https://www.facebook.com/480247032173538/

Kuwentong Pangmasa, Bandar Seri Begawan (2026)

05/01/2026

Our cat named “Hairy”

Hairy came into my life when he was just a tiny kitten—small paws, curious eyes, and a heart that quietly chose our home as his forever place. He grew into a handsome tabby mixed with white, soft and fluffy, with eyes that always seemed to understand more than words could say. He was male, neutered, and calm in a way that felt steady, comforting—like he belonged right where he was.

Every night, Hairy slept with Papafur. It became his routine, his safe place. No matter how the day went, when night came, Hairy knew exactly where to curl up. That was his comfort, his habit, his silent way of saying, “This is my family.”

Then one day, without warning, Hairy was gone.
No signs. No noise. No goodbye.
Just a sudden emptiness where his presence used to be.

Not knowing what happened hurts in a different way. It leaves questions that have no answers, moments where you still listen for his steps, still glance at the door hoping it will open and he will walk in as if nothing ever happened. I still hope—quietly, deeply—that one day he will come home. We still waiting for his coming.

I have nine cats now. Domestic cats, each with their own personalities, their own ways of asking for love. I love them all the same. I care for them the same way I cared for Hairy. I make homemade food—boiled pumpkin, carrots, fish, chicken—because I want them healthy and strong. Dry food as their alternate meals, wet canned food sometimes, and Royal Canin Fit always there as a special snack. All are spayed or neutered, all vaccinated, all dewormed every three months. I do everything I can, because love is shown in care, every single day.
But Hairy holds a special place.
The firsts often do.

Love does not disappear just because someone is gone. It stays in routines we remember, in empty spaces that once felt warm, in hope that refuses to fade. Hairy may be lost, but he is never forgotten. He is part of my home, part of my heart—and he always will be.

Wherever you are, Hairy… your place here is still waiting.

We miss u so much❤️🙏🏼.

26/12/2025

For weeks, local market vendors complained about a stray cat stealing fish every morning. Attempts were made to chase him away and even trap him, but the cat always returned. His routine was consistent, quick, and determined, leaving people frustrated and suspicious. No one imagined there was a deeper rea*on behind his behavior.

When authorities finally followed the cat, they expected to uncover a hidden stash of food. Instead, they watched him slip through a cracked door into a small, quiet house. Inside lay an elderly man, weak and confined to his bed, barely able to care for himself. The cat gently placed the fish beside him, revealing the true purpose behind the thefts.

The cat had not been stealing out of hunger, but out of loyalty and care. He was feeding the man who had once fed him, offering comfort and companionship in return. Once neighbors understood the situation, they chose compassion over punishment. They began leaving fish outside their stalls, allowing the cat to provide without fear.

16/11/2025

"Ang Huling Pagbalik ni Luna” — ang pagtatagpo ng nakaraan at kasalukuyan, sa baryong nilamon ng dilim.

“Ang Huling Pagbalik ni Luna”

Mahigit tatlumpung taon na ang lumipas mula nang iniwan ng mga tao ang baryo ng San Miguel. Tinubuan na ng damo ang mga daan, at ang dating mga bahay ay natabunan ng lumot. Wala nang bumabalik doon — maliban sa iisang nilalang tuwing kabilugan ng buwan.
Ang itim na pusa.
Si Luna.

Ngunit isang araw, dumating sa baryo ang isang dayo — si Mara, isang dalagang estudyante sa unibersidad na gumagawa ng dokumentaryo tungkol sa mga alamat ng Visayas. Narinig niya ang tungkol sa “Aswang ng San Miguel” at sa “pusang may p**ang mata.” Walang naniwala sa kanya, pero para kay Mara, iyon ang pinakamainam na paksa para sa kanyang thesis.

Bitbit ang kamera, flashlight, at lumang mapa, tinahak niya ang daan papunta sa baryo.
Pagdating niya roon, ramdam niya agad ang bigat ng hangin — malamig, mabigat, at parang may nakatingin.
Sa gitna ng gubat, nakita niya ang isang lumang bahay na gawa sa kahoy.
Sa pinto, may nakasulat pa sa kupas na pintura:

“Bahay ni Aling Rosa.”

