Sprankel - Sarah Cammaert

02/04/2026

Ik zou eigenlijk in maart naar Marokko gaan.
Surfen.Zon.Avontuur.
Maar als ik eerlijk was, voelde ik vooral… weerstand.

Niet omdat het spannend was, maar omdat het niet klopte.

Een deel van mij wou gaan om te bewijzen: “ik kan dit. Ik deed dit al eens”.

Maar wat ik écht nodig had, was:
🌿 vertragen
🌿 wandelen
🌿 alleen zijn
🌿 terug landen in mijn lichaam
🌿 veiligheid

Dus ik koos voor dichtbij, naar een plek die ik al kende.
En ja… ook daar kwam een stemmetje: “Maar daar ben je al geweest.”
Tja, dat is mijn FOMO Stemmetje dat vindt dat elk idee altijd nieuw en groter moet zijn.

Maar wat ik hier opnieuw voelde, was: dat het niet ging over hoe ver ik ging, maar over hoe dicht ik bij mijzelf kwam.

En zo ging ik wandelen voor 5 dagen in Limburg.
Ik ben verliefd op Limburg!

En wanneer ik alleen op pad ga, krijg ik dan ook vaak vragen van andere vrouwen:

✨ “Voel je je dan niet eenzaam?”
✨ “Ben je niet bang?”
✨ “Verveel je je niet?”
✨ “Waarom zou je dat doen, alleen?”

En ik snap die vragen.
Want eerlijk?
Dat zijn ook stemmen die ik soms zelf hoor.

Maar wat ik op m'n solotripjes ervaar, is iets wat moeilijk uit te leggen is als je het nog niet gevoeld hebt.

Tijdens het wandelen…
🌿 voel ik mij helemaal in m'n lichaam
🌿 vertraagt mijn zenuwstelsel
🌿 ontstaat er ruimte in mijn hoofd
🌿 kom ik terug bij wat ik echt nodig heb

En ja, soms voel ik me even alleen.
En ja, soms komt er een gedachte van angst.
En ja, soms verveel ik me.

Maar ik loop daar niet van weg.

Alleen wandelen is voor mij geen “stoer avontuur”.
Het is een manier om terug thuis te komen bij mezelf.
Om niet te luisteren naar alles wat mijn hoofd mij vertelt of wat anderen mij aanpraten… maar naar wat mijn lichaam zachtjes aangeeft.
Een heerlijke flow!🥰

En misschien is dit ook een uitnodiging voor jou.
Niet om ineens alleen op reis te gaan.
Niet om jezelf te pushen.

Maar om jezelf deze vraag te stellen:
Wat heb ik écht nodig?
En durf ik daarnaar te luisteren, zelfs als het niet groots of indrukwekkend is?

Misschien zit de echte groei niet in verder gaan.
Maar in dichterbij komen.
Bij jezelf. 💛

20/02/2026

Wil jij meer te weten komen over hoogsensitiviteit?
Suzanne biedt een mooie workshop aan waar ze aan de slag gaat met de boekjes van Draakje Vurig! 🔥
Boekjes helemaal op maat rond HSP thema's.... Ontzettend mooie boekjes om in te zetten thuis, in je klas, bij je kleinkinderen enz.
En eerlijk... Ik geniet er telkens ook weer van wanneer Suzanne de boekjes voorleest op kamp met al haar liefde en enthousiasme! 🥰

DATUM AANGEPAST!* Dagworkshop De vijfdelige reeks Draakje Vurig!
Te Nossegem.

