Groeii

Groeii Contactgegevens, kaart en routebeschrijving, contactformulier, openingstijden, diensten, beoordelingen, foto's, video's en aankondigingen van Groeii, Antwerpse Steenweg 47, Sint-Niklaas.

Ik begeleid vrouwen die vastlopen in patronen naar meer rust, helderheid en ruimte om zichzelf te zijn.

💛 Individueel traject
🩷 Familieopstellingen
🧡 Online aanbod in ontwikkeling

21/05/2026

Je hoeft je kind niet te leren om vrij te zijn.
Leef het voor.
Dat hoeft niet perfect te zijn.
En zeker niet altijd moedig.
Het hoeft ook helemaal niet zonder twijfel of schuldgevoel te zijn.
Vrijheid is niet enkel blijheid.
Het is het leven leven met alles wat erbij hoort- de leuke én minder leuke dingen - maar wel vanuit jouw meest pure zelf.
Je kind luistert niet naar je woorden. Het kijkt naar hoe jij leeft en in het leven staat.
Het ziet hoeveel plek je durft innemen.
Hoe je omgaat met grenzen.
Het ziet of je jezelf serieus neemt of weer wegcijfert.
Het ziet hoe je blijft pleasen, terwijl je doodmoe bent.
Herken je dit?
Tijd om te beseffen dat deze patronen waarschijnlijk niet bij jou startten, maar wel bij jou mogen verzachten.
Niet vanuit schuldgevoel, maar vanuit liefde voor jezelf, je kind en al wie nog na jullie zal komen.
👉 Herken je dit en loop je hier tegenaan?
Dan nodig ik je uit om te kijken naar jouw patroon en te voelen waar het uit voortkomt, zodat je beweging mag gaan voelen in plaats van weerstand. En zodat je mag gaan ervaren dat het leven ook kan stromen.

👉 Hoe je hiermee aan de slag kan gaan?

1️⃣ Op zondag 31 mei is er een familieopstelling waarin we precies hiermee werken:
de oude patronen die jou klein houden, terwijl dat niet is wat je wil doorgeven aan je kinderen.

2️⃣ In mijn Persoonlijk Groei Traject ga ik 6 maanden lang individueel met jou aan de slag om patronen als deze te onderzoeken en weer beweging te creëren.

👉 Voel je dat dit over jou gaat?
Stuur me een berichtje of reageer hieronder. Dan zoeken we samen uit wat het beste bij jou past.
—

Wat als je jezelf niet klein houdt omdat je bang bent, maar omdat jouw groei diep vanbinnen onbewust voelt alsof je iema...
21/05/2026

Wat als je jezelf niet klein houdt omdat je bang bent, maar omdat jouw groei diep vanbinnen onbewust voelt alsof je iemand zou achterlaten?

Alsof jij iets neemt wat je moeder niet kon nemen - en dat mag niet.
Alsof jij een vrijheid kiest die in jouw vrouwenlijn nooit vanzelfsprekend was - en dat kan niet.
Alsof jouw kracht iets zichtbaar maakt wat eerder moest worden ingeslikt. - en dat hoort niet.

'Groeien' in welke vorm dan ook (als persoon, als ondernemer, als moeder, ...) wordt dan iets heel beladen.

En het is niet dat je het niet wil (oh nee, je wil het net heel graag!)
Maar omdat je nog loyaal bent aan je moeder en je systeem van herkomst, lukt het je gewoon niet... met de beste wil van de wereld. 😬 En dat is f* frustrerend.

Als je groot werd in een wereld waar aanpassen veiliger was, dan ruimte innemen.
Waarin verlangen snel als egoïstisch voelde. Of waarin vrouwen doorgingen, zorgden, slikten, sterk bleven en zichzelf ondertussen kwijt raakten.......
dan is die rem of weerstand die je vandaag voelt loyaliteit.

Het is de loyaliteit van een dochter aan haar moeder.
De belofte van een kind aan haar systeem van herkomst.

“Als jij niet vrij was, mag ik het ook niet helemaal zijn.”

👉 Herken je dit en loop je hier tegenaan?
Dan nodig ik je uit om te kijken naar jouw patroon en te voelen waar het uit voortkomt, zodat je beweging mag gaan voelen in plaats van weerstand. En zodat je mag gaan ervaren dat het leven ook kan stromen.

👉 Hoe je hiermee aan de slag kan gaan?
1️⃣ Op zondag 31 mei is er een familieopstelling waarin we precies hiermee werken:
de oude loyaliteiten die jou klein houden, terwijl iets in jou klaar is om vrijer te bewegen.
2️⃣ In mijn Persoonlijk Groei Traject ga ik 6 maanden lang individueel met jou aan de slag om patronen als deze te onderzoeken en weer beweging te creëren.

