YoucANN

05/01/2026

Gisteren liep ik al de hele dag met een grote glimlach en met een vol hart rond omwille van de enorm deugddoende vrouwendag zaterdag. En ook van de reacties die ik daarna mocht ontvangen.
Vandaag loop ik hier opnieuw met een grote glimlach rond. Opnieuw mogen werken.
De kindjes en de collega’s terugzien in het ene schooltje. Maar ook opnieuw mogen opstarten in het schooltje, waar ik vorig jaar mijn eigen klasje had. De kindjes die massaal komen knuffelen en “juf Ann!” roepen, ook de collega’s daar, de directie en zelfs de mama’s van de kindjes van mijn vorig klasje. Zo veel knuffels, zo veel kusjes, zo veel mooie woorden…
Mijn wangen deden pijn van te glimlachen…
En ik reed zonet naar huis en dacht in de auto: wat voel ik me geliefd!
Wat ben ik dankbaar!
Ik hoop dat ik nog erg lang
juf Ann mag zijn,
waar dan ook.

04/01/2026

Diep dankbaar voor de mooie woorden van Vanessa 🙏

03/01/2026

Wat een dag! 🙏
Wat is mijn hart gevuld! 💖
De woorden die blijven hangen zijn
*groei
*verbondenheid
*pure liefde
*dankbaarheid
*erkenning en herkenning
*gezien worden
*verbinding
*ik ben niet alleen
Of hoe 1 dag het verschil kan maken.
Dankbaar dat ik dit mag faciliteren. 🙏
De volgende dag zal doorgaan op za 21/2
Ik hou de groep bewust klein,
zodat we dieper kunnen zaken
en mooiere verbindingen kunnen aangaan.
Interesse, stuur me bericht.

31/12/2025

2025! What a year! 🎢
Thank you for everything. 🙏
The Good and the bad.
The Good made me happy,
The Bad made me strong.

31/12/2025

31/12 laatste dag van 2025

Ik wil jullie allen bedanken.
Voor het vertrouwen in mij.
Voor de complimenten die ik krijg.
Voor de kaartjes, berichtjes, bemoedigingen die ik ontvang.
Voor de knuffels bij het buitengaan.
Voor het feit dat ik in jullie hart mag kijken.
Voor de liefde en betrokkenheid die ik voel.
Ik zie jullie niet als “klanten” maar wel als
medezielen samen op een pad,
waar ik even mag naast wandelen.
Dank! Dank! Dank!
Dankbaar sluit ik 2025 af.

Ik heb echt overwogen om te stoppen met YoucANN,
maar de belastingen krijgen mij niet klein.
Iets waar je anderen mee helpt, en dus ook
uiteindelijk de wereld een beetje mee helpt,
én waar je zelf blij van wordt,
dat is iets dat mag blijven bestaan.

Er komt waarschijnlijk wél een extra aanbod bij.
Volg voor meer nieuws hierover.

Liefs 💋

Ann
YoucANN

30/12/2025

Terugblik 2025: In januari vertrok ik voor het eerst alleen naar Azië. Een panchakarma voor bijna een maand in India liet me stralen en zorgde voor een gezonder lichaam. Ik leerde daar erg toffe mensen kennen, die nieuwe vrienden werden. In februari startte ik voor het eerst in mijn leven als klasjuf, organiseerde ik een erg leuke vrouwendag, ging ik vaak met de dochters wandelen en sprak ik af veel met vriendinnen.
Maart bestond uit veel vriendinnetjestijd én ook uit veel wandelen. In april trok ik alleen naar Fuertaventura.
Mei bestond vooral uit gevierd worden als mama, opendeur op school en alweer veel wandel- en vriendinnentijd. Ook het feest van mijn 30-jarige dochter en haar vriendinnen was eentje om niet te vergeten. Juni was vooral een maand van loslaten. En je erg graag gezien weten door “mijn” kindjes van de klas, maar ook door hun ouders. Juli was spectaculair! Eerst Samos alleen, daarna rondreis in IJsland met mijn oudste dochter. Een hoogtepunt in ons leven! In augustus maakte ik alweer een droom waar: een Camino stappen. Van Portugal naar Spanje. Enorme ontlading bij aankomst, maar ook ergens een gevoel van eenzaamheid om dit niet te kunnen delen met iemand. En verder ook nog meer wandelen met Beachother. In september ging ik meermaals naar zee, waren er enkele concerten en wandelde ik opnieuw veel, ondertussen wachtende op een plekje op een nieuwe of bekende school. In oktober ging ik twee nieuwe uitdagingen aan op werkvlak. Ik vond o.a. ook werk in een schooltje op 2 min van mijn deur. Wat een zegen! En ook de andere opdracht was nieuw. In november werd ik gevierd voor mijn verjaardag, herstelde ik van een ingreep en ging ik alweer veel wandelen. En in december ging ik volledig plat! Ernstige longontsteking dus mijn dagen bestonden vooral uit slapen en uit helen. En ook uit mensen op afstand houden die bij elke ontmoeting voelen als pijn.
Dag 👋 2025! Je hebt me veel gebracht. Een jaar van veel nieuwe dingen ontdekken, nieuwe uitdagingen aangaan, dromen najagen, en tegelijk ook loslaten en ook mezelf tegen komen. En ook veel all-één ZIJN. Maar saai was het nooit! 2026: Ik ben klaar om al het goede, liefdevolle en mooie te ontvangen! 😊

