

Door eerlijk, zacht en aangepast aan hun leeftijd te communiceren, geef je hen iets enorm waardevols mee:
-dat verdriet er mag zijn
-dat emoties niet verborgen hoeven te worden
-dat liefde niet stopt wanneer iemand sterft

Veel ouders twijfelen over wat ze wel of niet moeten vertellen. Dat is begrijpelijk. Je hoeft niet alle details te delen, maar veiligheid en eerlijkheid zijn belangrijk. Kinderen hebben nood aan duidelijke woorden, geruststelling en ruimte om vragen te stellen.

Een eerste kleine oefening die kan helpen binnen het gezin:

De herinneringskaars

Steek samen een kaarsje aan voor het zusje of broertje.
Laat elk gezinslid één woord, tekening of gedachte delen. Dat mag iets liefs zijn, een vraag of gewoon stilte.

Zo creëer je een veilige plek waarin verdriet en verbinding naast elkaar mogen bestaan.

Dit is de eerste kaart uit het Koesterpad ,een traject dat ouders ondersteunt in het verwerken en verweven van verlies binnen het gezin, met zachtheid en begrip.

Wil je hier meer over weten ga naar deweerspiegeling.be

14/05/2026

11/05/2026

Je bent iemand die zegt: “ik kom even kijken” en vijf uur later afvraagt hoe je hier eigenlijk bent beland.

Je plant een rustige avond.

Echt waar. Kaarsje aan, thee, misschien een serie. Je voelt zelfs een soort volwassen tevredenheid: “zo, dit is goed zo.”

Tot je telefoon gaat.

“Wij zitten hier op een terrasje… je moet even afkomen.”

Je zegt nog: “Nee nee, ik blijf thuis.”
Maar je lichaam heeft die boodschap precies al genegeerd.

Tien minuten later sta je toch in de deuropening. Jas half aan, sleutel in je hand, innerlijke discussie nog bezig terwijl je al vertrekt.

Je komt ergens terecht waar je niet van wist dat je er zou zijn. Muziek, mensen, sfeer die je meteen voelt tot in je tenen. Je denkt even: dit is misschien iets te veel… en tegelijk: dit is precies goed.

Twee uur later lach je harder dan je van plan was. Je hebt gesprekken gevoerd met mensen waarvan je de naam al vergeten bent, maar hun energie niet.

En op de terugweg denk je:
“Oké… morgen blijf ik echt rustig thuis.”

Tot er morgen weer iets “leuks” verschijnt op je scherm.

En ergens in dat hele verhaal begin je te snappen:
jij bent niet iemand van óf rust óf avontuur.

Jij bent iemand die leeft ergens daartussen… en daar net het meest tot leven komt.

07/05/2026

In mijn vorige blog besprak ik het verschil tussen echt invoelen en projectie: het moment waarop je denkt dat je voelt wat de ander ervaart, maar eigenlijk jezelf tegenkomt. Als je niet weet wat projectie is raad ik je aan eerst de vorige post te lezen (staat onderaan deze blog).Nu gaan we een stap....