Psycholoogwilsele

10/05/2026

Proficiat aan alle vrouwen….
Die graag een moeder willen zijn
Die nog geen moeder zijn
Die een moeder zijn
Die geen moeder willen of kunnen zijn
Die een moeder hebben die er niet echt voor hen is
Die hun moeder verloren hebben
Die een moeder hebben waarbij ze vandaag terecht kunnen
…
Proficiat aan alle vrouwen…
Omarm je liefdevolle warme kant…
waardoor je een moeder zou kunnen zijn
Waardoor je een mama bent
waardoor je een goede dochter bent
Waardoor je een goede dochter zou kunnen zijn
Waardoor je zo vaak, zomaar zoveel geeft aan anderen
….
Proficiat aan alle vrouwen…
Wees trots op jezelf, op je sterkte en kracht om er zo vaak te staan…
Misschien voor je kinderen, misschien voor anderen, misschien voor de kinderen die er hadden kunnen zijn
…
Misschien te weinig voor jezelf! Laten we elkaar proficiat wensen vandaag
Proficiat aan alle vrouwen omdat je bent wie je bent en dat is gewoon prachtig
😘 Nathalie

08/05/2026

01/05/2026

We zijn het een beetje verleerd: onszelf aanvaarden zoals we zijn.
Niet de versie van onszelf die alles op orde heeft, gefocust is, productief, emotioneel in balans…
Maar de echte versie. Die soms afdwaalt. Dingen vergeet. Uitstelt. Chaotisch is. Zich moeilijk kan concentreren.
We leven in een cultuur die sterk inzet op zelfreflectie en groei. En dat is waardevol, het helpt ons vooruit.
Maar ergens onderweg lijkt het alsof “werken aan jezelf” ook is gaan betekenen dat alles beter moet. Efficiënter. Duidelijker. Meer onder controle.
En wat niet past binnen dat plaatje, voelt al snel als een probleem dat opgelost moet worden.
Misschien is dat ook waarom we sneller naar diagnoses beginnen zoeken.
Omdat het ergens geruststellend is.
Omdat een label kan zeggen: “Zie je wel, er is een verklaring.”
En soms ook: “Het ligt niet aan mij.”
Versta me niet verkeerd: diagnoses kunnen helpend en nodig zijn. Ze kunnen veel duidelijkheid en steun brengen.
Maar niet elke vorm van moeilijkheid vraagt om een diagnose.
Soms vraagt het gewoon mildheid.
Ruimte om niet alles perfect te doen.
Om te erkennen: dit vind ik lastig. Dit is niet mijn sterkste kant. En toch ben ik oké.
En aanvaarden is niet hetzelfde als opgeven.
Het is stoppen met vechten tegen alles wat niet in het ideale plaatje past.
En misschien ligt daar net iets heel waardevol:
niet alles moeten verklaren, verbeteren of oplossen…
maar af en toe gewoon mogen zijn.

Ik wens jullie een mooi weekend met veel liefde voor jezelf😘

28/04/2026

Wist je dat je door voldoende zon(licht) overdag ook beter slaapt?

Herken je het gevoel van “altijd aanstaan”? Je bent niet alleen. Ik deel graag wat eenvoudige tips om hier anders mee om te gaan.
Tip 3: geniet van de zon!

Misschien begint de oplossing wel simpeler dan je denkt nl. bij zonlicht.
Als je ‘s morgens meteen wat daglicht meepikt, krijgt je lichaam een natuurlijke boost cortisol, het hormoon dat je wakker en scherp maakt.
En hier komt het mooie:
Overdag goed “aan” = ‘s avonds makkelijker “uit”
Door dat ochtendlicht help je je lichaam immers om later op de dag vlot melatonine aan te maken, ons natuurlijk slaaphormoon. Resultaat? Je hoofd komt sneller tot rust en je valt makkelijker in slaap.
Dus ga buiten! Adem. Wandel. Geniet van die gratis zon.

23/04/2026

Kan jij zonder je gsm?
Herken je het gevoel van “altijd aanstaan”? Je bent niet alleen. Ik deel graag wat eenvoudige tips om hier anders mee om te gaan.

Tip 2. Je GSM eens wegleggen.
Hij lijkt aan je hand geplakt, je bent altijd bereikbaar voor iedereen. Handig… of toch niet?
Durf je hem even weg te leggen? Begin klein: een halfuurtje.
Wat is er zo dringend dat het niet kan wachten? En als het wel dringend is, kan jij op dat moment echt iets veranderen?

Ik merkte het zelf toen mijn zoon onlangs op reis was. Normaal leg ik mijn gsm ‘s nachts naast me als de kinderen uitgaan. Dus even twijfelde ik om dat nu ook te doen. Maar toen dacht ik: als er iets gebeurt, zijn er mensen bij hem die op dat moment veel meer kunnen doen dan ik van hieruit. Dus liet ik mijn gsm in mijn tas. En ja, dat voelde eerst wat onwennig… maar ik heb goed geslapen.

Omdat het nu kan, hebben we onszelf precies wijsgemaakt dat we altijd bereikbaar moeten zijn. Misschien is het tijd om dat verhaal los te laten.

20/04/2026

Multitasken of beter niet?
Herken je het gevoel van “altijd aanstaan”? Je bent niet alleen. Ik deel graag wat eenvoudige tips om hier anders mee om te gaan.