👉 Voel je dat dit over jou gaat?
Stuur me een berichtje met of reageer hieronder. Dan zoeken we samen uit wat het beste bij jou past.

--

De allereerste verbinding die we aangaan, is er één waar we ons pas veel later bewust van worden.De verbinding met onze ...
18/05/2026

De allereerste verbinding die we aangaan, is er één waar we ons pas veel later bewust van worden.

De verbinding met onze moeder.

Zij draagt ons.
Voedt ons.
Zet ons op de wereld.

Het is zij die ons het leven geeft.

En daar stopt het niet.

Want na de geboorte blijf je zoeken naar haar blik.
Naar haar nabijheid.
Naar haar rust.
Naar haar lichaam dat zegt:
je bent veilig, ik ben hier.

En als je moeder daar niet helemaal kon zijn…
Omdat ze ziek was of omdat ze zelf veel te dragen had.
Omdat ze emotioneel niet beschikbaar was of omdat ze er fysiek niet kon zijn.
Omdat niemand háár ooit had geleerd hoe verbinding voelt.

Dan is er iets in jou ontstaan.

Want een kind zonder veilige bedding, leert zoeken.
Scannen, aanvoelen, aanpassen, sterk zijn, niet teveel vragen en
verlangen naar iemand die eindelijk blijft.

Later, veel later, zie je misschien pas hoe die eerste verbinding nog doorwerkt.
In de manier waarop je relaties aangaat.
In hoe snel je jezelf verlaat.
In hoe moeilijk ontvangen voelt.
In hoe spannend rust kan zijn.
In hoe je lichaam altijd nét iets alerter is dan je hoofd wil toegeven.

Je denkt misschien dat je het een plaats kan geven door het te begrijpen.
Maar dit soort verlangen heet iets anders nodig: erkenning.
Dit heeft pijn gedaan.

Je hebt jezelf lang gedragen, terwijl je gedragen had willen worden.

Het hoeft hier niet over 'schuld' te gaan.
Je hoeft je moeder hiervoor niet te veroordelen.
Het gaat ook niet over telkens weer het verleden oprakelen of blijven hangen in wat er ooit was.

Dit gaat over thuis mogen komen bij jezelf. Bij dat deeltje in jou, dat nog steeds aan het wachten is op de o zo nodige verbinding. Op zachtheid en veiligheid.

Wat ooit in verbinding gewond raakte,
mag ook in verbinding weer verzachten.
Met jezelf.
Met je lichaam.
Met het leven.

Voel je dat dit thema iets in jou raakt? Tijdens de familieopstelling van 31 mei openen Katrin en ik een veilige ruimte om te kijken naar wat jij misschien al lang draagt, wat niet helemaal van jou is en wat in verbinding weer mag verzachten.

🧩 Voel jij een ja? Stuur 'verbinding' en ik neem contact met je op.

Controle wordt vaak gezien als een karaktertrek.“Zo ben ik gewoon.”“Ik denk graag vooruit.”“Ik heb graag dat alles goed ...
14/05/2026

Controle wordt vaak gezien als een karaktertrek.

“Zo ben ik gewoon.”
“Ik denk graag vooruit.”
“Ik heb graag dat alles goed geregeld is.”

En ja, soms is controle praktisch of nodig.

Maar bij veel vrouwen is controle niet zomaar een gewoonte. Het is een overlevingsstrategie.

Je leerde al jong om aan te voelen wat er nodig was.
Je leerde om vooruit te denken.
Je zorgde ervoor dat je geen last was..
Je wist hoe sterk te blijven.
En je leerde ervoor te zorgen dat niemand teleurgesteld, boos, verdrietig of afwezig werd.

Controle werd onbewust jouw manier om veiligheid te creëren.

Alleen: wat ooit bescherming was, kan vandaag als een gevangenis voelen.

Want als je alles wil overzien, blijft er weinig ruimte over om te ontvangen.
Als je alles wil voorkomen, blijft er weinig ruimte over voor vertrouwen.
Als je alles alleen draagt, blijft er weinig ruimte over om gedragen te worden.

Overgave klinkt dan spannend.

Alsof je alles moet loslaten.
En is vertrouwen dan niet naïef?
Alsof je al je grenzen moet laten zakken.

Maar dat is niet wat overgave is.

Overgave is niet jezelf verliezen.
Overgave is thuiskomen in jezelf, ook wanneer je niet alles weet. Overgave is zeilen op de golven van het leven.