Een dagworkshop bij mij thuis op vrijdag 17 april 2026 (Paasvakantie). Voor ouders, hulpverleners, zorgleerkrachten, kleuterbegeleiders, leerkrachten allerlei, leefgroepbegeleiders, grootouders, … iedereen die graag meer wil leren over hoogsensitiviteit op een hele praktische manier. Volgens de methodiek van Janneke Van Olphen haar boeken van Draakje Vurig. Iedereen die mij reeds kent, weet dat ik helemaal verzot ben op deze kleine Draak met zijn vurige staart! Ondertussen heb ik de prentenboeken al honderden keren voorgelezen aan groot en klein. Ik deel graag met jullie mijn kennis over hoe je aan de slag kan met jouw eigen vurigheid en dat in combinatie van de vurigheid van andere draakjes. We gaan samen de 5 prentenboeken lezen en voorlezen. Dat wordt de rode draad doorheen de dag. Je mag je verwachten aan theorie over hoogsensitiviteit . Maar het zal ook een praktische dag worden met handvaten en tips. En we doen het ook op de typische Suzanne-manier. Het wordt ook een fijne dag! Een zachte, warme workshop met gelijkgestemden in kleine groep bij mij thuis. Inschrijven via: suzanne.keyaerts@praktijkpsychotherapie.be
120 euro per deelnemer. (nam je al eerder deel aan een workshop bij mij thuis betaal je slechts 100 euro) Delen met gelijkgestemden, naar buiten dmv een kleine wandeling, schrijfoefeningen, …
Van 9.30 uur tot 17 uur, met lunch! Inschrijven via suzanne.keyaerts@praktijkpsychotherapie.be

30/01/2026

Net voor ik de winter inging, voelde ik het weer gebeuren.
Mijn energie die langzaam weglekte.
Mijn lichaam dat zacht , maar duidelijk , begon te spreken.

Mijn job in dienstverband vraagt veel.
En ergens voelde ik: Sprankel moet alles oplossen, alles dragen.
Maar wat begon als liefde en vuur, voelde de laatste maand als… druk.

Ik ken die druk.
Ik kan mezelf doorduwen.
Ik kan blijven gaan op wilskracht.
Enkel maar om van dit irritante gevoel van die druk weg te rennen.
Tot mij lijf een aantal jaren terug stop zei.

Maar eerlijk?
Die druk put mij uit.

Dus deze winter stop ik met volgen van wat “hoort”.
Ik keer terug naar dat stille stemmetje in mij.
Dat je alleen hoort als je zakt in je lichaam.

Ik voel hoe de druk afneemt.
Hoe mijn adem dieper wordt.
Hoe mijn lichaam ontspant.
En hoe die stem… stil fluisterend… steeds duidelijker wordt.

Geen nieuwe plannen.
Niets uitwerken.
Geen moeten.

Alleen: luisteren.

Dat voelt onwennig. Soms echt kak!
Soms zelfs ongemakkelijk.
Maar mijn lijf ontspant: ik dans, ik adem, ik wandel, ik lig op mijn yogamat, ik rust, ik rij paard...
En diep vanbinnen weet ik: dit is nu even nodig.

Ik mis de lente.
Mijn zonnebatterij staat laag ☀️
En toch vertrouw ik (niet elke dag even sterk en dat is oké 😉) dat dit een tijd is waarin zaadjes groeien.
In stilte.
Onder de grond 🌱

24/12/2025

Feestdagen zijn zo gezellig… en tegelijk ook vaak veel prikkels.
Daarom neem ik me deze kerstvakantie écht voor om het traag te laten zijn.
En ik voel ook: ik wil daar graag mijn bijdrage aan leveren zodat jullie ook tijdens deze drukke dagen kunnen ontprikkelen, op adem komen, even geen moetjes,... Echt zakken in je lijf.

Want verbinding helpt ons om tot rust te komen, maar uiteraard geldt: first regulation, then relate.
Eerst zachtjes zakken in je lichaam en dan komt de verbinding met anderen vanzelf.

Daarom deel ik met veel liefde een klein rustmomentje voor thuis:
🎄Een heerlijke kerstboommassage - video voor ouder en kind waarbij ik je zacht en simpel begeleidt naar een verbindend moment.

Wil je de video? Reageer met 🎄 en ik stuur je de link door.

