19/05/2026
In mijn consult vandaag heb ik zelf bijna een traan moeten laten (again…)
Een vrouw excuseerde zich zó vaak voor het feit dat ze klachten had en omdat haar klachten best complex waren… Nadat ze zelf even in tranen uitbarstte, zei ze half lachend:
“Sorry dat ik hier zo traumadump…”
Dit kwam zo hard binnen bij mij 🥺.
En gisteren zat er een vrouw tegenover mij die op vier minuten tijd bijna tien keer sorry zei omdat ze dacht dat ze “aan het zagen was”.
Vier minuten.
En ik kan nu alleen maar denken:
vrouwen… waarom zeggen wij sorry voor klachten waar soms al jaren niet écht naar geluisterd wordt?
Waarom voelen zoveel vrouwen zich schuldig wanneer ze eindelijk eens tonen wat die klachten emotioneel met hen doen?
🫶🏻 soms is het uitspreken van achtergehouden klachten en het beleven van die opgekropte emotie, samen met je zorgverlener, net een mooie start?
Waarom sorry zeggen om ruimte in te nemen die altijd al oké was om in te nemen?
Het mag.
🫂