YoucANN

07/04/2026

In het boeddhisme spreekt men van DANA. (vrijgevigheid/geven): Dit is de kernterm. Het verwijst naar het geven van tijd, moeite, middelen of vaardigheden zonder daar een tegenprestatie voor te verwachten.

Ik leerde het voor het eerst kennen op Terra Nova tijdens mijn retraites daar, waar we ons elk op b***t konden opgeven om de afwas te doen van de hele groep.

Het bleef hangen. Ik vond het een mooie betekenis.

Zélf gaf ik graag, maar ik deed dat onbewust ook deels om graag gezien te worden. Ik had het ook héél erg lang moeilijk om iets te ontvangen. Er was ook weinig te ontvangen, want er kwam gewoon eigenlijk weinig terug en anderzijds werd er wel heel veel van mij verwacht. Iedereen rondom mij vond het maar normaal dat ik me leeg gaf. En ik bleef maar geven….in de hoop van…
Tot ik ging scheiden. Volledig leeg gegeven.

En ik leerde stilaan andere mensen kennen.
Vele werden beste vrienden en vriendinnen.
Een goede vriend van mij leerde mij twee jaar geleden écht ontvangen. Zonder iets terug te verwachten. Wat vond ik dat moeilijk om te geloven, dat hij daar niets voor terug wou. Maar het was écht zo. En ik mocht leren dat sommige mensen ook graag geven. Om niets. Zo kreeg ik onlangs van een vriendin therapeut een opstelling cadeau door haar. Gewoon om niets.

Ik leerde nu op een andere manier geven. Niet langer om graag gezien te worden, maar gewoon om niets. Want ik zag mezelf nu graag en had niets “nodig” van een ander.
Het geven is nu even fijn als het ontvangen. Ik kan van beide genieten.

En zo heel af en toe ben ik bezig met een sessie en krijg ik binnen “deze is van jou!”. En dan blijkt dat nét altijd iemand te zijn die moeite heeft met ontvangen. Ik zeg dan na de sessie: “deze is van mij voor jou. Ik kreeg dat zo binnen!”
De meesten gaan dan tegen pruttelen. En dat snap ik helemaal. Ik zou dat vroeger ook gedaan hebben. Maar ik leg dan uit dat ik zélf ook moest leren ontvangen. En dat ik dat nu mag doorgeven.

Niet als IK het DENK. Maar als ik het doorkrijg. Het komt dan niet eens van mij. Ik ben dan gewoon dienstbaar voor HET GROTER GEHEEL. En die gedachte is zo mooi!

Ann
YoucANN

06/04/2026

05/04/2026

Wat een heerlijke dag!
Eerst mijn meisjes en hun jongens uitgebreid op de brunch. Wat hou ik van ons SAMEN. Mijn nieuwe gezin.
Ook nog in de bloemetjes gezet worden.
En nadien ook nog een prachtige wandeling samen met één van mijn beste vriendinnen.
En plots voel ik: ik ben zo tevreden en compleet.
Ik voel me zo rijk!
Ik ben ook helemaal klaar voor een nieuwe liefde.
En omdat ik hou van manifesteren en het universum aan het werk te laten ipv er zelf achter aan te gaan, zet ik het hier zwart op wit neer. Kwestie van duidelijk zijn.
I am ready! 🔥

Ann

02/04/2026

Vandaag had ik contact met een lieve vriendin die me een foto doorstuurde van toen ze jong was. Ze schreef erbij “we waren zo mooi, maar voelden ons nooit goed genoeg”… ik kon haar helemaal voelen en ik stuurde haar een foto terug, die ook ik onlangs had ontvangen. Ik schreef haar: “wat jammer dat we toen niet konden zien hoe mooi we waren…ik voelde me toen lelijk en waardeloos”…
ze stuurde: “Ann, je was prachtig!”
Ik zei haar: “ja, dat zie ik nu achteraf ook, omdat ik nu met liefde naar haar/mezelf kan kijken, maar dat kon ik toen nog niet!”

We waren het over eens dat we allebei de behoefte hadden om onze jongere ikjes even te kunnen knuffelen…

Ik hoop zo dat ik mijn dochters een andere boodschap heb kunnen doorgeven. Dat zij weten hoe prachtig ze zijn, allebei zo waardevol, kostbaar en uniek. Als mij dat gelukt is heb ik iets serieus kunnen omdraaien in dit leven…

Ik wil ook aan alle jonge meisjes en jonge vrouwen zeggen: JE BENT MOOI EN JE BENT GOED GENOEG!