Het is durven voelen:
ik mag stap voor stap gaan.
ik hoef het antwoord niet te forceren.
ik mag hulp toelaten.
ik mag mijn lichaam meenemen.
ik mag kiezen wanneer iets zich toont.

Niet-weten is niet altijd leegte. Het is de ruimte waar iets nieuws kan ontstaan. 🫶

Het klinkt misschien confronterend? Goed,Je denkt misschien dat je “gewoon” rustiger moeten reageren. Je hoort dat je ...
11/05/2026

Het klinkt misschien confronterend? Goed,

Je denkt misschien dat je “gewoon” rustiger moeten reageren.
Je hoort dat je beter moet communiceren.
Ze zeggen dat je je niet zo moet laten raken.
En je vindt dat je niet moeten dichtklappen, uitvallen, pleasen of alles willen controleren.

Maar op het moment dat je zenuwstelsel gevaar ervaart, neemt je overlevingssysteem het over. Punt. Gedaan.

Dan reageer je niet vanuit wie je écht bent.
Je reageert vanuit bescherming.

Voor de één ziet dat eruit als vechten: boos worden of scherp reageren.
Voor de ander als vluchten: vermijden, druk worden, alles analyseren.
Je kan het ook ervaren als bevriezen: niets meer voelen, dichtklappen, niet meer weten wat je nodig hebt.
Of pleasen: jezelf aanpassen om de verbinding maar niet te verliezen.

Het is je lichaam dat probeert te voorkomen wat ooit te veel, te spannend of te onveilig voelde.

En ook al herinner je je dat zelfs niet meer of heb je standaard de gewoonte het te minimaliseren, toch speelt het een grote rol in wie je bent en waar je vandaag staat.

Stop dus met jezelf te minimaliseren, stop met jezelf streng toe te spreken. Enkel op wilskracht ga je dit echt niet halen.

Wat wél helpt, is leren herkennen:
wat gebeurt er in mijn lichaam vóór ik reageer?

Waar span ik op?
Wanneer verlies ik contact met mezelf?
Welke situaties voelen voor mijn systeem groter dan ze rationeel gezien zijn?

Je zenuwstelsel is je vijand niet.
Het is je aller trouwste beschermer. Het leerde wat nodig was in de omgeving waar jij nog maar een kind was.

Het weet haarfijn hoe je erbij blijft horen of hoe je nog steeds kan functioneren als het al lang moeilijk is.

Het doet het zo goed, dat het je vandaag nog tegen gevaar beschermt dat er niet meer is.

Stop met alle oordelen ten opzichte van jezelf en start met jezelf te leren begrijpen. ❤️

Herken jij jouw reactie eerder als vechten, vluchten, bevriezen of pleasen?
-

Iedereen heeft het druk druk druk. Het lijkt zelfs verkeerd als dat niet zo is. Met z'n allen kijken we uit naar 'de vak...
08/05/2026

Iedereen heeft het druk druk druk. Het lijkt zelfs verkeerd als dat niet zo is.
Met z'n allen kijken we uit naar 'de vakantie', want dan....
Ja... wat dan eigenlijk?

Het probleem is niet dat er geen tijd is om tot rust te komen.

Het probleem is dat je niet durft stil te staan omdat je dan te voelen hebt wat er speelt. Dan heb je toe te geven dat je al lang over de rooie bent gegaan. Dan wordt het verdrietig, want hoe lang ga je dit nog volhouden?

En pas als je naar de kern durft te gaan van wààrom je denkt zo druk te moeten zijn, dan pas zal de weg naar écht rust zich voor je openen.

👉 Stuur RUST en we kijken samen wat jou kan helpen, zodat je eindelijk naar échte rust kan bewegen.
-

Je wacht op het juiste moment?Tot het wat rustiger is.Tot je meer energie hebt.Tot de ander verandert.Tot je eindelijk z...
06/05/2026

Je wacht op het juiste moment?

Tot het wat rustiger is.
Tot je meer energie hebt.
Tot de ander verandert.
Tot je eindelijk zeker weet wat je moet doen.
Tot het leven vanzelf wat lichter wordt.

En ondertussen blijf jij op dezelfde plek staan.

Het is niet dat je niet wil.
Het is omdat kiezen spannend is.

Want kiezen betekent ook:
💥 toegeven dat iets niet meer klopt.
💥 stoppen met jezelf voorbijlopen.
💥 iets loslaten waar je lang aan vastgehouden hebt.
💥jezelf belangrijk genoeg vinden om niet langer te wachten.

