19/04/2026
We beginnen allemaal met het knuffelen van bomen en de wereld zou zoveel mooier zijn.
Nee, dat is het niet, het gaat niet om het knuffelen, het gaat voor mij om het luisteren.
Toen ik de boom pakte en op de foto wachtte, hoorde ik mezelf lang uitademen en de boom (of was het mijn kleine ik?) fluisteren:
wat...heb...jij...nodig...?
* Mijn eerste gedachte?
Alleen verder wandelen en aan niets of niemand moeten denken. 🤪
* Mijn tweede gedachte?
Dieper verbinden met mezelf. Dat kleine meisje in mij dat nog steeds veel aandacht vraagt. De triggers bij mezelf omzetten naar zachtheid en liefdevol begrip.
De ene dag lukt dat beter dan de andere.
** Mijn kleuter die gevallen was bracht me al meteen terug naar de realiteit. **
Tijd nemen voor mezelf, het lukt me telkens beter en beter.
Maar is het wel de tijd die ik echt voor mezelf gun? Ik begrijp nu dat het nog steeds op de eerste plaats voor de kinderen is.
Soms wil ik terugkeren in de tijd, naar de Céline die voor haar fertiliteitstraject stond en die stinkende lagen ajuin die ik al afgepeld heb ook dan al kwijt zou zijn.
Laagje voor laagje kom ik dichter bij mezelf.
Niet mama, niet vrouw van, geen dochter van,...
Gewoon dat kleine meisje dat groot geworden is, alle pijn even aankijkt, zich omdraait en ademt.
Is mijn verhaal herkenbaar voor jou?
Ik zie je, ik voel je. 💞
Liefs
Céline 🌸
www.groeienenbloeien.be