Syl La Vie, Leopold III-laan 36, Westmalle (2026)

06/04/2026

“Life can flip in a second.”

1 telefoontje.
1 diagnose.
1 onverwachts moment.
En alles verandert.

Niets is zeker.
Niet de tijd.
Niet je gezondheid.
Niet de liefde.
Niet de vriendschap.

🤍
Leef voluit.
Heb lief.
Heb jezelf lief.
Deel liefde.
Koester.
Omarm.
Wees dankbaar.

Want alles wat vandaag normaal voelt, kan morgen je grootste wens zijn.

✨

26/03/2026

DEEL II // in iedere vezel blijf jij 🤍

Als iemand sterft, blijft er héél veel achter.
De persoon zit nog in spullen, in huizen en kamers.
De persoon leeft nog, in hoofden en harten.

Toen papa stierf, kreeg de sjaal van Dennis ook bij zijn afscheid een bijzondere plek.
De sjaal was meer dan ooit niet meer zomaar een sjaal.
En zo kwam de sjaal begin 2025 ons huisje terug binnen.

Maar wat doe je dan met zo’n sjaal?
Een sjaal te kostbaar om de doos in te gaan, te dierbaar om op kast te leggen, te fragiel om zelf verder te dragen…

En zo ergens najaar 2025 zat het klaar en nam ik contact op met de liefste Liesbet van .be .
Dankzij haar zorgvuldige warme aanpak wist ze me te overtuigen om van enkele kledingstukken een kunstwerk te laten maken.

Want Dennis, mama, papa en papsie verdienen kunst.
Ze verdienen om tastbaar herinnerd te blijven worden.
Zij mogen letterlijk een zichtbaar plaatsje krijgen in huis.

En zo heb je dan die bijzondere sjaal, een trouwhemd van Dennis, een hemd en t-shirt van papa, een warme fleece trui van mama en een t-shirt van papsie.
Samen vereeuwigd in één tastbare herinnering van grote betekenis.

Omdat in wat achterblijft, altijd iets voortleeft.

🤍

Dankjewel bebraeckman.art

26/03/2026

DEEL I // deze sjaal 🤍

Het begon met een sjaal.
Een sjaal die Dennis, zoet, zorgvuldig uitkoos en met veel trots droeg. “Want da was wel ne chique sjaal!”

De sjaal was één item uit de kasten vol kledingstukken en persoonlijke spullen van Dennis. Spullen die na 10/07/2017 lang onaangeroerd bleven. Spullen die a b s o l u u t niet van plaats mochten veranderen. Spullen die ons brein en hart nodig hadden, om de realiteit van het verlies nog net niet helemaal te moeten zien.

En dan zo ergens eind 2019 bewoog er iets. Ik organiseerde een heus zoet-café. Een warm samenzijn met naaste familie en beste vrienden, waar we zoet-wijn dronken, zoet-hapjes aten en waar dit select groepje kon snollen tussen alle zoet-spullen om hem zo - letterlijk - met ons mee verder te dragen. En zo vertrok ook mijn papa, toen al volop in gevecht met het vieze kankerbeest, met die mooie sjaal van Dennis. Ze wandelden zo letterlijk en figuurlijk samen verder.

De meisjes en ik hielden een doos - lees: grootste formaat curveren box x 2 - met spullen die we zelf wilden houden.
Sommige spulletjes werden verwerkt in kussens en/of kregen een bijzondere nieuwe plek in ons Westmallehuisje.

Gedragen herinneringen.
Stil maar voelbaar.
Voor altijd dichtbij.

🤍

03/02/2026

Samen 🫶

Ik probeer het niet té vaak te doen, maar als ik dan eens achteruit kijk, dan kom ik er elke keer opnieuw bij.
Dan kom ik bij SAMEN.

Dan besef ik dat ik heb kunnen blijven functioneren omdat er ‘samen’ was. Uiteindelijk moest ik het alleen doen, maar de weg ernaartoe kon ik wel ‘samen’ doen.
Samen maakt zo’n verschil.