Pagpa*ok ni Mara, amoy-luma at alikabok ang paligid. May mga gamit pa — mesa, duyan, mga lumang litrato.
Sa isang larawan, may isang matandang babae at isang batang babae na magkahawak kamay.
Sa likod ng litrato, may nakasulat:

“Ako si Luna. Salamat, Nanay.”

Ngunit nang ibalik ni Mara ang larawan sa lamesa, bigla niyang narinig ang mahinang pag-iyaw.
“Meeeow…”

Paglingon niya, may itim na pusang nakaupo sa hagdan.
Tahimik. Nakatingin lang sa kanya.

“Uy… ang ganda mo,” sabi ni Mara, pilit na ngumingiti.
Lumapit siya, inabot ang kamay. Ngunit nang magdikit ang daliri niya sa balahibo ng pusa — biglang lumiwanag ang paligid.

Nang magbalik ang kanyang paningin, wala na siya sa loob ng bahay.
Nasa gitna na siya ng isang lumang kalsadang hindi niya napansin kanina.
Sa paligid niya, tila may mga bahay muli — ngunit hindi na abandonado. May mga ilaw, may mga taong naglalakad, may batang naglalaro.
At sa di kalayuan, nakita niya si Aling Rosa, buhay, nakangiti.
“Luna, halika na,” tawag ng matanda.
At sa tabi ni Aling Rosa, ang batang si Luna — buhay, nakasuot ng puting bestida.

“Nasaan ako?” tanong ni Mara, nanginginig.
Ngumiti si Luna.
“Hindi ito ang mundo mo,” sagot niya. “Ito ang mundo ng mga naiwan — ang baryong hindi nakalimot.”

Doon niya naintindihan — dinala siya ng pusa sa nakaraan, sa alaala ng baryo bago ito malusaw ng sumpa. Ngunit habang nakatitig siya kay Luna, napansin niyang umiiyak ang bata.

“Gusto ko nang matapos,” sabi ni Luna. “Pagod na ako, ayokong kumain ng laman, ayokong matakot sa sarili ko.”

Lumapit si Mara, hinawakan ang balikat ng bata.
“Paano kita matutulungan?”

Ngumiti si Luna, at unti-unting nagbago ang kanyang anyo — mula sa batang babae tungo sa pusang itim na may p**ang mata.
“Maaari mo akong palayain,” sabi niya sa isip ni Mara. “Dalhin mo ito.”

Sa tabi ng pusa, may lumang kuwintas na may hugis buwan. Kinuha ito ni Mara, at sa isang iglap — bumalik siya sa kasalukuyan. Ang bahay ay wasak, at ang pusa ay wala na.
Ngunit sa kanyang palad, mahigpit pa rin niyang hawak ang kuwintas.

Mula noon, hindi na nakita ni Mara ang baryo sa kahit anong mapa. Parang nabura ito sa mundo.
Ngunit tuwing kabilugan ng buwan, naririnig niya ang mahina at pamilyar na pag-iyaw mula sa labas ng kanyang bahay.
At tuwing titingnan niya ang kuwintas sa kanyang dibdib, may bahagyang liwanag na lumalabas dito — parang tanda ng isang kaluluwang sa wakas, nakalaya na.

Wakas… o baka simula pa lang.
Sapagkat sa ilalim ng bawat buwan,
may pusang nakamasid —
at may alamat na hindi kailanman namamatay. 🕯️😺

08/11/2025

Init ng paa, Init ng Dama
Sa paang may kumot, siya’y kumikiskis,
Parang batang naghahanap ng yakap na bitbit.
Ang lamig ng gabi, napapawi sa hapis,
Ng pusang marunong magmahal nang tahimik.