⚠️ En als je nóg meer fijne momentjes wil:
Ik heb voor jullie een geweldig mini e-book met een mooi aanbod voor ouder en kind:

💛 verbindende spelletjes met je kind - helemaal in kerstthema 🔥
💛 rustgevende oefeningen voor de ouder, zodat jullie samen kunnen ontprikkelen en landen.

Interesse?
Reageer met 📙 en ik stuur je alle info.

Ik wens jullie een hele warme kerst; zacht, traag en vol kleine momenten van verbinding.

Veel liefs en een fijne kerst ♥️

17/12/2025

Op deze foto zie je mij helemaal in actie.
Mee op het parcours, mee aan het klauteren, mee aan het spelen.

Dit is hoe ik mijn plek in het Wonderpad voel:
ik sta er gewoon middenin.
Ik prikkel een kindje om iets nieuws te ontdekken,
ik maak ondertussen een babbeltje met de mama, ik deel mijn observaties en tips, ik juich kleine stapjes toe en stem ter plekke af: mag ik nu wat dichterbij komen, of is het net tijd om wat ruimte te laten?

Meespelen, meebelichamen, supporter zijn, zorgen op maat…

Ik klim mee.
Ik voel mee.
Ik vier mee.

Voor mij gebeurt dat allemaal tegelijk, heel spontaan.

En uiteraard vind ik het ook gewoon keileuk om zélf weer even te klauteren en kind te mogen zijn. 🔥

05/12/2025

We liepen langs de zee, mijn vriend en ik.
De wind, het ruisen van de golven… en ineens hoor ik: krak, krak, krak.
Hij wandelde met zijn barefoot-schoenen recht over een tapijt van schelpen.
Elke stap kraakte.
Hij voelde het onder zijn voeten, hij luisterde naar het geluid, volledig in het moment.
Ik moest lachen en dacht: zijn lijf is zichzelf gewoon aan het reguleren.

Even flitste er een beeld door mijn hoofd van de kinderen die ik vroeger begeleidde.
Hoe ze met blinkende ogen over bubbelplastiek liepen – stampen, springen, nog eens terug – om te voelen, te ontladen, te gronden. Op hun blote voetjes.
En nu zag ik mijn vriend in precies hetzelfde: helemaal opgegaan in de sensatie onder zijn voeten.
Hij keek op en zei: “Dit is echt therapeutisch.”
“Ja,” zei ik, “dat had ik al gezien.”

Op datzelfde moment merkte ik dat ik zelf met een schelp in mijn handen zat te prutsen.
De zachte binnenkant strelen, voelen, draaien. Zonder erover na te denken.
We waren allebei – ieder op onze eigen manier – ons zenuwstelsel aan het kalmeren. Zonder plan.
Zonder “oefening”. Gewoon… mens-zijn.

En eigenlijk doen we dit allemaal, elke dag:
De persoon in de wachtrij die zachtjes wiegt van voor naar achter.
De collega die constant met een pen klikt of met papier friemelt.
Iemand die neuriet, zachtjes zingt in de auto.
De vriendin die steeds aan haar sjaal zit te voelen.

Ons lichaam zoekt vanzelf kleine uitlaatklepjes om spanning af te voeren, om het zenuwstelsel weer een beetje naar rust te brengen.
Dit zijn geen “gekke tikjes”, maar vaak gewoon zelfregulatie.

Een paar zachte tips voor doorheen je dag:
🕯️Sta eens stil bij jouw “onbewuste” bewegingen: wiegen, friemelen, tikken… en vraag je af: helpt dit mij eigenlijk ontspannen?
🕯️Gun jezelf meer van wat werkt: misschien is het wrijven over een stof, spelen met een ring, zachtjes neuriën of even met je blote voeten op de grond.

Ik ben benieuwd…

Hoe reguleer jij jezelf doorheen de dag, soms zonder het te beseffen?
Wiegen, prullen, zingen, voelen met je handen.
Wat is “typisch jij”?

04/12/2025

Soms voelt het alsof ik tussen twee werelden leef.
De wereld van ouders en kinderen… en de wereld van vrouwen die op zoek zijn naar rust.
Maar eigenlijk zijn het geen twee werelden.
Het is één beweging:
terugkeren naar je Sprankel.

