09/02/2026
Niet alles wat iemand meemaakt, is zichtbaar.
Niet elke strijd laat sporen na aan de buitenkant.
Mensen met onzichtbare ziekten en chronische pijn dragen vaak elke dag meer dan anderen kunnen zien: pijn, vermoeidheid, doktersafspraken, medicatie, zorgen, frustratie, verdriet… en het stille rouwproces om alles wat niet meer vanzelf gaat.
Toch blijven ze zoeken naar licht.
Naar kleine momenten van rust, vreugde, verbinding.
Momenten waarop de pijn even draaglijker is en het leven wat lichter aanvoelt.
Wanneer zulke momenten gedeeld worden, betekent dat niet dat alles “oké” is.
Het betekent dat iemand even ademruimte vindt.
Dat er plaats is voor leven, ondanks alles.
Omdat het niet zichtbaar is, wordt vaak gedacht dat het wel meevalt.
En zo ontstaat soms onbegrip, afstand en stilte.
Niet uit onwil, maar door gebrek aan inzicht.
Laten we normaliseren dat hierover gesproken mag worden.
Zonder oordeel. Zonder vooroordeel.
Met zachtheid, respect en menselijkheid.
Want niemand kiest voor chronische pijn of ziekte.
En bijna iedereen zou alles geven om gewoon te kunnen functioneren, vrij te bewegen en energie te voelen.
Tot die tijd mogen kleine momenten van licht er zijn.
Ze zijn geen zwakte.
Ze zijn kracht. 🤍