01/11/2025

Ang Pusa sa bahay ni Aling Rosa -Part 2

Aang pinagmulan ni Luna, ang pusang hindi pangkaraniwan.
Mas madilim, mas misteryoso, at mas puno ng lihim.

"Ang Pinagmulan ni Luna"

(Kasunod ng kwentong “Ang Pusa sa Bahay ni Aling Rosa”)

Bago pa man naging “Luna” ang pusang itim na kinatatakutan sa baryo, siya ay isang batang babae — mahina, may sakit, at inampon ni Aling Rosa sa murang edad.

Sampung taon na noon si Luna. Payat, maputla, at laging nakayuko. Iniligtas siya ni Aling Rosa mula sa lansangan sa bayan ng Sta. Clara, matapos nitong makita ang bata sa ilalim ng tulay — nanginginig, may sugat sa binti, at tila walang magulang.

“Wala ka bang tahanan, hija?” tanong ng matanda.
Umiling lang si Luna.
“Simula ngayon, ako na ang magiging nanay mo,” sabi ni Aling Rosa, habang marahang pinahid ang luha ng bata.

Sa unang mga buwan, maayos ang lahat. Tinuruan ni Aling Rosa si Luna magluto, magtanim, at magdasal tuwing gabi. Ngunit habang tumatagal, may mga kakaibang bagay na napapansin ang mga taga-baryo.

Si Luna raw ay hindi natutulog sa gabi.
Nakikita siyang naglalakad sa paligid ng bahay tuwing hatinggabi, nakatayo sa ilalim ng buwan.
At tuwing may namamatay na hayop sa baryo, lagi siyang naroon kinabukasan — tahimik, nakatingin sa bangkay, at tila may alam na hindi kayang ipaliwanag.

Isang gabi, may narinig si Aling Rosa na mga yabag sa bubong. Pag-akyat niya, tumambad sa kanya ang batang si Luna, nakaupo sa gilid, humahaplos sa sariling bra*o na puno ng balat na parang kaliskis.

“Luna! Anong ginagawa mo diyan?!” sigaw ni Aling Rosa.
Tumalikod si Luna — at doon nakita ng matanda na p**a na ang mga mata ng bata.

“Nay…” mahinang sabi ni Luna, “…bakit po ako gutom kahit kakakain ko lang?”

Lumapit si Aling Rosa, nanginginig, pero imbes na takot, awa ang naramdaman niya. Alam niya kung ano ang ibig sabihin noon — dahil siya mismo ay hindi tao.
Isa siyang aswang.

Matagal na niyang tinatago ang kanyang sumpa. Noong kabataan niya, ginamit niya ang itim na mahika para mabuhay ang kanyang anak na namatay sa sakit, ngunit kapalit nito ay ang sumpang magpakailanman siyang maghahanap ng laman ng tao upang mabuhay. Sa paglipas ng panahon, natutunan niyang umiwas — kumakain na lang siya ng hayop, ng dugo ng manok, upang hindi maging ganap na halimaw.

Ngunit ngayong nakita niya ang mga mata ni Luna, alam niyang lumipat na ang sumpa.
Ang itim na mahika na minsang ginamit niya ay nagpamana ng kapangyarihan sa bata.

At sa gabing iyon, habang umiiyak si Luna at humihingi ng tulong, niyakap siya ni Aling Rosa.
“Hindi mo kasalanan, anak. Ngunit kailangan mong matutong magtago sa mata ng mga tao.”

Kumuha si Aling Rosa ng pulbos mula sa bote, itinapal sa noo ng bata, at binigkas ang sinaunang dasal:

“Sa liwanag ng buwan, ikaw ay magbagong-anyo. Sa dilim ng gabi, ikaw ay mabubuhay.”

Sa isang kisapmata, nagliwanag ang paligid — at sa harap niya, wala na si Luna.
Isang itim na pusa na may parehong p**ang mata ang humaharap sa kanya.
Ang unang paglabas ni Luna bilang pusa.