Zo had (en heb!) ik een hele clan familie en vrienden achter en naast me die er ‘samen’ voor gezorgd hebben dat elke dag nog de moeite waard kon zijn.

Zo had (en heb!) ik ook een hele clan van zorg- en hulpverleners achter en naast me die er ‘samen’ voor gezorgd hebben dat ik fysiek & mentaal in elke nieuwe dag kon stappen en me van tijd tot tijd een portie moed konden bijtanken.

Er was niet één iemand die het verschil gemaakt heeft.
Er was een clan.
Het was die ene psychologe én die andere psychotherapeute én die ene osteopaat én die ene huisdokter én die ene shiatsu power vrouw én die ene energetische therapeut en… en…

Vanuit eigen ervaring maar ook door wat ik elke dag mag doorvoelen in de praktijk, geloof ik dus heel erg in SAMEN.
Er is geen meer of minder in de hulpverlening binnen de rouwwereld. Er is alleen anders.

Hoe meer we verschillende krachten & expertises kunnen samenbundelen, …
Hoe groter het netwerk dat je kan aanbieden, …
Hoe intenser de samenwerking tussen collega’s in het netwerk kan verlopen, …
Des te meer mensen er uiteindelijk juister geholpen kunnen worden.
En die juiste zorg kunnen verlenen aan de medemens, daar wil Syl La Vie heel graag mee voor staan.

En net daarom bundelen we krachten.
En net daarom staan deze twee krachtige dames naast mij op de foto. Omdat je ook hen bij Syl La Vie mag en kan ontmoeten.

✨ samen geraken we verder ✨samen staan we sterker

🌙 SAMEN • kinderen, jongeren & volwassenen • rouw-en verlies

🌙 SAMEN • jongeren & volwassenen / verlies, rouw, rituelen en HSP

🌙 SAMEN • Heleen Konings • volwassenen • verdriet-en verliesondersteuning • holistisch coach

jongeren volwassenen stervensbegeleiding hsp kracht herstelnaverlies rouwenverliesbegeleiding

13/01/2026

Rouw op de agenda; een dag voor jezelf.

“De wereld draait maar door, ik voel weinig ruimte om écht stil te staan bij dit verlies.”

“Het is nu een half jaar geleden en ik merk dat de mensen er niet meer naar vragen. Dan laat ik het ook zo, maar vanbinnen knaagt het gemis enorm.”

“Ik heb het gevoel dat mijn omgeving het confronterend vindt als ik telkens mijn verdriet toon en hen uitleg hoe zwaar het voelt.”

Herkenbaar? We horen het dagelijks in onze praktijk.

Rouw hoort bij het leven. En toch krijgt het in onze samenleving nog steeds te weinig ruimte. We gaan door alsof het er niet is, terwijl we juist nu behoefte hebben om stil te staan, te voelen, te erkennen.

Wil je opnieuw leren luisteren naar wat jouw verdriet je probeert te vertellen?
Ben je op zoek naar een taal om uiting te geven aan hetgeen je voelt?
Ervaar je de nood om bewust stil te staan bij de herinneringen?
En ook benieuwd hoe anderen hun verliespad bewandelen?

Op vrijdag 08 mei 2026 nodigen we je uit om je agenda vrij te maken voor een waardevolle dag voor jezelf in de veilige omgeving van een kleine groep mensen die net als jij rouwen en leven met gemis. De liefdevolle omkadering en begeleiding gebeurt door Sylvie De Mey en Alexandra Hustinx, twee ervaren rouwconsulenten.

In een wereld die steeds sneller draait,
gaan we samen met jou op zoek naar vertraging en verbinding.

Wil je dit ook ervaren?
Schrijf je in via rouwopdeagenda@gmail.com.

Investering:
€ 165 (incl. btw voor particulieren – excl. btw voor zelfstandigen).
Wij zorgen voor koffie, thee, fruit & verse versnaperingen.

Locatie:
In het prachtige en rustgevende Hof Zevenbergen te Ranst.