En.Dat.Vraagt.Moed.

Want het is veel makkelijker om te blijven zorgen, dragen, aanpassen en doorgaan, zoals je t altijd al deed.

Tot je lichaam begint te fluisteren (nu ja, het schreeuwt eigenlijk al lang om hulp hè?)

Hoe lang ga je dit nog volhouden?

Zorgen voor jezelf is geen luxe.
Dat is de basis waarop jij je leven bouwt.

Want jij bent jouw grootste investering. Degene die je voor het leven maakt.

Niet je werk. Niet je relatie.
Niet wat anderen van jou nodig hebben. (Of dat jij denkt dat ze van jou nodig hebben)

J.I.J.

En die keuze is elke dag opnieuw aan jou.
-
Klaar om voor jezelf te kiezen?
Stuur me KLAAR en we bekijken samen wat jouw volgende stap is.
-

Je ouders hebben gedaan wat ze konden.Met wat ze zelf hebben geleerd, Met wat zij zelf hebben gekregen, Met hun eigen te...
04/05/2026

Je ouders hebben gedaan wat ze konden.

Met wat ze zelf hebben geleerd,
Met wat zij zelf hebben gekregen,
Met hun eigen tekorten, pijnen, patronen en blinde vlekken.

Allicht was het nooit hun bedoeling om jou tekort te doen.

En toch kan het zijn dat jij iets gemist hebt:

Warmte, ruimte, erkenning, emotionele veiligheid, nabijheid, aanmoediging, …
Een plek waar je boos, verdrietig, wild, stil of bang mocht zijn.

Misschien kreeg je veel, maar niet altijd wat jij nodig had.

Misschien kreeg je oplossingen, terwijl je gedragen wilde worden.
Advies, terwijl je erkenning zocht.
Strengheid, terwijl je zachtheid nodig had.
Stilte, terwijl je iemand nodig had die bleef.

En dan zeggen we vaak:

“Maar ze bedoelden het goed.”
“Ze deden ook maar hun best.”
- en dat is in de meeste gevallen ook echt zo!
“Er zijn ergere dingen.”
“Ik heb toch niets tekort gehad?”

Maar goede bedoelingen maken jouw gemis niet ineens ongedaan.

Het gaat er niet over hoe het werd bedoeld.
Het gaat over hoe jij het hebt gevoeld.

Want dát leeft na aaaaal die jaren nog steeds in jou.

Dit is niet om je ouders te beschuldigen. Dat is overigens absoluut nooit de bedoeling van mijn werk.

Het is wel tijd om eerlijk te worden over wat jij als kind nodig had en misschien niet kreeg, zodat je vandaag niet langer hoeft te blijven zoeken naar iets waarvan je toen al voelde dat het ontbrak.

Zodat je mag rouwen om wat er niet was. En jezelf eindelijk kan geven waar je nog steeds zo naar verlangd.

Liefs,
Lisa
-

Je beseft het misschien al een tijdje: zo kan ik niet langer doorgaan.> Altijd sterk zijn.> Haarfijn aanvoelen wat ander...
03/05/2026

Je beseft het misschien al een tijdje: zo kan ik niet langer doorgaan.

> Altijd sterk zijn.
> Haarfijn aanvoelen wat anderen nodig hebben
> Je aanpassen nog voor je goed en wel weet wat je zelf wil
> Blijven zorgen, regelen, dragen in de hoop de controle niet te verliezen

En ondertussen stel je je de vraag: 'Wie ben ik nog?'
-
Misschien heb je al een aantal boeken gelezen, podcasts beluisterd, gesprekken gevoerd, maar toch blijf je in dezelfde cirkels lopen.

Stop met nog harder je best te doen.
Er zit gewoon zoveel meer onder de oppervlakte dat gezien wil worden!

Wat jij geleerd hebt over liefde, veiligheid, emoties, loyaliteit, de plek die je inneemt (of niet) dààr ligt de sleutel tot verandering.

En laat dat nu net hetgeen zijn waarin ik je in meeneem: een reis in jouw onderstroom, recht naar de kern.
-
Mijn werk is zacht waar het mag.
Confronterend waar nodig.
En altijd met respect voor jouw tempo.
-
Voel jij dat dit over jou gaat?
Stuur me PLAATS en ik denk graag met je mee welk aanbod past bij waar jij nu staat.
-
Veel liefs,
Lisa
-

Adres

Antwerpse Steenweg 47
Sint-Niklaas
9140

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Groeii nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar Groeii:

Snelkoppelingen

Uitgelicht

Delen