Mula noon, itinago ni Aling Rosa ang sekreto. Tuwing araw, alaga lang siya ng matanda. Tuwing gabi, siya ay bantay, kasabwat, at tagapagtanggol. Ngunit habang lumilipas ang mga taon, unti-unti nang nagugutom si Luna — gutom na hindi kayang punan ng gatas o karne.

“Nanay…” sabi ni Luna isang gabi, “…bakit ganito ang pakiramdam? Parang gusto kong sumigaw, gusto kong lumipad.”
At doon nagsimula ang pagbabalik ng kadiliman sa baryo ng San Miguel.

Ngayon, ayon sa mga matatanda, minsan daw nakikita sa gitna ng kagubatan ang isang babaeng may pusang itim sa balikat, naglalakad nang walang tunog. Sinasabing iyon daw ang kaluluwa ni Aling Rosa at ni Luna, mag-ina sa sumpa, tagapangalaga ng dilim.

At kung minsan, kapag gabi ng kabilugan ng buwan at maririnig mong umiyak ang pusa,
wag mong subukang hanapin kung saan nanggagaling ang tunog.
Dahil baka si Luna na mismo ang nakatingin sa’yo —
mula sa likod ng dilim.

25/10/2025

"Ang Pusa sa Bahay ni Aling Rosa"

Sa pinakaliblib na bahagi ng bayan ng San Miguel, may isang baryong halos hindi na dinadaanan ng mga tao. Ang daan papunta roon ay puro putik, napapaligiran ng matatandang puno ng balete, at sa tuwing sasapit ang dapit-hapon, biglang bumababa ang makapal na hamog na parang usok. Doon nakatira si Aling Rosa, isang matandang babae na kilala sa baryo bilang tahimik, mapag-isa, at may alagang itim na pusa na pinangalanan niyang Luna.

Ayon sa mga taga-baryo, kakaiba si Luna. Hindi siya tulad ng karaniwang pusa—matalas ang kanyang mga mata na tila may ningning sa dilim, at kung minsan, nakikita siyang nakatayo sa bubungan, nakatitig sa buwan na parang may hinihintay. Kapag sumapit ang gabi, madalas marinig ng mga kapitbahay ang alulong ng a*o, pero hindi nila makita kung ano ang dahilan. Laging sinisisi ng mga tao si Luna, dahil tuwing maririnig iyon, may nangyayaring kakaiba.

Isang gabi ng kabilugan ng buwan, umuwi si Mang Ernesto, isang mangingisdang galing sa kabilang bayan. Pagdaan niya sa bahay ni Aling Rosa, napansin niyang bukas ang bintana at may liwanag ng kandila sa loob. Sa labas ng bahay, nakaupo si Luna, tahimik, pero nakatitig sa kanya. Napahinto si Mang Ernesto — dahil ang mga mata ng pusa ay kulay p**a.

“Luna? Ikaw ba ‘yan?” mahinang sambit niya.
Ngunit imbes na umalis, ang pusa ay ngumisi.
Oo, ngumisi — isang ngising parang tao.

Napalunok si Mang Ernesto at mabilis na naglakad palayo. Pag-uwi niya, agad niyang ikinuwento sa asawa ang nakita niya. Subalit pinagtawanan lang siya. Kinabukasan, kumalat ang balita: nawala si Aling Rosa. Naiwan lang si Luna, nakaupo sa pintuan, at tila nagbabantay.

Mula noon, nagsimula ang sunod-sunod na kababalaghan sa baryo.
May mga hayop na biglang nauubos sa likod ng bahay — mga manok, kambing, pati a*o.
May mga batang nagigising sa gabi dahil may naririnig daw silang padyak ng tao sa bubong, kasabay ng malambing na pag-iyaw ng pusa.

Isang gabi, nagpasya si Tomas, ang pinakamatapang sa baryo, na magbantay. Nagtago siya sa likod ng punong mangga sa tapat ng bahay ni Aling Rosa. Bandang hatinggabi, nakarinig siya ng tunog ng pagkaluskos sa bubong. Nang silipin niya, nanlaki ang kanyang mga mata — isang babaeng payat, mahabang buhok, at may pakpak na parang paniki ang bumababa mula sa bubungan. Sa kanyang mga kamay, karga niya si Luna.