Timing:
Je bent welkom vanaf 9.15 uur. We gaan om 9.30 uur (stipt!) van start en ronden om 16.00 uur af. ’s Middags voorzien we een uurtje pauze waarbij je ook de mogelijkheid hebt om te wandelen in het bos.

Benodigdheden?
Neem zelf een lunch en schrijfgerief mee. En je mag ook altijd een eigen dekentje en kussen meenemen voor wat extra gezelligheid.

Veel liefs,
Sylvie & Alexandra

09/01/2026

Hi 2026… 👋🏻

Ik sloot 2025 af. Turbulent.
Van geannuleerde treinen in het buitenland naar onverwachtse vluchten - mét turbulentie - om thuis te geraken.

Ik sloot het jaar af en bovenstaande vat 2025 helemaal samen. Het was met momenten écht turbulent.
Plannen werden ongewild geannuleerd.
Vluchten naar andere oorden werden genomen 💔.

En toch... En toch was 2025 ook turbulent mooi.
Omdat ik thuis kon komen. Keer op keer.
Omdat ik zo veel liefde heb rondom mij.
En dat dat het mooiste is dat er bestaat.

Ik mocht in 2025 weer meewandelen in de mooiste turbulente trajecten. Mensen wiens leven stil stond, mensen die een weg zochten in verdriet, mensen die handvaten zochten in rouw.
En ook daar zag ik het...
Rouwen lukt écht als je omringd wordt.
Rouwen kan écht als je ’t niet alleen moet doen.
Maar ook daar zag ik het...
Mensen die leven in eenzaamheid, mensen die in vol verdriet écht alleen verder moeten, mensen die niet kunnen leunen. En daar wordt rouw pas echt rauw.

Mijn hart gaat uit naar alle mensen die rouwen in eenzaamheid. Ik denk oprecht dat ik dit het hardst gevoeld heb in 2025.

Ben jij of ken jij iemand die rouwt in eenzaamheid?
Dan ben jij zo welkom bij Syl La Vie om een kleine steunpilaar in jouw rouw te vinden.
Samen met mijn collega’s Alexandra Hustinx en Heleen Konings vangen we je graag op.

Veel liefs,
Syl 🌙

20/10/2025

Meer dan één op de drie Vlamingen werd de afgelopen jaren geconfronteerd met afscheid en verlies.

is een initiatief dat bijdraagt om afscheid en verlies opnieuw een betekenisvolle plek te geven in onze samenleving. We willen dat rouwenden en hun omgeving opnieuw de weg naar elkaar vinden. Want troost is teamwerk.

Daarom zet haar schouders mee onder dit waardevolle initiatief. Het wordt intussen een vaste waarde, dat we op 1 november op de begraafplaats een eerbetoon brengen aan diegenen van wie we afscheid namen. We geloven dat woorden, muziek, stilte en licht voor verbondenheid en troost kunnen zorgen.

Voor het eerst werk Reveil met een jaarthema:
Altijd iemands kind.
Een thema dat herkenbaar is voor iedereen. Want of je nu negen bent of negentig, oud of jong, vergeten of gevierd, Belg of komende vanuit het buitenland: je bent altijd iemands kind.

Wees daarom welkom op 1 november tussen 17-18u.
Laat je onderdompelen in de sfeer van Reveil en wikkel je in een dekentje dat je zelf kan meebrengen om je te beschutten tegen de wind.

Mocht je zin hebben om deel uit te maken van de inspiratiegroep van Reveil, dan mag je gerust contact opnemen met Leen De C**k via leen@terrauitvaart.be. Helpende handen, frisse ideeën of een warme getuigenis zijn altijd welkom.

🌙

12/09/2025

Welke vraag wil jij eens stellen aan Syl (La Vie)?
Ik deel graag enkele vragen/antwoorden met jullie.

❔Werk je het liefste met kinderen & jongeren of met volwassenen?

Ik vind de mix juist fantastisch. De jongste met wie ik momenteel op weg mag gaan is er 5, de oudste is 79 jaar. Ik krijg heel veel energie om met jong én oud(er) aan de slag te gaan. Elke leeftijd zorgt voor andere inzichten, aanpak en aanbod en dat zorgt zelfs net voor veel variatie.