Tip 1. Doe 1 ding tegelijk, maar dan echt!
Vb. Mail checken en niets anders, eten en niet scrollen intussen, werken op 1 tabblad en geen 6 tegelijk openzetten….

Je brein wordt hier niet lui van, maar juist rustiger!
Succes

23/02/2026

“Wat heb je dat goed gedaan.”
“Ach, viel wel mee.”

Herkenbaar?
Voor veel mensen voelt een compliment niet als een cadeau, maar als spanning.

Want als ik het aanneem…
Lijk ik dan arrogant?
Moet ik het blijven waarmaken?
Wat als ze me overschatten?..

Dus maken we het kleiner.
Of praten we het weg.
Of geven we het terug.

En dat hoeft echt niet. Je mag trots zijn als je een compliment krijgt en dat begint met het compliment aan te nemen.

Gewoon zeggen: “Dank je.”
Zonder uitleg. Zonder relativering.

Probeer maar!

19/02/2026

“Therapie kost toch maar 11 euro?”
Ja??? In theorie, op papier.

In de praktijk is er budget voor ongeveer 1 op 4 psychologen om geconventioneerd te werken.
Dat betekent: beperkte plaatsen, wachtlijsten van hier tot volgend jaar en veel “sorry, volzet”.

Maar geen zorgen!
Je kan altijd terecht bij een niet-geconventioneerde psycholoog.
Voor 80 euro. Of meer.

“Ah maar die verdienen dan toch veel meer?”
Nee dus. Want cliënten kunnen of willen dat bedrag vaak niet betalen. Dus ook daar: water bij de wijn.

En de geconventioneerden?
Die mogen kiezen wie ze helpen, wie ze weigeren en hoe ze hun beperkte quota verdelen. Droomjob dus 🧐

Samengevat:
– Cliënten willen 11 euro betalen.
– Psychologen willen correct vergoed worden.

– Het systeem wil… vooral ingewikkeld blijven!

Maar hé, op papier is psychologische zorg perfect toegankelijk. 😉.

Ik schreef er 2 jaar geleden een artikel over naar aanleiding van een misleidende campagne van de overheid. Helaas nog steeds dezelfde problematiek. Met andere cijfers, maar toch 🥺

https://sociaal.net/opinie/mentaal-welzijn-doe-geen-loze-beloftes-campagne-gevoelig-thema

Toch blij dat ik psycholoog ben en geen politicus. Telkens opnieuw… en opnieuw…

Psychologe is kritisch voor 'Spreek erover'.

16/02/2026

Communiceren is meer dan woorden gebruiken.
Veel praten betekent niet automatisch dat er echt contact is.
Woorden kunnen informeren, uitleggen of overtuigen — maar echte communicatie gaat over iets anders: over delen wat er leeft in je hoofd, in je hart.
En dat is voor velen niet evident!

Ook stilte is een vorm van communicatie:
niet reageren, afstandelijk doen. Lachen alsof er niets aan de hand is terwijl de spanning wel voelbaar is. Het zendt allemaal iets uit. Alleen blijft de echte boodschap dan vaak onduidelijk voor de ander.

Gezonde communicatie vraagt moed.
De moed om te zeggen:
“Dit raakte me”, “Hier werd ik boos over”, “Dit heb ik nodig.”
Zonder verwijt. Vanuit het “ik” gevoel. Zonder spel. Zonder de ander te laten raden.

Communicatie is geen manier om controle te houden. En ook geen wedstrijd in wie het meest sensitief is. Mensen moeten of kunnen niet raden wat je bedoelt. Elk woord, gebaar, stilzwijgen kan 100 dingen betekenen.

Echt praten, is bereidheid om helder te zijn en te luisteren. Om aanwezig te blijven wanneer het ongemakkelijk wordt. Echte communicatie is verbindend.
Alles wat verwarring, afstand of machtsspel oproept, vraagt misschien geen extra woorden — maar meer eerlijkheid.

16/02/2026

In mijn praktijk zie ik hoe complex het kan zijn om grenzen te stellen aan ouders wanneer iemand als kind te vroeg/te veel verantwoordelijkheid droeg. Dat noemen we parentificatie: een dynamiek waarbij een kind emotioneel of praktisch taken opneemt die eigenlijk bij de ouder(s) horen.
Onderstaande tekst verwoordt het spanningsveld tussen loyaliteit, schuldgevoel, liefde en zelfbescherming. ❤️, bedankt P.

Sometimes you distance yourself from your parents — and your heart breaks at the same time.
Not because you don’t care.
Not because you’ve become cold.
But because you were strong for too long.
Some children grow up feeling responsible for everyone else’s emotions. They learn to soothe, to fix, to carry. They become the reliable one. The mature one. The one who understands.
What they don’t learn is what it feels like to be protected.
When, as adults, they begin to set boundaries, it can look like rejection. It can sound like ingratitude.
“You’ve changed.”
“What did we ever do to deserve this?”
“After everything we’ve done for you.”
But boundaries are rarely born from indifference.
They are born where safety was missing.

There is a particular kind of grief in watching your parents grow older while knowing that closeness still comes with guilt, blame, or the pull to step back into an old role. You can feel compassion and self-protection at the same time.
Distance, in these cases, is not the absence of love.
It is the presence of self-preservation.
And sometimes, both can exist together.
— Anonymous