24/05/2026
Soms word ik geraakt door hoeveel lijden er in stand gehouden wordt, vaak zonder dat men het doorheeft.
Dat doet me iets, omdat ik geloof dat er zoveel meer rust, liefde en zachte groei beschikbaar is dan we vaak beseffen.
Wat als de grootste bron van ongelukkig zijn niet zozeer bij de uiterlijke omstandigheden ligt, maar eerder zijn oorsprong en voeding vindt bij een eerder bijzondere menselijke gewoonte om zoveel tijd door te brengen met praten ‘over’?
Over wat er ontbreekt. Over wat een ander doet of heeft. Over wie er gelijk heeft. Over hoe het beter zou zijn als de omstandigheden eindelijk meewerken...
Terwijl het leven zelf gewoon hier staat te wachten om ten volle geleefd te worden.
Pijnplekken mogen er zijn. Ze mogen erkend en doorvoeld worden. De vraag is eerder: is het echt nodig om ze het middelpunt te maken van alles wat je bent of vertelt?
Wat als je gewoon aanwezig mocht zijn? Hier, op dit moment. Nu, op deze plek. Kijkend in eigen bord, voelend in eigen hart, gewoon ‘levend’ in het eigen leven. En van daaruit anderen te mogen ontmoeten en wie weet zelfs samen te mogen groeien naar een plek die rijker is dan je ooit in je eentje had kunnen verzinnen.
Ik gun het iedereen. Jou, mij, mijn kinderen, hun kinderen later.
Dat we er een nieuwe gewoonte van mogen maken om minder te blijven hangen in patronen die niemand verder brengen.
En steeds meer te leven in plaats van geleefd te worden.
Ik vraag me af of veel onrust, frustraties en onenigheid niet vanzelf zouden smelten.
Waarom ik dit hier aanhaal?
Omdat ik het de moeite waard vind om er niet over te zwijgen. Niet om er eindeloos over te praten, maar om het (samen) te onderzoeken, te ervaren, te voeden.
Spelend, zacht, ontspannen. Als iets wat groeit omdat je het "leeft", niet omdat je iets moet bewijzen.
Ik vraag me af of jij hier iets in herkent voor jezelf?