Die lichte, speelse, zachtere versie van jezelf.
De versie die je misschien onderweg wat kwijtgeraakt bent door drukte, verwachtingen of alles wat je draagt.

En dat is precies waar ik in mijn werk telkens opnieuw naar terugkeer.
Bij kinderen zie ik hoe natuurlijk het is: spelen, voelen, bewegen, vertrouwen.
Bij vrouwen zie ik hetzelfde verlangen — maar verstopt onder lagen van moeten, zorgen, denken, overleven.

Sprankel gaat over die weg terug.
Naar jezelf. Naar je lichaam. Naar speelsheid, naar zachtheid, naar ruimte.

En ook ík moet mezelf daar telkens opnieuw aan herinneren.
Daarom toon ik in deze reel wat mij doet sprankelen.
Wat mij oplaadt. Wat mij weer thuisbrengt in mijn lijf en mijn licht.

Want dat is waar het voor mij allemaal over gaat:
Hoe zorg jij voor jezelf?
Hoe kom jij terug bij wat jou laat sprankelen?
Hoe vind jij die speelse, vrije versie van jezelf terug?

Of je nu moeder bent, vrouw, of allebei…
je draagt een sprankel in je.
Hij zit er nog.
Soms vraagt hij gewoon om gezien te worden.

En nu ben ik nieuwsgierig naar jou 👐
🔥 In welke momenten voel jij die sprankel terug oplichten?
🔥Wanneer voel jij die speelse, lichte versie van jezelf?
🔥Waar gaat jouw vuurtje van branden?

Ik lees het graag. 💛

20/11/2025

Zoveel spelplezier tijdens Speel & Verbind van 8 november 💛

Spelen met hoepels, pluimpjes blazen, lekker gesleept worden in het dekentje en mama eens stevig wegduwen…

Het waren van die momenten waarop je bijna kon voelen hoe alles vertraagt: kinderen die zich veilig genoeg voelen om te ontdekken, ouders die even mee zakken uit het hoofd, recht het lichaam in.
Echt een moment van verbinden, afstemmen, zachter worden én gewoon plezier maken. ✨

Deze keer was er ook een vriendin én collega aanwezig.

Ze was al een tijdje heel nieuwsgierig naar wat Speel & Verbind nu eigenlijk is.
Met woorden kon ik het maar moeilijk écht uitleggen.
Mja, hoe leg je in een paar zinnen uit wat je alleen maar ten volle kan voelen als je erbij bent?
Dus kwam ze langs om het zelf te ervaren: de stilte tussendoor, het gegiechel, het zoeken, het contact, het dichtbij en weer loslaten.

Terwijl ze daar zat te kijken en mee te voelen, nam ze ook prachtige foto’s.

Beelden waarin je ziet hoe kinderen zich laten dragen, duwen, rollen, proberen… en hoe ouders zachtjes volgen, aanmoedigen, ruimte geven.

Ik ben zó dankbaar dat zij dit voor ons heeft willen vastleggen: Niet alleen zodat zij haar eigen vragen beantwoord zag, maar ook omdat haar foto’s nu andere ouders een inkijkje geven in wat Speel & Verbind is.

Een warme, eerlijke blik achter de schermen, die helpt om dit werk nog wat meer zichtbaar te maken 🌿💛

17/11/2025

Het zijn die kleine, échte momenten die me stil maken en vervullen van verwondering : wanneer een kind iets nieuws ontdekt, vol vertrouwen lacht naar zijn ouder, en de sprankels in zijn ogen fluisteren: “ik kan dit, ik mag dit, ik ben veilig.”

Diezelfde sprankels zag ik oplichten tijdens de eerste editie van het Wonderpad.
In elke beweging, elke lach, elke hand die voelde, klom, kroop en ontdekte.
Wat we samen creëerden was méér dan een speelomgeving. Het werd een ruimte van verbondenheid, vertrouwen en pure verwondering. 💛

Vandaag deel ik graag enkele sfeerbeelden met jullie. Een warme terugblik die laat zien hoe spel en nabijheid zoveel moois in gang zetten.

