24/05/2026
je hoeft het niet alleen te doen en je doet het nooit enkel voor jezelf.
We zijn er niet voor gemaakt om op ons eentje te ont-stressen.
Van nature uit en van kinds af aan werd je zenuwstelsel steeds gereguleerd door iemand anders: je mama, papa of een andere zorgfiguur. Je werd gewiegd, getroost, geknuffeld, er werd tegen je gepraat... dat zit nog in je.
En dan kom je in een bepaalde fase in je leven waar je het plots allemaal alleen lijkt te moeten doen. We dragen zoveel met ons mee, we stoppen het weg, we negeren het en vooral ook: we dragen de pijn, de frustratie, de zorgen,... vaak alleen.
Want hoe moeilijk is het niet om steun te vragen? Om hulp toe te laten?
Terwijl die steun en verbinding net zo krachtig is, zowel als je kan geven als ontvangen.
Dit is het ding: je nervus vagus (heb je vast wel al is over gehoord - het is je grootste hersenzenuw verbonden met heel wat belangrijke organen) scant continu de omgeving af. Voel je je veilig en verbonden of onrustig? Deze zenuwbaan en je brein bepalen hoe je je fysiek zal voelen.
Je kent vast wel dat gevoel: je hoeft nog maar bij die ene persoon in de buurt te zijn en je voelt de rust al over je heen vallen. Of mensen die je tot rust brengen zonder dat je het kan thuisbrengen in woorden.
Dat is je nervus vagus. Dat is co-regulatie.
Als we het dan gaan om-denken: stel dat jij altijd rustig bent, of je bent steeds onrustig, wat voor impact heeft dit dan op de mensen rondom je, denk je?
Goed voor jezelf zorgen: je doet het niet alleen en je doet het nooit voor jezelf.
Als jij rust voelt, dan trek je die rust ook aan.
Hoe jij je voelt heeft een impact op de mensen rondom je. Altijd.
Laat dit een oproep zijn om te verbinden. Om elkaar te zien.
Ik ben zo dankbaar en vind het zo mooi om te zien dat hier in de yogalessen veel verbindingen en vriendschappen ontstaan. Dat maakt yoga nog extra krachtig en waardevol.
(ik ben heel nieuwsgierig wie mijn lange tekst uitleest tot het einde, geef een like of een reactie als je dat deed en er iets aan had). :)