Ngunit sa halip na pusa, nakita ni Tomas na unti-unting nagiging tao si Luna — isang batang babae na may malamlam na mata at ngiting puno ng hiwaga.

“Nanay,” sabi ni Luna sa boses na malamig, “gutom na po ako.”

Ngumiti si Aling Rosa — o marahil, ang aswang na anyo niya.
“May makukuha tayong laman ngayong gabi,” sagot nito, sabay lipad palayo sa dilim ng kagubatan.

Hindi na nakagalaw si Tomas sa nakita. Kinabukasan, wala siyang masabi — nanginginig, nanlalabo ang mata, parang wala sa sarili. Ilang araw lang, natagpuan siyang patay sa ilalim ng puno, may dalawang malalalim na sugat sa dibdib, at sa tabi niya… nakaupo si Luna, naglilinis ng kanyang mga paa.

Lumipas ang mga taon, tuluyan nang iniwan ng mga tao ang baryo. Walang naglakas-loob tumira roon muli.
Ngayon, sinasabi ng mga matatanda na kung minsan, kapag kabilugan ng buwan at tahimik ang paligid, makikita mo sa malayo ang isang itim na pusa na nakaupo sa bubong ng lumang bahay ni Aling Rosa — nakatingin sa buwan, habang sa likod niya, may aninong lumilipad.

At kung sakaling mapadaan ka roon, wag mong titigan nang matagal ang pusa.
Dahil baka hindi na siya pusa sa susunod mong tingin.

*Karugtong Part 2

19/10/2025

Ang paglabas ng dila ng pusa 😺 (tinatawag ding "blep") ay isang cute pero interesting na behavior. Narito ang mga facts tungkol dito:

🧠 1. Normal ito sa maraming pusa

Minsan naiwan lang talaga ang dila sa labas matapos maglinis o magyawn.

Kapag relaxed o antok ang pusa, nakakalimutan niyang ibalik ang dila sa loob.

😺 2. Senyales ng sobrang relaxation

Kapag kampante at komportableng-komportable ang pusa, nakalabas minsan ang dila niya dahil sobrang luwag ng panga o bibig.

Madalas makita ito habang natutulog o nagpapahinga.

🦷 3. Maaaring dahil sa ngipin o bibig

Kung wala nang ilang ngipin (lalo na mga harap), mas madalas lumabas ang dila kasi wala nang sumusuporta.

May mga matatandang pusa o nagkaroon ng dental problem na ganito.

🥵 4. Pwedeng senyales ng init o pagod

Katulad ng a*o, nilalabas din minsan ng pusa ang dila para magpalamig (bagaman mas bihira).

Lalo na kapag mainit ang paligid o katatapos maglaro.

😿 5. Minsan indikasyon ng problema

Kung madalas at matagal nakalabas ang dila, maaaring:

May sugat o pamamaga sa bibig o gilagid.

May problema sa ngipin o panga.

May neurological issue (kung sabay may drooling o hindi maayos gumalaw ang bibig).

👉 Dapat ipasuri sa vet kung biglang naging madalas o may kasamang sintomas gaya ng hirap kumain, laway, o panghihina.

💖 6. Cute but meaningful gesture

Minsan ginagawa rin ng pusa bilang sign of trust or comfort, lalo na kung nakatingin siya sa’yo habang naka-blep.

Isa ito sa mga dahilan bakit sobrang adorable nila! 😽

15/10/2025

🎬 Title: Special Delivery (특송 / Teuksong)

🧭 Genre: Action, Crime, Thriller

🇰🇷 Country: South Korea

🎭 Main Cast:

Park So-dam as Jang Eun-ha

Song Sae-byeok as Jo Kyung-pil

Kim Eui-sung as Baek Kang-chul

📝 Summary:

Jang Eun-ha (played by Park So-dam) is a skilled driver who works for a special delivery company. Her job isn’t ordinary — she delivers anything that the regular postal service won’t handle, no matter how dangerous or illegal it might be. She’s calm, professional, and incredibly talented behind the wheel.

