20/02/2026
Ik heb al bijna een week een pijnlijke nek en schouder 😫. Ik slaap slecht en ben door de pijn overdag net iets korter maakt dan ik zou willen zijn. Ik heb getwijfeld of ik mijn yogalessen zou laten doorgaan, of ik het mezelf niet gewoon makkelijker moest maken en rust moest nemen.
Toch heb ik mijn lessen laten doorgaan. Niet omdat ik een superwoman 🦸♀️ ben, maar omdat ik weet wat zachte beweging kan doen. Sommige houdingen paste ik aan, andere liet ik los. Ik bewoog trager en zachter.
Zo stond ik deze week toch op de mat, niet als het perfecte voorbeeld of de yogadocent bij wie alles moeiteloos stroomt, maar als een mens met en lichaam dat soms protesteert. Yoga gaat immers niet over lenigheid, niet over controle. Maar over blijven luisteren wanneer je lichaam fluistert (of roept). 🧘♀️
Het raakt me hoe vaak mensen wegblijven van yoga omdat hun lichaam niet “meewerkt”. Omdat ze pijn hebben, stijf zijn of moe zijn. Of ze denken dat ze eerst fitter moeten worden voor ze mogen beginnen. Alsof je pas welkom bent als alles goed draait.
Voor mij is het omgekeerd. Net wanneer je lijf trekt, zeurt of vermoeid is, kan een zachte practice een thuiskomen zijn. Yoga is geen trekken aan je lijf, geen competitie, maar een zachte aanwezigheid. 🙏
En ja, ik ga straks ook naar de dokter. Want zelfzorg is niet hetzelfde als alles verdragen. Het leven is te kort om met pijn te blijven rondlopen omdat een afspraak tijd kost of onhandig voelt.
Misschien wacht jij ook op een moment waarop je lichaam “beter” voelt om te starten met iets. Misschien stel je het uit omdat het nu niet ideaal is. Maar misschien is precies dit het moment.
Als je twijfelt of yoga iets voor jou is met het lichaam dat je nu hebt, mag je me altijd sturen. Je hoeft niet pijnvrij te zijn om te beginnen. 💜
