29/01/2026
(Geen) Ruimte voor Rust
Hij had een afspraak voor een massage geboekt. Wou even bekomen van de veelheid van wat het Leven van hem vraagt.
Wist het allemaal niet meer.
Wou even wat... Rust.
We gingen zitten, een kopje thee tussen ons in.
Met wat ruimte voor hem ernaast..
Ruimte om te delen.
En gehoord te worden.
Ècht gehoord.
En hij begon te praten.
Al zijn zorgen.
Zijn twijfels.
Zijn angsten.
Woord na woord neergelegd in de ruimte die er voor hem was.
En hij bleef praten...
Met elke zin daalde hij dieper af in zijn prachtige Zijn, waar nòg meer pijn en verdriet verborgen lagen.
De klok tikte, maar ik luisterde.
Bemoedigde.
Prees.
Herfraseerde.
Bevestigde.
Begreep.
Rustig erkennend wat al zo lang gehoord wou worden.
"Wou je ook nog een massage?", vroeg ik bij de eerste korte stilte.
"Hangt ervan af hoe laat het is", antwoordde hij onzeker.
"Het kan nog net", besloot hij na een snelle blik op de klok.
Dat 'nog net' niet goed genoeg was, wierp ik tegen.
"Maar... ik heb geboekt", zei hij, "en jij hebt je agenda erop afgestemd."
"Dat klopt", zei ik vriendelijk, "maar jíj gaat nu vóór. Kan je helemaal ontspannen als de klok je volgende afspraak dreigend dichterbij tikt, denk je?"
"Niet echt...", gaf hij stilletjes toe.
"Ik zou eerlijk gezegd meer deugd hebben van nog een kopje thee met van die heerlijke ruimte er naast."
En zo geschiedde...
Hoewel het zelden gebeurt dat ik het verhaal voorrang geef op de massage en op dat wat gevoeld wil worden, voelde ik deze keer aan dat zijn hoofd eerst wat liever tegen hem moest leren praten.
Zijn volgende woordenstroom klonk al iets liefdevoller.
Hij glimlachte zelfs heel even.
Voelde zich 'eindelijk' helemaal gehoord.
En begrepen.
En met wat meer Rust in zijn hoofd stapte hij na afloop de veelheid van wat het leven van hem vraagt weer moedig tegemoet...
"Hearing is listening to what is said. Listening is hearing what isn't said."