One day, she takes on a job to transport a man named Kim Doo-sik and his young son Seo-won. However, things take a dark turn when Eun-ha finds out the father has been killed — and corrupt police officers are chasing them because of a bag full of stolen money tied to a crime syndicate.

Now, Eun-ha becomes the protector of the little boy, using her driving skills to outsmart the police and criminals. Along the way, she uncovers corruption and betrayal, showing her bravery and humanity despite being part of a shady business.

🚗 Themes:

Fast-paced car chases and thrilling escapes

A woman’s courage and loyalty

Corruption and survival

Found-family bond between Eun-ha and the boy

⭐ Why it’s notable:

Park So-dam (from Parasite) shines in a tough, action-packed role.

The movie blends Hollywood-style car chases with Korean emotional storytelling.

Strong visuals, intense action, and a heartfelt story make it memorable.

13/10/2025

Eto yung proseso at mga organisasyon/advocates na makakatulong kung gusto mong pauwiin sa Pilipinas yung alagang pusa mo mula sa ibang bansa:

🐾 Proseso ng Pagpapauwi ng Pusa sa Pilipinas

Narito yung mga hakbang at dokumentong karaniwang kailangan:

1. Health Certificate

Kumuha ng sertipiko mula sa lisensyadong beterinaryo na nagsasaad na malusog ang pusa at walang nakakahawang sakit.

Karaniwang requirement: ibigay ito ~10 araw bago ang paglipad.

2. Bakuna at Deworming

Updated rabies vaccination (at iba pang required vaccines depende sa bansa ng pinanggalingan)

Proof ng internal at external parasite treatment.

3. Microchip / RFID Identification

Mandatory na may ISO-compliant microchip ang pusa o kinakailangang paraan ng pagkilala.

4. Import Permit / Clearance (Sanitary & Phytosanitary Import Clearance, SPSIC)

Kailangan kumuha ng SPS import clearance mula sa Bureau of Animal Industry (BAI) sa Pilipinas.

Kailangan mo ring isumite ang mga dokumento tulad ng vaccination records, microchip proof, health certificate, at larawan ng pusa.

5. Export Permit / International Veterinary Health Certificate (IVHC)

Galing sa bansa kung saan kasalukuyan itong naroroon, mula sa awtoridad na kinikilala.

6. Transport at Airline Requirements

Alamin ang airline na gagamitin: may mga airline na may special crates, requirements para sa hayop, at mga limitasyon (e.g. bilang, size, weight, kung papayagan sa cabin o cargo).

Siguraduhing matibay at komportable ang lalagyan (crate) ng pusa.

7. Arrival sa Pilipinas – Quarantine / Customs Inspection

Sa pagdating, ipakita ang SPSIC, health certificate, at iba pang dokumento sa veterinary quarantine officer sa international port ng pamapa*ok (hal., NAIA).

Kung kompleto lahat, kadalasan hindi na mag-quarantine ng matagal.

🤝 Mga Organisasyon / Advocate na Maaaring Tumulong

Yung mga ito ay mga NGO o grupo na may ginagawa para sa kapakanan ng mga alagang hayop, rescue, legal advice sa animal welfare, etc. Hindi lahat sila heavy travel/export-import specialist, pero puwedeng magbigay ng info, network, o referral:

Animal Kingdom Foundation (AKF) — rescue at welfare ng mga a*o at pusa sa Pilipinas.

Compassion and Responsibility for Animals (CARA) — nagsusulong ng animal welfare, cruelty prevention, responsible pet ownership.

