Ilse Hauspie

24/05/2026

Wat is zelfzorg voor jou?

Eerlijk antwoord: ik zoek de zon op. De warmte ervan geeft me letterlijk energie. En ik ben graag alleen. Tijd alleen is voor mij de manier waarop mijn batterij weer oplaadt.

Wat me leegtrekt? Veel tijd in groep doorbrengen, sociale praatjes, een vol geplande agenda. Ik functioneer het beste als ik met de stroom mee kan bewegen.

Deze foto zegt het eigenlijk al. Kleermakerszit is mijn meest natuurlijke houding. Gewoon zitten. Aanwezig zijn.

En waarom vertel ik dit?

Omdat ik werk met ouders die dag en nacht klaarstaan voor een kind dat vastloopt in angst of dwang. Die zichzelf volledig wegcijferen. Die vergeten dat zij ook een batterij hebben die leeg kan lopen.

Je kunt geen rots zijn voor je kind als je zelf op drijfzand staat. Zelfzorg is geen luxe. Het is de basis van waaruit jij het verschil kunt maken.

Wat laadt jouw batterijen op? Ik ben oprecht benieuwd.

17/05/2026

Ja, dat ben ik dan.

Eén meter tweeënvijftig tegenstrijdigheden, pistachenoten en meningen.

Overdag ouders begeleiden die vastlopen, ‘s avonds op de zetel met een boek en speculaasijs met chocoladesaus en slagroom.

Vroeg naar bed én vroege vogel. Introvert maar nooit stil als het ergens over gaat.

Ik ben Ilse. Psychotherapeute, orthopedagoog, ouderbegeleider en gecertificeerd SPACE-therapeute. Meer dan dertig jaar lang aan keukentafels, in woonkamers, naast ouders die het niet meer wisten. Op gelijke hoogte, altijd.

Wat ik doe? Ik begeleid ouders van kinderen met angst of dwang. Niet door het kind te fixen, maar door jou als ouder steviger te maken. Want jij bent er elke dag. Ik geloof niet in quick fixes, wel in echte verhalen en kleine stappen die iets veranderen.

Slecht in smalltalk, goed in echte gesprekken.

Fijn dat je hier bent.
Ilse

15/05/2026

Wanneer is angst bij je kind meer dan gewoon “even lastig”?

Angst hoort bij opgroeien. Dat klopt. Maar er is een verschil tussen angst die past bij de leeftijd en angst die begint te wegen.

Dit zijn de vier signalen waar je als ouder op kan letten:

De angst past niet bij de leeftijd van je kind. Een peuter die bang is voor monsters: logisch. Een tiener die niet meer naar school durft: iets anders.

De angst houdt al langer dan twee maanden aan. Het is geen tijdelijke fase meer.

Je kind lijdt er onder. Je ziet het. Het trekt zich terug, slaapt slecht, huilt, vermijdt.

En is het meest veelzeggende signaal: jullie als gezin beginnen je aan te passen. Je rijdt een andere route, je vraagt niet meer of hij mee wil, je kookt apart, je blijft altijd in de buurt. Allemaal heel begrijpelijk. Maar het is ook het moment waarop angst de touwtjes in handen begint te nemen.

Herken je een of meer van deze signalen? Dan is het geen reden voor paniek, maar wel een reden om niet langer af te wachten en hulp te zoeken.

Ken je een ouder die twijfelt of het bij hun kind ‘erg genoeg’ is? Stuur hen deze reel.

12/05/2026

Waarom werk ik met ouders en niet met kinderen?
Omdat jij elke dag bij je kind bent. Geen therapeut haalt dat ooit in.

Swipe voor het volledige verhaal.

Reageer ANGST voor mijn gratis gids over omgaan met angst bij je kind.

11/05/2026

Dit heet de butterfly hug.

Kruis je armen over je borst en laat je duimen in elkaar haken boven het borstbeen.

Je handen vormen de vleugels van een vlinder, je duimen het lijfje.
Tik zacht afwisselend links en rechts. Fladder met je handen zoals de vleugels van een vlinder.

Blijf rustig ademhalen.

Doe het één tot drie minuten.

Dit zachte tikken brengt je van angst terug naar rust.
Je kan het gebruiken in elke situatie waar spanning of angst de kop opsteekt.

Je kind kan dit zelf leren. Of je doet het samen: je kind met zijn rug tegen jouw borstkas, jouw handen op zijn borstkas. Jij doet de butterfly hug voor jullie allebei.

Heb je dit al eens geprobeerd met je kind?
Ik ben benieuwd naar jouw ervaring.

10/05/2026

Ik zat in de auto en voelde het al: spanning in mijn borst, mijn schouders, mijn buik.
Geen gevaar natuurlijk, gewoon iets nieuws, iets wat ik nog nooit gedaan had. Mijn hoofd deed mee met van die gedachten zoals “misschien toch niet” en “eigenlijk is dit niet echt nodig”. Maar ik reed toch door.

En achteraf dacht ik: allee, waarom had ik hier nu spanning rond?

Dat is wat spanning zo goed kan: ze voelt groter dan ze is, en ze fluistert dat het beter is om te wachten of te vermijden. Doorgaan terwijl je spanning voelt in je lijf, dat is geen heldendaad, dat is gewoon oefenen.

Jullie komen nog te weten wat ik precies deed. 👀

10/05/2026

07/05/2026

Dé meest gestelde vraag …

06/05/2026

Heb jij dit ook al meegemaakt?