DAT is de basis voor een gezonde relatie. Zo lang je zelfwaarde nul is of laag, probeer je je zelfwaarde te halen uit anderen.

Zoek de LIEFDE EERST in JEZELF en wacht niet zo lang als ik….

Ann

01/04/2026

Uit het leven van elke dag

Vandaag heb ik geoefend met de kindjes die binnenkort hun lentefeest vieren. Het is zo mooi om die kleintjes bezig te zien.
Het verhaal is gebaseerd op een boek “Op jou wil ik altijd wachten!”
Ik zeg die zin tijdens de opvoering tegen elk kindje apart. En op het einde zeggen zij dat in koor tegen mij: “op jou willen wij altijd wachten!”

Ik voelde dat die zin mij raakte.

En zonet kon ik inzien wat er onder zat.
Diep vanbinnen verlang ik al zo lang naar iemand die op mij heeft gewacht. En altijd op mij wil wachten…

Niet iemand die mij - en alle tientallen volgende vrouwen ondertussen al na mij - vervangt alsof wij nooit bestaan hebben. En steeds maar doorgaat zonder achterom te kijken…
En nee, dat wil niet zeggen dat ik die persoon nog niet heb losgelaten. Hemel nee, ik zie nu zo goed hoe erg onze waarden verschillen. En altijd al verschillend zijn geweest!
En hoe ver ik daardoor van mezelf verwijderd was…Dus nee, dat is zeker niet meer mijn pad!

En ja, het was een mooie en zeer interessante les. Maar de prijs die ik betaalde was best wel hoog.

En ik zie en hoor het telkens weer. Bij zoveel mooie, krachtige, zelfbewuste vrouwen.

En ik vraag me af: is dat de grote opkuis die we massaal te maken hebben?
Is dat de enige weg naar onszelf en naar zelfliefde?
Bestaat er dan geen zachtere weg?

In elk geval… ik heb die periode overleefd. En hoe! En ik ben niet alleen. Velen met mij.

Maar tegelijk is er - ondanks het feit dat ik me helemaal compleet én gelukkig voel - toch nog dat verlangen naar iemand die op mij heeft gewacht… ik vind dat zo een mooie zin….

🥰

Ann

25/03/2026

Uit het leven van elke dag.

Als je job van therapeut en juf samenvallen en je beseft dat je beide gewoon BENT. Het is geen job en geen rol, het is wie je ten diepste BENT.
Vandaag hebben we het over pesten en de kracht van woorden, zowel negatieve als positieve, in de les Zedenleer. Ik vertel vanuit eigen ervaring. Dat kwetsbaar delen houdt hun aandacht vast. En van daaruit delen zij zelf ook makkelijker.
Zo vernam ik gisteren dat een stiefpapa tegen een mama van Marcel (fictieve naam) altijd zegt: “hou uw bakkes!”… dat dit de reden is dat Marcel zijn mama niet meer mag bezoeken van zijn papa. Ik laat dan ruimte om te vragen hoe dat voor hem is, zo lang zijn mama te moeten missen… hij wordt gezien en gehoord, en we delen deze kwetsbaarheid met de veilige groep… en zo geb***t er dan heling op de klasvloer.
Vandaag vertelde ik in een andere klas hoe ik ooit een olifant werd genoemd en hoe lang ik die woorden had geloofd… ik zie de ogen van Marie (fictieve naam) vol tranen. En ze deelt kwetsbaar hoe zij vorig jaar ook gepest is geweest door een jongen van het hogere jaar. Ze werd ook dik en lelijk genoemd. Ze huilt. Ze noemt zijn naam. En het is geen toeval maar Marcel van de dag ervoor wordt genoemd. En ik denk: uiteraard… de gekwetste jongen kwetst anderen. Ik hoop dat nu hij gehoord en gezien is geweest, hij niet meer de nood zal hebben om anderen ook een slecht gevoel te bezorgen… ik volg het zeker op…
Maar terwijl ik Marie aanhoor, zeg ik haar: Kom eens bij mij, naar voor. Ze komt naast mij staan. Ik neem haar in mijn arm, en ik zeg tegen haar… kijk nu even mee met mij… ik spreek de klasgenoten toe en zeg: “Wie van jullie vindt Marie dik en lelijk?” Het blijft stil… ze schudden met hun hoofd. Ik vraag aan de klasgenoten: “wie van jullie vindt Marie mooi?”… alle handen gaan omhoog! Niet één uitzondering is er… ik steek ook mijn hand omhoog. Ze ziet de handen en begint te huilen en grijpt haar buikje vast. Ik zeg:” oh ja, we gaan die slechte gedachten even uit je buikje ademen… zodat de nieuwe kunnen plaats nemen!” En na enkele keer diep ademen, gaat ze glimlachend terug naar haar bankje…

Als ze terug naar hun klas zijn, vind ik dit klein papiertje..