En tegelijk kijk ik hoopvol vooruit.

🗓️ Op zaterdag 13 december 2025 verwelkom ik jullie opnieuw op het Wonderpad in de turnzaal van De Klimop in Schepdaal.

Een veilige, speelse setting voor kindjes van 12 tot 36 maanden, waar ze mogen klimmen, kruipen, voelen en verwonderen — altijd dichtbij hun ouder, in vertrouwen.

En er is meer...

🤝 Op zaterdag 10 januari 2026 trek ik met het Wonderpad naar Kampenhout, voor een extra editie in samenwerking met de .
Een bijzondere ontmoeting vol zachtheid, spel en sprankels.
Perfect om het nieuwe jaar in verbondenheid te starten.

🎟️ De plekjes zijn beperkt — inschrijven kan via Momoyoga 👉 zie link in bio OF stuur WONDER en ontvang alles in je PM! 🔥

15/11/2025

Onze HSP kampjes - waar ik elke zomer met veel liefde en passie aan samen werk met Praktijk voor Systeempsychotherapie - Suzanne Keyaerts om kinderen en jongeren een bijzondere week te bezorgen- hebben de hoofdprijs gewonnen!
Wat een heerlijke erkenning voor ons prachtige werk van de voorbije - en komende jaren!
🥳🥰🤩

En hierbij ook een dikke dank je wel voor al onze supporters, die via hun steun in onze steunacties, dit mooie werk mogelijk maken! 🔥

En dikke merci aan alle ouders, kids en jongeren voor al het vertrouwen en enthousiasme om samen met ons deze kampjes telkens tot sterke edities te toveren! 🥳

En ontzettend veel dankbaarheid dat ik deel mag uitmaken van dit geweldige team! ♥️

16/10/2025

Je kunt een kind niet vragen rustig te zijn, als zijn lichaam nog stormt.
Maar geldt dat niet eigenlijk voor ons allemaal?

We verwachten van kinderen dat ze zich beheersen, delen, even wachten, stilzitten, luisteren.
En van onszelf dat we kalm blijven, geduldig, in controle.
Maar rust ontstaat niet omdat je het zegt: " ale, wordt nu maar rustig. '' ( Als dat bij jou zo werkt, dan moet je mij jouw geheim vertellen 😅)
Rust ontstaat wanneer het lichaam voelt dat het mag zakken.

En zo gebeurt het tijdens Speel & Verbind....
Het is zaterdag, iets na tien uur.
De turnzaal ruikt naar die typische geur van hout, rubber en beweging.
Op de matten zitten ouders en peuters tegenover elkaar, voeten tegen voeten.
Er wordt gelachen, gegiecheld, geroepen —
tot het langzaam stiller wordt.

Een moeder legt haar hand op de rug van haar kind.
Hij beweegt nog wat, zoekt, draait…
en dan ontspant hij.
Zijn ademhaling vertraagt.
Hij leunt tegen haar aan, zijn lijf zacht tegen het hare.
En precies dáár, in dat kleine moment van aanraking, gebeurt het:
zijn hele systeem zegt “ik ben veilig.”

Dat is wat er elke keer gebeurt in Speel & Verbind.
We werken niet met woorden, maar met aanraking, ritme en beweging.
We gebruiken het lichaam om rust te brengen in het hoofd.
En telkens weer zie ik het gebeuren —
ouders die zachter worden, kinderen die durven loslaten,
een zaal vol verbinding.

Of je nu drie bent of veertig:
je kunt pas luisteren, leren of verbinden
als je lichaam zich veilig voelt.

Ben jij er graag de volgende workshop Speel & Verbind erbij?
Jullie zijn zo hard welkom! 🔥

Inschrijven kan eenvoudig via:
👉 www.momoyoga.com/sprankel of via link in bio.