12/03/2026
Onze opinie: Over de grenzen....
Vind je je thuisverpleegkundige een vakman of vakvrouw?
Vind je je verpleegkundige een vakman of vakvrouw? Bekijk dan eens wat één enkele handeling financieel oplevert en vergelijk dit met een elektricien of loodgieter aan huis:
1 inspuiting: €5,89
1 medicatiecontrole (bij chronisch psychisch zieke patiënt): €4,72
1 wondzorg: €10,36
1 hygiënische zorg: €9,07
1x steunkousen of dauerbinden aandoen: €6,06
Wie dit ziet, begrijpt meteen dat zorg aan huis door een thuisverpleegkundige nauwelijks financieel vergelijkbaar is met andere vakmannen aan huis. Het werk vereist kennis, precisie en aandacht, maar wordt financieel nauwelijks erkend.
Toch is de lage vergoeding slechts één kant van het verhaal. De lage tarieven leggen druk op de individuele thuisverpleegkundigen en diensten en vormen soms een verleiding om de regels op te rekken of te frauderen. Maar wie bewust kiest voor fraude, maakt een opzettelijke en ethisch onverantwoorde beslissing.
Iedereen kent collega’s die het niet nauw nemen met de beroepsernst. Een patiënt fatsoenlijk wassen in vijf minuten? Onmogelijk. Je kent vast ook een zorgvrager wiens voeten al in weken niet meer gewassen zijn door de thuisverpleegkundige.
Sommige thuisverpleegkundigen kopen goedkope materialen aan en verkopen deze door aan woekerprijzen aan hun meest kwetsbare patiënten. Er zijn collega’s die dagelijks identiteitskaarten van familie of vrienden inlezen zonder zorg te bieden en de welwillenden een procentje van de opbrengst doorgeven. Velen rekenen zorg aan die nooit wordt uitgevoerd of vullen uitgebreide dossiers in terwijl ze slechts minimale actie hebben ondernomen. Dit is opzettelijke fraude en een grove schending van ethiek en vertrouwen.
Tegelijkertijd ontmoedigt het systeem vaak goede zorg. Wie een patiënt stimuleert tot zelfzorg, wordt soms gestraft. Een patiënt die zelf zijn gezicht wast, telt ineens niet meer als volledig afhankelijk voor 'wassen' op de Katzschaal. Ironisch genoeg kost het aanmoedigen van zelfzorg de verpleegkundige vaak dubbel zoveel tijd als wanneer ze het zelf overneemt. Het systeem beloont dus niet altijd eerlijkheid, vakmanschap of patiëntgericht werken.
Het probleem is breder dan één fraudegeval. Het taboe op het bespreken van deze situaties laat ongepast gedrag normaliseren, ondermijnt vertrouwen en doet de eerlijke thuisverpleegkundige tekort. Eerlijke reflectie is nodig: niet om alle verpleegkundigen over één kam te scheren, maar om verantwoordelijkheid, ethiek en professionaliteit hardop te benoemen.
Ondanks de druk en de negatieve voorbeelden zijn er gelukkig nog steeds verpleegkundigen die hun werk met hart en ziel doen. Ze nemen de tijd om patiënten te verzorgen en stellen kwaliteit voorop. Wie dit in sommige fora durft te zeggen, wordt niet zelden weggezet als naïef, een “domme gans” of vergeleken met Florence Nightingale. En toch zijn het precies deze verpleegkundigen die het fundament van ons beroep recht houden. Zij bewijzen dat thuisverpleegkunde wél vakmanschap kan zijn, ook onder moeilijke omstandigheden.
Wie bewust fraudeert of het systeem uitbuit, schaadt patiënten, collega’s én het fundament van ons zorgsysteem. Het is tijd dat dit hardop wordt gezegd en aangepakt. Want thuisverpleegkunde is vakmanschap en het is dringend tijd dat dat vakmanschap wordt erkend en beschermd.
̈ntenzorg