❔Welke studies heb je dan juist gedaan om deze job te kunnen uitoefenen?

Ik heb een werkverleden in de echte zakenwereld. Na stages in Londen en Brussel ben ik uiteindelijk in de financiële sector terecht gekomen. Ik heb hier enorm veel uit geleerd en daar is ook duidelijker geworden dat ik heel graag met en voor mensen werk. Maar mijn hart lag niet daar, maar wel in de hulpverlening. En dus moest ik heel wat andere opleidingen extra gaan volgen. Dat is nog steeds bezig trouwens, omdat het me zo blijft boeien. Benieuwd naar mijn opleidingsachtergrond? Kijk dan zeker even naar www.syllavie.be / over Syl.

❔Is je job niet te zwaar? Hoe hou je dat vol?

Een vraag die ik vaak krijg. Begrijpelijk ook.
Ja, de job is niet vanzelfsprekend, maar daarom niet meer of minder zwaar dan andere jobs. Het vraagt gewoon veel zelfzorg en dat probeer ik goed te bewaken (ook al is dat al een hele zoektocht geweest). En ook, ik krijg net heel veel energie van mijn “werk”. Het feit dat ik elke dag betekenisvol mag bezig zijn, geeft me heel veel voldoening. Ik ben oprecht heel dankbaar dat ik met de mensen bij Syl La Vie op pad mág gaan.

❔Kan je deze job wel doen als je zelf rouwende bent?

Helaas heb ik al mogen ondervinden dat net omdat ik zelf rouwende ben er een andere verbinding kan ontstaan met de ander en er stilzwijgend een (h)erkenning kan zijn. Dat kunnen aanbieden had ik nooit uit een theorieboek kunnen halen. Dus ja, dat kan en dat lukt en brengt zelfs mooie dingen.

❔Doe je enkel 1-1 begeleidingen of hoe ziet je werk er dagdagelijks uit?

Nee, naast individuele begeleidingen geef ik ook workshops, lezingen, overleg met scholen, artsen en collega’s.

🌙 Meer weten over Syl La Vie?
pb of www.syllavie.be

10/07/2025

✨

Thuis.
Dat is rollen met je ogen als de ander diezelfde mop voor de 100e keer vertelt en wéér strijk gaat van het lachen.

Thuis.
Dat is alweer een verstopte bic-balpen vinden en je afvragen waar hij die weer heeft meegepakt.

Thuis.
Dat is samen die ene goede fles wijn kraken die samen gekocht werd in het verre zuiden.

Thuis.
Dat is aan de nieuwe week starten en om 10u sturen dat je mekaar al mist.

Thuis.
Dat is die fiets weer heel fout geparkeerd zien staan en bedenken dat hij het de avond voordien weer te bont heeft gemaakt.

Thuis.
Dat is in de week plannen maken voor het weekend, om die dan te vol te plannen omdat er zoveel plannen zijn.

Thuis.
Dat is spontaan volk over de vloer krijgen, zo van dat volk die nooit storen omdat ze zo diep in ons hart zitten.

Thuis.
Dat zit in de geur van het bed, als je samen onder fris gewassen lakens kruipt.

Thuis.
Dat zit in samen hangen in de zetel en beseffen dat dit alles is wat je nodig hebt.

Thuis.
Dat zijn de kinderen die spelen, kampen bouwen, schaterlachen en gillen als papa thuiskomt.

Thuis, dat zit niet in stenen, in een gebouw.
Thuis, dat zit in houden van jou.
Thuis, dat is alles wat je nodig hebt om te leven.
Thuis, dat zit in púre alledaagsheid verweven.

Op 10 juli 2017 verdween onze thuis.
Op 10 juli 2017 werd het hels stil in huis.
En die stilte spreekt nog steeds, soms heel luid.
Het gemis kruipt nog vaak onder onze huid.
Samen met jou vertrokken al onze plannen en dromen.
Samen met jou zijn er ook mensen niet blijven komen.

