16/02/2026
✏️Over de schrijfsessie van gisteren...
🏘️ We schreven rond “de kamers in mij/ in mijn leven”.
Sommigen ontmoetten een innerlijke ruimte die al lang wachtte om gezien te worden.
Anderen vonden een heel echte plek terug — een jeugdkamer, een ruimte in het ouderlijk huis, een herinnering die nog warm was.
En dat was precies mooi: iedereen mocht zijn eigen deur openen.
Er werd stil geschreven. Er werd geluisterd.
En op het einde ontstond er zelfs spontaan een gedicht. Dankjewel, Lutgarde Buytaert, dat ik jouw pareltje hier mag delen!
Woorden die niet gezocht waren, maar gewoon kwamen.
Wat me telkens weer raakt:
je hoeft niet diep te graven om geraakt te worden.
Soms is het genoeg dat er tijd is, papier, en mensen die elkaar zonder oordeel laten bestaan.
Dankbaar voor zondagochtend. 🤍
(En ja… ook wie dacht dat schrijven “niets voor mij” was, ging met een glimlach naar huis.)