27/12/2025

Mijn twee beste vriendjes op vier pootjes 💞

22/12/2025

Deze spotte ik vandaag
in de goot van mijn garage.
Waar het leven je ook geplaatst heeft,
en hoe weinig vruchtbare bodem er ook was,
of hoe weinig licht er ook scheen met momenten,
je kan overal groeien en bloeien 🌱

21/12/2025

Some people are going to love you
no matter what you do.
And some people will never love you
no matter what you do.
Go where the love is! 💞

20/12/2025

17/12/2025

Dag 12 van mijn eigen stilteretreat in huis. Want ja, daar lijkt het stilaan op. STILTE, RUST en RUIMTE. De 3 dingen die ik nu het meeste “heb”. Of beter “BEN”.
De dagen glijden traag in elkaar. Ik - als mensenmens die dacht dat dit een ware uitdaging zou zijn om bijna niemand te zien - geniet hier van. Ik ben nog nooit zo lang op mezelf teruggeworpen geweest. Want zelfs tijdens mijn soloreizen was er altijd wel iets nieuws te ontdekken. Nu kan ik alleen mezelf ontdekken, op die oerdiepe lagen, waar velen bang van zijn. Ik dacht dat ik na 25 jaar persoonlijke ontwikkeling alles wel had ontdekt aan mijn innerlijke wereld. Maar blijkbaar is die innerlijke wereld nog zoveel rijker dan de uiterlijke. Het wordt steeds interessanter. De Happinez zit in de bus en ik ben blij voor de korte afleiding. Tot ik zie dat ook dat geen afleiding is, maar een passend puzzelstukje. De woorden/thema’s in het magazine, lijken momenteel op mijn lijf geschreven. Toeval bestaat niet. Mijn longen piepen nog steeds, maar de ruwe schorheid is verdwenen. De ‘lelijke’ hoest wordt iets zachter, maar kan - volgens de dokter - nog lang aanhouden. De vermoeidheid blijft nog even. De ribben doen nog pijn, maar dat is normaal. Ik ben helend “volgens het boekje”. (Haha, ik moet glimlachen want zelfs dat doe ik goed! De perfecte leerling, de dochter die zo hard haar best deed, de vrouw die zichzelf vergat, de vriendin die denkt dat ze nooit goed genoeg is) Ik was het ooit allemaal en de angel zat zo diep, en misschien is het tijd dat ik niet alleen de angel maar ook het gif in mij gespoten, eindelijk loslaat. De boodschap die mijn longen brachten is een boodschap van diep oud verdriet. Gemis dat ook vandaag nog elke keer getriggerd werd. Als elk contact met iemand pijn doet, moet je in vraag stellen wat je nog verwacht. En je wéét al zo lang: niets meer, want sommige dingen kan je niet veranderen en heb je te aanvaarden. Is dit mijn bühne nog? Of is mijn rol uitgespeeld? Wil ik nog deel uitmaken van drama? Of kies ik voor iets anders? Dat antwoord wéét ik al heel even. Maar tussen weten en voelen zit soms blijkbaar nog een longontsteking in… dat duwtje in de rug, of beter: in de long.

Ann