Waar anderen hier bij ons steeds konden vertrekken om terug naar Thuis te kunnen gaan, zo zijn wij hier élke dag blijven zoeken naar manieren om te blijven staan.
En zo gingen wij beetje bij beetje- letterlijk & figuurlijk - verbouwen, terug zoeken naar vertrouwen en gingen we terug houden van een nieuwe warme mooie thuis… ❣️

Want hoe kon het ook anders?
Als dat het laatste eerbetoon aan jou kan zijn?
Dan zullen wij léven, verder leven met de pijn.

♥️

Zoet,
Tu
me
manques.

💫

27/06/2025

Vorig jaar, einde juni.
Ik schreef hier dat ik veel zots ging doen.
Ik ging dan ook écht vele zotte dingen doen.
Zo mocht ik terug vrouw-van worden en vierde ik mijn 40e verjaardag in Ibiza. Zalig zot allemaal.

Ik schreef hier ook dat ik met zot veel goesting terug ging starten, na mijn verlof zo ergens in augustus.
De goesting was er. Maar helaas lag er - toen al - veel ander zots op mijn weg. Zo van die dingen waarvan je zegt, toch zot dat je dat moet overkomen…

Na de zomer vorig jaar begon mijn hart het lastig te hebben. Op een doordeweekse alledaagse mooie rustige avond, leek mijn hart te stoppen. Althans, zo voelde het. Ik vergeet het nooit, die moment. Ik denk dat ik nog nooit zo bang geweest ben als toen. Wat daarop volgde was een ‘mevrouw dat zal wel hyperventileren zijn’ tot ‘mevrouw u hebt een hartritmestoornis’. Een hartritmestoornis.
Mijn hart volgde letterlijk niet meer.
Het was zot hoe mijn hart het die tijd overnam.
Gesprekken voeren, sporten, slapen, dansen …
Alles ging zot moeilijk.

Waar ik kei hard ging werken om mijn hart te geven wat het nodig had, kwam het volgende zotte op mijn pad.
Zo moesten we veel sneller dan ooit gedacht afscheid nemen van een zot lieve toffe man, onze papsie.
Papsie was veel meer dan een schoonvader voor mij.
‘T is zot wat zijn verlies teweegbracht (en brengt).

Toen ik nieuwe adem vond - letterlijk en figuurlijk - hebben we dan in maart dit jaar afscheid moeten nemen van mijn papa. Papa was veel meer dan een papa voor mij. Met papa vertrok ook de gerustheid en wijsheid die ouders brengen.
Met papa vertrok alweer een stukje van mijn hart.

En dan zijn we nu opnieuw juni.
Het is zot te bedenken wat een jaar achter ons ligt.
Deze zomer staan er minder zotte dingen op de planning.
Misschien dat mijn hart daar wel deugd van zal hebben.
Want rouwen, lieverds, rouwen dat is harD en harT werken.
Elke dag opnieuw.
De meeste mensen zien het niet.
Heel sommige doen hun best om het te zien.
En een enkeling die ziet het. Of wil het zien.

En dat is mijn wens voor jou, voor de zomer.
Dat je écht gezien wordt.
Want dat is alles wat een rouwhart nodig heeft.

🩷

19/06/2025

Borderline Times 📚

Wie Syl kent, weet dat ik van lezen hou en dat ik altijd wel één of meerdere boeken heb liggen, de ene al wat relevanter voor Syl La Vie als de andere.

Jaren geleden ‘moest’ ik Borderline Times van Dirk De Wachter lezen voor een literatuuropdracht van mijn opleiding. Ik was toen al helemaal weg van het boek.

Onlangs nam ik het nog eens vast.
Ik nam het vast en voor ik het wist was ik terug vertrokken. Dirk neemt je mee op een trein door onze volle realiteit.
We leven dus in Borderline Times, voor wie het nog niet weet.