25/03/2026

Uit het leven van elke dag.

Als je job van therapeut en juf samenvallen en je beseft dat je beide gewoon BENT. Het is geen job en geen rol, het is wie je ten diepste BENT.
Vandaag hebben we het over pesten en de kracht van woorden, zowel negatieve als positieve, in de les Zedenleer. Ik vertel vanuit eigen ervaring. Dat kwetsbaar delen houdt hun aandacht vast. En van daaruit delen zij zelf ook makkelijker.
Zo vernam ik gisteren dat een stiefpapa tegen een mama van Marcel (fictieve naam) altijd zegt: “hou uw bakkes!”… dat dit de reden is dat Marcel zijn mama niet meer mag bezoeken van zijn papa. Ik laat dan ruimte om te vragen hoe dat voor hem is, zo lang zijn mama te moeten missen… hij wordt gezien en gehoord, en we delen deze kwetsbaarheid met de veilige groep… en zo geb***t er dan heling op de klasvloer.
Vandaag vertelde ik in een andere klas hoe ik ooit een olifant werd genoemd en hoe lang ik die woorden had geloofd… ik zie de ogen van Marie (fictieve naam) vol tranen. En ze deelt kwetsbaar hoe zij vorig jaar ook gepest is geweest door een jongen van het hogere jaar. Ze werd ook dik en lelijk genoemd. Ze huilt. Ze noemt zijn naam. En het is geen toeval maar Marcel van de dag ervoor wordt genoemd. En ik denk: uiteraard… de gekwetste jongen kwetst anderen. Ik hoop dat nu hij gehoord en gezien is geweest, hij niet meer de nood zal hebben om anderen ook een slecht gevoel te bezorgen… ik volg het zeker op…
Maar terwijl ik Marie aanhoor, zeg ik haar: Kom eens bij mij, naar voor. Ze komt naast mij staan. Ik neem haar in mijn arm, en ik zeg tegen haar… kijk nu even mee met mij… ik spreek de klasgenoot toe en zeg: “Wie van jullie vindt Marie dik en lelijk?” Het blijft stil… ze schudden met hun hoofd. Ik vraag aan de klasgenoten: “wie van jullie vindt Marie mooi?”… alle handen gaan omhoog! Niet één uitzondering is er… ik steek ook mijn hand omhoog. Ze ziet de handen en begint te huilen en grijpt haar buikje vast. Ik zeg:” oh ja, we gaan die slechte gedachten even uit je buikje ademen… zodat de nieuwe kunnen plaats nemen!” En na enkele keer diep ademen, gaat ze glimlachend terug naar haar bankje…

Als ze terug naar hun klas zijn, vind ik dit klein papiertje..

19/03/2026

The world around you
becomes much more beautiful
when the world within you
is peaceful 🌸💞🌸

17/03/2026

Ik las ergens een post waar stond hoe je méér zelfvertrouwen kon krijgen. Ik stond versteld van wat ik allemaal al deed of heb gedaan. Ik plaats bij alles wat ik al deed “een ✔️

Ik denk dat ik goed zit voor dit leven 😄

1. Alleen in een restaurant gaan eten zonder je telefoon te gebruiken ✔️
2. Alleen naar het theater of de bioscoop gaan ✔️
3. Ga naar een koffiebar en zit daar voor een uur en observeer mensen ✔️
4. Reis alleen naar een vreemd land ✔️
5. Blijf de hele dag alleen thuis zonder iemand te zien/contacteren ✔️
6. Ga één van je grootste angsten aan ✔️
7. Leg je telefoon weg voor een hele dag ✔️
8. Zit een uur in stilte zonder afleiding ✔️
9. Schrijf in je dagboek eerlijk over je fouten en wat je ervan leerde ✔️
10. Ga alleen naar de gym op regelmatige basis ✔️
11. Trek alleen de natuur in voor een lange wandeling ✔️
12. Lees een boek ergens in een stille omgeving ✔️
13. Begin een gesprek met een vreemde ✔️
14. Probeer een nieuwe hobby uit ✔️
15. Ga op je eentje naar een netwerkevent ✔️

Ik wist dat mijn comfortzone erg groot was, maar leuk om te zien dat ze zo groot is.
Het zit wel goed met mijn zelfvertrouwen 15/15 ✔️

Hoe is het bij jou?

Ann