Philippine Animal Welfare Society (PAWS) — kilala sa Pilipinas bilang advocate para sa mga hayop, may mga campaign din sila sa mga legal/health aspects. (Halimbawa bagong ambassador si Jodi Sta. Maria para sa campaign nila para sa mga puspins)

11/10/2025

Avocado is one of the most nutrient-dense fruits and offers many benefits for women’s health, especially for hormones, skin, heart, and recovery after surgery. 💚 Here’s a breakdown:

🌸 1. Supports Hormonal Balance

Rich in healthy fats (monounsaturated fats) that help the body produce and regulate estrogen and progesterone.

The vitamin E in avocado also helps ease PMS symptoms and supports fertility and menopause balance.

💖 2. Promotes Heart Health

Contains potassium and healthy fats that lower bad cholesterol (LDL) and increase good cholesterol (HDL) — important for women’s heart protection, especially after menopause.

🥑 3. Good for Skin and Hair

Vitamin C and E help reduce wrinkles and dryness.

The antioxidants (like lutein and zeaxanthin) keep skin youthful and glowing.

Can be eaten or applied as a natural moisturizer.

💪 4. Aids Recovery After Surgery or Illness

Avocado’s healthy fats, protein, and vitamins help in tissue repair and wound healing.

High in fiber — supports digestion and prevents constipation (common after surgery).

🧠 5. Boosts Brain and Mood

The omega-9 and folate support brain function and help fight depression and fatigue.

Promotes better memory and focus.

⚖️ 6. Helps Manage Weight

Keeps you full longer because of its healthy fat and fiber content, reducing overeating.

Supports blood sugar stability, which helps prevent mood swings and sugar cravings.

💅 7. Strengthens Bones

Contains vitamin K, magnesium, and folate, all essential for bone health and preventing osteoporosis.

✅ Best Ways to Eat It:

Add to salads, smoothies, sandwiches, or eat plain with lemon and salt.

½ avocado a day is enough to gain benefits without too many calories.

08/10/2025

Pelikulang Black Widow (2021) kung saan gumanap si Olga Kurylenko bilang Antonia Dreykov / Taskmaster:

Matapos ang mga pangyayari sa Captain America: Civil War, si Natasha Romanoff o Black Widow ay tumakas mula sa pamahalaan. Habang nagtatago, natuklasan niyang muling aktibo ang “Red Room,” isang lihim na programa ng Russia na lumilikha ng mga elite na babaeng espiya at mamamatay — kabilang siya noon.

Nakipag-alyansa si Natasha sa kanyang dating “pamilya”:

Yelena Belova (Florence Pugh), isa ring dating Black Widow,

Melina (Rachel Weisz), siyentipiko ng Red Room, at

Alexei Shostakov o Red Guardian (David Harbour), ang dating super-soldier ng Russia.

Magkakasama nilang tinangka na wasakin ang Red Room at pigilan ang lider nitong si General Dreykov, na siyang responsable sa pag-manip**a sa maraming babaeng tulad nila.

Dito ipinakilala si Taskmaster (Olga Kurylenko) — isang tahimik at misteryosong assassin na ginagaya ang galaw ng mga kalaban. Sa huli, nalaman ni Natasha na si Taskmaster ay Antonia Dreykov, anak ng general na inakalang napatay niya noon. Si Antonia ay ginawang sandata ng sariling ama matapos masugatan, at kontrolado ng Red Room.

Sa pagtatapos, nagtagumpay sina Natasha at Yelena na sirain ang Red Room at palayain ang lahat ng Black Widows mula sa kontrol. Si Natasha naman ay nagpasiyang harapin ang kanyang nakaraan at bumalik upang itama ang mga pagkakamali.

06/10/2025

Must Watch!

“Fast, fearless, and unstoppable. 🚘 ”

Kuwentong Pangmasa

05/01/2026

26/12/2025

16/11/2025

08/11/2025

01/11/2025

25/10/2025

19/10/2025

15/10/2025

13/10/2025

11/10/2025

08/10/2025

06/10/2025

Address

Telephone

Website

Alerts

Shortcuts

Share