Ik neem jullie even mee in een stukje van zijn woorden…

“De periode dat iets ‘toegestaan’ is, wordt steeds korter. Als je rouwt om het verlies van een geliefd persoon, dan mag je dat maar een bepaalde periode doen. Heb je daar langer voor nodig, dan noemen ze dat al snel ‘ziekte’ (bv depressie) en dan hebben ze daar al snel pilletjes voor. Nochtans, af en toe eens gedeprimeerd zijn is heel normaal. Al doet de maatschappij alles om dat niet als normaal te laten aanvoelen.”

“Kinderen leren omgaan met een beperking of falen, ze aanleren hoe je terug kan opstaan, je herpakken en verder vechten… Het is minder en minder van deze tijd. We zijn te snel geneigd om op zoek te gaan naar een pilletje of vooral, een diagnose.”

“Identiteit is complex geworden. De druk om ‘om te bloeien en alle kansen te benutten’ is zo hoog geworden. We zijn in zo’n sterke mate bezig met ontplooiing dat we ons verliezen in de plooien.”

…
En ik besef weer eventjes nóg meer hoe waardevol ons beroep is. Omdat we in volle Borderline Times elke dag opnieuw mensen kunnen meegeven dat het wél toegestaan is, hoe je terug kan opstaan, hoe je dicht bij jezelf kan/mag blijven, … Dat ontplooiing ook kan zonder jezelf te verliezen 💛

En ik besef ook weer eventjes hoe waardevol het is, zo’n boek. Om er af en toe terug bij te nemen. Als reminder voor mezelf. En ik hoop bij deze dat het een reminder voor jou mag zijn.

💛

16/05/2025

Ze zeggen dat…

Dat ik terug gelukkig ben.
Dat ik nogal chance heb dat ik iemand anders ben tegen gekomen...

Dat het nogal snel was om terug in een relatie te gaan.
Dat het misschien toch niet zo goed zat tussen zoet en mij...

Dat mijn papa al zó lang ziek was, dat ik toch wist dat dit ging gebeuren, dat ze niet begrijpen dat het dan zo’n impact heeft …

Dat het niet zo goed gaat met mij.
Ze hebben het horen zeggen maar je ziet het ook, ik ben een heel ander.

Dat ik te veel bezig ben met dit.
Dat ik te weinig bezig ben met dat.
Dat ik beter dat zou doen.
Of dat ik … dat ik…

Ze zeggen dat…
Ze zeggen veel.
Sinds 10/07/2017 is er een heleboel gezegd geweest.
Veel liefs. Veel vals. Veel moois. Veel fouts.

En nu zeggen ze dat ik er mee stop, met Syl La Vie.
Dat ik niet langer mijn job als rouwconsulent ga uitoefenen.

Ze zeggen dat...
Ik heb écht moeten leren om dat daar te laten.
Dat eigen waarheid waarheid is.

Maar dit… Dit kan ik niet laten zeggen.
Dit gaat over Syl La Vie.
Dit gaat over levenswerk, over levensmissie.
Dus hier wil ik toch iets op zeggen.

Nee, ik stop niet met Syl La Vie. Neen.
Nog méér dan ooit tevoren voel ik dat ik het thema rouw wil laten bougeren.
Dus nee. Nee. Laat ze zeggen.

Het enige wat ik deed, is even tijd nemen.
Omdat jullie dat verdienen.
Omdat ze zeggen dat een rouwconsulent er niet juist voor de cliënt kan zijn als die dat niet voor zichzelf doet .

Dat is wat ik deed.
Dit is wat ik doe.
Voor mezelf zorgen.
Om nog meer goesting te krijgen in m’n
job die ik in feite zelfs geen job kan noemen.

Dus wat ze ook zeggen...
Syl La Vie is Syl.
En Syl blijft Syl La Vie.
Alleen met een extra litteken erbij.
Maar ze zeggen dat dat m’n werk alleen maar authentieker maakt.

Ze zeggen dat.
Dat zeggen ze.
Zeggen ze dat?
Check even in.
Ik hoor je graag 🌙

Syl La Vie

06/04/2026

26/03/2026

26/03/2026

03/02/2026

13/01/2026

09/01/2026

20/10/2025

12/09/2025

10/07/2025

27/06/2025

19/06/2025

16/05/2025

Adres

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Type