04/12/2025
Reflectie
Ik (Elise) merk vaak dat we geluk in een relatie koppelen aan momenten.
Iets leuks samen doen, een fijn gevoel, even ervaren dat het klopt.
Maar voor mij gaat geluk eigenlijk veel dieper.
Hoe dichter je bij jezelf bent — bij je kern, bij wie je écht bent — hoe meer rust er ontstaat.
Ruimte om jezelf te voelen, met alles wat licht is en alles wat lastig is.
Vanuit die plek kun je ook voller aanwezig zijn bij je partner.
Want als je niet in je kern zit, ga je sneller pleasen, fixen, aanpassen…
Niet omdat je dat wilt, maar omdat er vanbinnen nog geen vrede is.
Met jezelf.
Of met een oud stuk dat gezien wil worden.
En wanneer je wél meer van jezelf toelaat, ontstaat zo’n rimpel-effect van helderheid.
In je relatie, vriendschappen, werk, creativiteit, sensualiteit… eigenlijk overal.
Je reageert dan vanuit je kern, niet vanuit spanning.
Vandaag zei ik tegen Gert dat ik soms wíl helpen wanneer iemand zegt gelukkig te zijn, maar ik voel dat het niet van binnenuit komt.
Dat ik iets wil aanraken.
Maar fixen werkt niet.
Het moet van binnenuit komen, nooit van mij.
Toen ik dat uitsprak, kregen we allebei tranen in onze ogen.
Omdat die plek — die kern — precies is waar echte ontmoeting ontstaat.
Het afgelopen jaar wilde ik zo graag groeien… soms vanuit verwachtingen, soms vanuit het idee dat ik de wereld moest verbeteren.
Maar dat werkt niet.
Wat wél werkt, is mezelf beter begrijpen, kiezen voor wat klopt, en zien hoe dat doorstroomt in onze relatie.
En blijkbaar mogen wij, als koppel, gewoon leven zoals we leven.
Niet perfect, wel echt.
En als dat iemand raakt of inspireert, dan is dat mooi — maar nooit een doel op zich.
---
Lees onze recente blog (zie linktr.ee in bio) en ontdek daar zowel Gert als mijn visie over hoe Ta**ra voor ons begon - en langzaam thuiskomen bij onszelf
Warme groet, Gert & Elise
