10/05/2026
Moederdag is niet voor iedereen een dag van bloemen, ontbijt op bed en zorgeloze glimlachen.
Voor sommigen is het een dag die schuurt.
Een dag die herinnert aan wat er was,
wat had kunnen zijn,
of wat nooit mocht komen.
Vandaag denk ik aan alle mama’s
die er niet meer zijn,
maar nog elke dag voortleven
in de handen die ons leerden dragen,
in de woorden die ons gevormd hebben,
in de liefde die nooit echt verdwijnt.
Aan de vrouwen
die bijna mama waren,
die al droomden, hoopten, voelden,
maar veel te vroeg moesten loslaten
wat al zo diep in hun hart leefde.
Aan de vrouwen
die mama wilden worden,
maar het leven een ander pad liet kiezen.
Alsof liefde alleen niet altijd genoeg bleek
om nieuw leven te mogen dragen.
Aan de plusmama’s,
die ervoor kiezen lief te hebben
wat niet uit hun lichaam,
maar wel uit hun hart geboren werd.
Want moeder zijn
zit niet in bloed,
maar in blijven.
Aan de vrouwen
die zelf nooit de moederliefde kregen
waar elk kind recht op heeft,
maar die besloten
dat de pijn niet zou doorgegeven worden.
Die hun kinderen geven
wat zij zelf moesten missen.
En daarmee generaties helen.
Aan de mama’s
die hun kind vonden
via een andere weg —
via wachten, hopen, procedures en geduld —
en bewezen
dat een kind niet onder je hart hoeft te groeien
om voor altijd ín je hart te wonen.
Vandaag eren we niet alleen moeders.
We eren liefde in al haar vormen.
Gemis. Verlangen. Kracht. Keuzes. Herstel.
Want moederliefde
is soms aanwezig,
soms afwezig,
soms verloren,
soms gevonden.
Maar altijd…
diep menselijk.
Voor elke vrouw
die draagt, verloor, verlangde, koos, zorgde of genas:
vandaag is ook voor jou. 🤍