04/04/2026
"Elk huisje draagt zijn kruisje.”
En misschien worden we in het leven, telkens opnieuw, zachtjes uitgenodigd om dat van ons niet langer weg te duwen.
Om het een beetje dichterbij te laten komen.
Om het te voelen.
Om er heel voorzichtig, bij aanwezig te blijven.
Want vaak zit de zwaarte niet zozeer in wat we dragen,
maar in het blijven vechten ertegen.
En precies daar, in dat kleine moment van vertragen,
kan iets verschuiven.
Niet omdat het verdwijnt,
maar omdat je voelt:
ik hoef dit niet alleen te dragen.
Er leeft een kracht in jou
die je kan dragen wanneer jij even niet meer kan.
Misschien is jouw taak niet groter dan dit:
jouw stukje dragen…
en je tegelijk laten ondersteunen.
Door het leven.
Door anderen.
Door iets dat groter is dan jij.
En misschien ligt daar ook een zachte grens:
dat je niet de kruisen van anderen hoeft over te nemen,
hoe groot je hart ook is.
Jouw aanwezigheid is vaak al genoeg.
Net zoals jouw eigen last lichter wordt
wanneer jij jezelf toestaat om te ontvangen.
Om gedragen te worden.
Er zit een stille zachtheid in dat vertrouwen…
iets dat je telkens weer terugbrengt naar
wat er wél is,
wat er wél stroomt,
hier en nu.
✨
aanwezigzijn zachtheid persoonlijkegroei